nummer van 14/07/2013 door Theo Miggelbrink

‘Plainest Thing’ van Tift Merritt

Liefde waar je geen woorden voor nodig hebt

In zijn dagelijkse werk als graficus houdt gastblogger Theo Miggelbrink zich vooral bezig met beelden, maar in zijn vrije tijd draait het leven toch vooral om geluid. De fanatieke muziekliefhebber laat ons vandaag kennis maken met één van de vele verborgen parels uit zijn collectie.

Tift Merritt: Plainest Thing

Bij Tift Merritt staat mijn wereld altijd even stil zodra ze zingt. Of hij draait op z’n minst een fors aantal slagen langzamer. Hoewel ik al sinds haar tweede album Tambourine (geproduceerd door George Drakoulias, de man die ook het debuut van southern rockers The Black Crowes van de perfecte grofkorrelige sound voorzag) fan ben, zag ik haar pas dinsdag 12 maart jl. voor het eerst in de altijd sfeervolle bovenzaal van Paradiso. Mij verbaast het altijd een beetje dat deze in Texas geboren en in Raleigh, North Carolina getogen zangeres zo weinig populair is in Nederland. Want, op een enkele gig als support van onder anderen Suzanne Vega en Josh Ritter na, deed ze Nederland zelden aan voor solo-optredens of het moest zijn voor een typisch genrefestival als Blue Highways in het Utrechtse Vredenburg.

Tift MerrittMaar zoals gezegd; verbaasd! Want terwijl Bruce Springsteen onlangs in uitverkocht Goffertpark in Nijmegen het publiek weer volledig platspeelde, moet Tift Merritt het (in Europa) nog steeds hebben van kleine clubshows. Terwijl zij in het nummer ‘Laid A Highway’ de teloorgang van Amerikaanse arbeiderssteden misschien nog wel treffender verwoordt dan Springsteen dat doet in een song als ‘My Hometown’. En hoewel haar werk na haar country-achtige debuut Bramble Rose en blue eyed country soul-stamper Tambourine ingetogener werd, bleven haar albums steevast wonderschoon en wist ze met een Franstalig uitstapje als ‘Mille Tendresses’ zelf de meest verstokte zuchtmeisjesliefhebber over de streep te trekken…

Tift Merritt "Mille Tendresses" November 13, 2007

Het onbeschrijfbare

Maar mijn persoonlijke favoriet is toch wel ‘Plainest Thing’ en dat speelde ze die avond in Amsterdam gelukkig ook! ‘Plainest Thing’ is een song waarin Tift beschrijft hoe onmogelijk het is om je liefde te verklaren aan een geliefde in een song, aangezien ‘liefde’ zich niet in woorden laat vangen. Vervolgens beschrijft ze een moment van perfecte gelukzaligheid bij dat besef.

I found a mark
Where the ink bled through
Under a song
I was writing for you
Crumpled up in a drawer
Stained with blue
Quiet and easy
What I wanted to prove

The plainest thing
The plainest thing
I walk right by it
It’s just the plainest thing

Sun hits the floor
Same as shadows will
So I sat in the light
I stayed very still

Heat on my skin
Bright on my face
I didn’t have any questions
I didn’t feel out of place

En dat besef roept bij mij ook altijd een soort van hoopgevende weemoedigheid op.

The plainest thing
The plainest thing
I forgot about it
It’s just the plainest thing

I don’t know how it works
I don’t know how to say
I was thinking about us
It’s just the plainest thing

Want ‘liefde’ kan dan wel zó vanzelfsprekend zijn dat je er geen woorden voor nodig hebt, of het niet in woorden kúnt vangen, zoals zij beschrijft. Maar dan? Misschien is het juist dat soort bitterzoete melancholie die mij zo aanspreekt in haar liedjes in het algemeen en ‘Plainest Thing’ in het bijzonder. Want ze verwoordt het niet alleen perfect. ‘Plainest Thing’ (de studioversie) is een nummer met zo’n ruimtelijk geluid dat Bono en consorten er jaloers op zouden kunnen worden. En dan heb ik het nog niet eens over de heerlijke slidepartij. Luisteren dus!

Tags: , , , , , , ,

-->