nummer van 09/07/2013 door

‘Marquee Moon’ van Television

Dual leads, zo kan het ook

Television – Marquee Moon

Het begin van de New Yorkse band Television is op dit blog al eens kort aangestipt door Johan in een stuk over mede-oprichter Richard Hell en zijn latere band The Voidoids. Het nummer waar het vandaag om draait is eigenlijk precies het breekpunt tussen Hell en zijn oude bandmaten. Tenminste, als je het verhaal van zanger/gitarist Tom Verlaine, die andere oprichter, gelooft. Want waar Hell aangaf dat zijn oude maat te veel kapsones kreeg en onnodig pretentieus deed, was de uitleg van Verlaine anders. Die was met ‘Marquee Moon’ namelijk hard op weg om één van de meest inventieve rocksongs ooit te schrijven. Terwijl het nummer zich tijdens verschillende optredens bleef ontwikkelen, was daarbij volgens Verlaine één factor die het nummer verhinderde om echt uit te groeien tot een parel: de onkundige bassist Richard Hell.

Gespannen snaren

Exit Hell dus, waarna Verlaine en gitarist Richard Lloyd alle vrijheid hadden om hun gitaarspel tot bloei te laten komen. Een klassieke rolverdeling van een slag- en een sologitarist paste niet bij de tomeloze creativiteit van het duo, dus ontstond er een even vreemde als spannende tussenweg. De riff van ‘Marquee Moon’ laat gelijk horen hoe bijzonder dat kan klinken. De gitaren dansen ritmisch heen en weer tussen drums en bas en leggen tegelijkertijd een onvergetelijke melodieuze basis neer. De echo’s daarvan horen we tegenwoordig nog steeds terug in het gitaarwerk van bands als The Strokes en Vampire Weekend. The Edge van U2 heeft zelfs wel eens gezegd dat de oorsprong van zijn gitaarspel niets anders is dan het proberen te benaderen van de sound van Tom Verlaine.

Television

Ik moet bekennen dat de eerste keer dat ik Televsion hoorde, ik me niet direct van die genialiteit bewust was. Maar dat had wellicht ook te maken met de context. Die eerste kennismaking vond plaats aan de hand van een lijstje op de website van gitaarfabrikant Gibson: 10 Great Dual Lead Guitar Albums. [1] Koren op de molen van een liefhebber van Thin Lizzy, Iron Maiden en de Allman Brothers Band, maar dit bleek toch even andere koek. Geen simpele formule van eenvoudig gestapelde gitaarlijnen – hoe magisch ik dat ook blijf vinden – maar melodieën die constant om elkaar heen draaien, tegen elkaar aan schuren en blijven uitdagen. Net als ‘Marquee Moon’ zit het gelijknamig album uit 1977 er vol mee.

Genialiteit doe je niet over

En hoe ingewikkeld en complex het soms ook in elkaar zit, altijd klinkt het lekker. Altijd! Een ongeëvenaarde prestatie, helemaal als je bedenkt dat het titelnummer ook nog eens in één take live is ingespeeld. Drummer Billy Fica dacht dat ze eerst een oefenrondje zouden spelen en stelde na die eerste keer voor om er nu dan echt voor te gaan, net als producer Andy Johns. “Vergeet het maar,” zei Verlaine. Dit was perfectie en exact zoals hij het in z’n hoofd had. Ongeëvenaard, zoals ik al zei, want hoewel ik veel gehoord heb dat door Television geïnspireerd is, heb ik eigenlijk nog nooit iets gehoord dat er ook maar een klein beetje op lijkt.

  1. [1] Klik hier voor de playlist op Spotify.

Tags: , , , , , , , , , ,

-->