nummer van 07/07/2013 door Karel Smouter

‘The Advent Of A Miracle’ van Strongarm

Christenhonden bijten niet

Karel Smouter is hoofdredacteur van cv.koers, een journalistiek opinieblad over cultuur, politiek, geloof en samenleving. Vast onderdeel in cv.koers is het cultuurkatern, met beschouwende stukken over de levensbeschouwelijke kanten van film, kunst, muziek & literatuur. Ook is hij één van de initiatiefnemers van de illustere Vluchtkerk in Amsterdam.

Strongarm – The Advent Of A Miracle

‘You are my beloved, and all together lovely.’ Na wat lieflijk getokkel knalt zanger Jason Berggren er direct flink in, in dit nummer van de dag. Bescheiden schrijft hij op zijn blog dat hij ‘maar ging schreeuwen omdat hij niet kon zingen’. Maar de kenners van het genre weten: Berggren’s stem was een van de beste stemmen uit de new school hardcore. En de band waarin hij zong, Strongarm, was het FC Barcelona van de scene in die dagen. Een ongelooflijk technische ritmesectie (drummer Steve Kleisath ging nadien verder bij Shai Hulud en Further Seems Forever) en een volstrekt originele mix van metal, hardcore en punkrock zorgden voor de ideale bedding voor in totaal negentien songs van ongekende emotionele intensiteit.

Een probleem: het waren christenhonden, zoals de bandleden op hardcorepunk-internetfora als Nightwork, My Own Way en later Asice (waar zijn ze gebleven?) consequent werden aangeduid. Punk en religie gaan duidelijk niet altijd hand in hand. Als nickname op deze fora had ik – hoe origineel – de naam van deze band gekozen: Strongarm. Een verwijzing naar – natuurlijk – de sterke, reddende arm van God. Dat, en mijn nogal uitgesproken meningen over ongeveer alles onder de zon, maakte dat ook ik geregeld voor christenhond werd uitgemaakt.

Ik liet het me eigenlijk maar welgevallen: een geuzennaam past nu eenmaal als een kroon op het hoofd van een zeventienjarige die zijn identiteit aan het ontwikkelen is.

Over smaak werd natuurlijk ijverig geredetwist op deze fora, maar over Strongarm was iedereen het eigenlijk wel eens. Wat een belachelijk goede band. Toen de verder volstrekt atheïstische mannen van Morning Again, bekend van teksten als “Take your God straight to hell” en “A man who falls to his knees, is a man of disease”,  voor een reünie het Groezrock-festival aandeden vroegen ze dan ook aan het eind van hun set om een warm applaus voor Strongarm, “the band of all bands”.

MI0002465747Terug naar het nummer van de dag, nu. Het is het titelnummer van hun tweede en laatste album The Advent of a Miracle. Zoals het een koningslied betaamt is een beetje onduidelijk wie er eigenlijk aan het woord is in de tekst. De uitleg die Berggren op zijn blog geeft verraadt dat het lied begint vanuit het perspectief van God.

Berggren heeft de tekst bedoeld als hoopvolle boodschap voor iemand die in een ongezonde verslaving verstrikt zit. Of, bijvoorbeeld, in de prostitutie werkt. Hoop voor de hopelozen, daar komt het lied zo’n beetje op neer.

Piece by piece, you lost a part of your self
You share to gain but lose at love and learn to hate yourself
More and more each day and all the days thereafter
You labor to put back together and regain what is gone forever

Vervolgens ontpopt dit nummer zich als een ‘loflied’ op de tweede kans. In lyrische bewoordingen schreeuwt de band het uit:

Only love can fill the void
Where the world has taken its toll
Hand-in-hand, by your side
We’ll walk down this path together
Hand-in-hand, to the place where promises will never break…

Nu kun je natuurlijk zeggen: tweede kansen, herstelde beloftes, daar heb je geen God voor nodig. Maar toch, ik raak meer en meer van overtuigd dat vergevende liefde niet zonder God verkrijgbaar is. Dat we eerst verzoend met onszelf moeten worden, voordat we ons met anderen kunnen verzoenen. Dat we liefde moeten ontvangen, voordat we het kunnen uitdelen.

10-things-300x464Ik heb sinds het jaar dat ik deze band ontdekte (1997) een ontwikkeling doorgemaakt die een beetje lijkt op Jason Berggren, de zanger van deze woorden. Hij schreef onlangs het boek Ten Things I Hate About Christianity over zijn vele teleurstellingen met christenen, kerken en zichzelf als telkens weer falende volgeling van Jezus Christus. En ja, daar kan ik ook best een boekje over opendoen.

Waarom ik ondanks dat nog altijd geloof? Misschien wel vooral hierom: omdat ik vooral niet wil geloven dat onze terechte desillusies het laatste woord over deze wereld kunnen zijn.

Mensen, christenhond of niet, vallen simpelweg tegen. Ze breken hun beloftes en het lukt ze nauwelijks om volgens hun eigen voornemens te leven. Liefde – vooral van het gevende, helende soort – is daarom een zeldzaamheid. Iets dat je ontvangt, voordat je het weg kunt geven. Een wonder van buiten dat ons van binnen vernieuwt.

Dit lied heeft mij door de jaren heen dit geleerd: ik kan alleen echt humanistisch zijn – in mensen geloven – als ik eerst geloof in een God die in mensen gelooft. Een God die ondanks alles blijft geloven in mensen. Blijft geven om mensen, ook (juist) als ze zonder hoop leven.

Of, om het even wat minder abstract te maken: deze zomer verwachten we ons eerste kind. (Dat maakt een heleboel dingen een stuk minder abstract.)

Strongarm tattoo

Wat ga ik hem/haar over de wereld vertellen? De zichtbare werkelijkheid, namelijk dat zelfs onze beste intenties nog niet genoeg zijn om vreedzaam met onszelf en anderen te leven? Waar “wishes fade and dreams break”, in de woorden van Strongarm? Waar het ‘nu eenmaal’ niet meevalt?

Of vertel ik over die onzichtbare werkelijkheid, van een God die in de woorden van een ander nummer van de dag slechts liefde kan zijn.

Waarom ik geloof, kortom? Omdat ik met heel mijn hart hoop dat er voor iedereen waar dan ook (tot in de Vluchtkerk aan toe) hoop is. Niet omdat wij zo’n leuke dierensoort zijn, maar omdat God de liefde mogelijk maakt. En… ONLY LOVE CAN FILL THE VOID, zoals de fan op de linker afbeelding op zijn benen liet zetten.

Tags: , , , , , , , , ,

-->