nummer van 30/06/2013 door Matthijs van der Ven

‘Rags’ van Davie Lawson

Alles mag pijn doen

Onze gastblogger van vandaag is bedenker en uitvoerder van een wel erg bijzonder project: Onder Invloed. Hiermee probeert Matthijs van der Ven door middel van videosessies, concerten én een boek de invloeden van muzikanten te onderzoeken. En hij mag inmiddels best trots zijn, want afgelopen maand vierde hij het vijfjarige jubileum van het project, waarbij ook een gratis online magazine uitkwam. Vandaag is het zijn beurt om zijn favoriete nummer te delen.

Davie Lawson – Rags

Niet hoesten, niet, niet hoesten. Misschien helpt diep ademen. Oh, wacht, scherpstellen. Als ik nu ga hoesten, vergeef ik het mezelf nooit. Maar… misschien lucht het op. Nee, NIET HOESTEN! Mijn gedachten tijdens de eerste halve minuut waren niet bijzonder diepgaand. Ik stond achter een camera, ervoor stond Davie Lawson een liedje dat hij een week eerder schreef voor het eerst te spelen. Het is niet mijn beste filmwerk, maar in dit geval maakt zelfs dat niets uit.

Lawson, een liedjesschrijver uit Wales, die achtereenvolgens in Amsterdam, Glasgow, Londen en Dublin woonde en tot nu toe drie albums uitbracht. Op het hierboven beschreven moment, moest zijn tweede nog gemixt worden. Ik ontmoette Lawson enkele maanden eerder, tijdens het filmen van zijn sessie voor Onder Invloed. Nu hij terug was voor een tour van een week door Nederland, besloot ik spontaan met hem mee te reizen en alles te filmen. Ondanks de keelontsteking die ik al weken niet geheel succesvol trachtte uit te stellen.

Poëet

Zo kwam het dat ik in Tilburg in drie verschillende winkels een tandenborstel, T-shirts en sokken kocht, omdat ik in de haast alleen een tas met camera’s mee had genomen van huis. De week die volgde, zal ik nooit vergeten. Lawson trad op en deed dat zo gepassioneerd dat elk liedje zich telkens weer voordeed als een nieuwe ontdekking, ook al had ik het in die korte tijd inmiddels al twintig keer gehoord. Liedjes als ‘Josephine’, ‘My Country Is Where The Land It Rains (Momma)’ en ‘Black River’ zijn stuk voor stuk verzamelingen van goede melodieën en zinnen waarvoor een groot poëet zich niet zou schamen.

For a man who did no wrong, he did a good job of killing your son. (‘Black River’)

Give me a smoke, give me a drink, give me a bullet or two in the back so I can die good-looking. (‘Josephine’)

I thought I’d given you all that I had, but I still found something left to lose. (‘Nobody Here But You And I’)

Zo uit z’n verband getrokken hebben die zinnen bijna net zoveel zeggingskracht als erin. Lawson is geen verhalenverteller, zijn teksten zijn eerder abstract en soms op het eerste gehoor zelfs onlogisch. Toch weet hij je onmiddellijk mee te sleuren in een bepaalde sfeer waarin diezelfde zinnen vervolgens voor iedereen wat anders kunnen gaan betekenen. Zo ook in ‘Rags’, dat lijkt te gaan over een liefde die dreigt te mislukken.

Het huis mag afbranden

Die week in 2008 sprak ik met Lawson over zijn leven, muziek en toekomstplannen. Het resulteerde in de documentaire No Windows Without Walls. Na jarenlang zoveel mogelijk te hebben gespeeld, besloot hij leraar te worden om een normaal leven te kunnen leiden en zich te permitteren om daarnaast muziek te blijven maken en opnemen. In 2013 is hij wederom aan het opnemen. Ik zou een ellenlang verhaal kunnen schrijven over dat het belachelijk is dat geweldige muzikanten niet van hun muziek kunnen leven en sommige verschrikkelijke bands wel, maar Lawson zit er niet mee, dus waarom zou ik? Liever geef ik aandacht aan degenen die het verdienen. Dat is één van de lessen die ik leerde, op pad door het land.

Davie Lawson

Foto: Ro Halfhide

Muziek moet me iets doen; me opvrolijken, troosten, verwonderen of woedend maken. Net als bijvoorbeeld Bruce Springsteen, Ray LaMontagne, Bob Dylan en Woody Guthrie lukt, doet niets anders er meer toe als Lawson begint te zingen. In die vijf of zes minuten mag het stortregenen of hagelen, het huis mag afbranden en alles mag pijn doen. Als dat liedje maar niet stopt.

Rags werd uiteindelijk het titelnummer van Lawsons derde album uit 2012. De albumversie is minstens zo mooi als die keer in de Bijlmer toen hij het voor de allereerste keer speelde.

Tags: , , , , ,

-->