nummer van 21/06/2013 door

‘A Sight To Behold’ van Devendra Banhart

Een klein nostalgisch moment

Devendra Banhart – A Sight To Behold

Op de zolder van mijn ouders stond nog een tiental verhuisdozen vol met platen en boeken (en wat andere spullen). Ik had ze daar een jaar of zes geleden gestald toen ik kleiner ging wonen. Daaraan voorafgaand had ik streng geselecteerd. De boeken waren in principe geen probleem: alles dat ik gelezen had ging naar zolder, behalve boeken waar ik graag dingen in opzocht. Met de platen ging het moeilijker. Als het straks zomer wordt, wil ik misschien wel andere platen draaien dan die nu het vaakst op de speler liggen. En zo’n één keer per jaar heb ik ook zin een nostalgisch avondje vol muziek uit mijn tienerjaren. Daar bewaar je die dingen voor, toch? Maar ja, als dat bijvoorbeeld een overweging werd, zou ik op mijn veel te kleine studentenkamer in de Jordaan op een grote stapel valse, slecht geproduceerde en middelmatige punkplaten moeten gaan slapen in plaats van in een tweepersoonsbed.e

Platen...

Platen…

Afgelopen zaterdagochtend heb ik de zolder bij mijn ouders in Limburg opgeruimd. Inmiddels woon ik wat groter en is er genoeg plek voor al mijn spullen. Al die verhuisdozen gingen weer naar beneden, de auto in, en naar Amsterdam waar ik de hele handel weer drie verdiepingen naar boven heb gesjouwd. Spierpijn!

Foto’s

Dat soort opruimklussen zijn altijd een mooie trip down memory lane. Dan vind je ineens een plastic schatkist vol liefdesbrieven. Of nog een verhuisdoos met honderden Hema-, Trekpleister-, en Kruidvatmapjes vol foto’s van liftavonturen door Europa, trektochten door de Pyreneeën, kampeervakanties in de Vogezen en de zes miljoen concertjes waar ik ooit eens een foto heb gemaakt. Het nostalgisch avondje platen draaien dat ik al die jaren heb gemist, werd zaterdagochtend ruimschoots goedgemaakt door deze foto’s. Ineens stond ik weer tot mijn middel in het water in de Ardennen, omdat de rivier was overstroomd tot ver over het pad, terwijl ik mijn twintig kilo wegende rugzak boven mijn hoofd hield. En als verliefde tiener plande ik weer een trip naar Brighton met de Eurolines-bus om bij het meisje te zijn waar ik de rest van mijn leven mee zou delen (althans, dat dacht ik toen).

Eenmaal terug in Amsterdam en nadat ik al die dozen naar boven had gesjouwd, begon ik gelijk met het uitpakken. “Oh ja, Moon Safari, dat vond ik toen echt een toffe plaat.” “Hey, de eerste paar Blonde Redhead-platen, maar snel weer eens draaien.” Daarnaast was er ook verbijstering: “Waarom heb ik toen Rubber Soul en The White Album bij mijn ouders gestald?” Of: “Wat ging er door mijn hoofd toen ik besloot de eerste vier Metallica-platen níet naar mijn nieuwe adres mee te nemen, maar op zolder weg te zetten. Zo dom!”

Oude platen draaien

Tegen een uur of drie ’s nachts had ik alles in drie overzichtelijke categorieën op alfabet staan: klassiek/jazz, hardcore/punk, de rest. Elk stuk vinyl was een keer door mijn vingers gegaan. En zonder de platen te luisteren, was ik in die paar uur alleen al door ze te zien en de muziek te herinneren naar zoveel verschillende plekken in mijn geheugen geweest. Daar kon geen fotomapje tegenop. Een deel van mijn leven had al die jaren in dozen gezeten en was nu herenigd met de rest. Zo voelde het. Je zou er nostalgisch van kunnen worden, of nog erger, jezelf volledig kunnen onderdompelen in weemoed. En dat is soms best lekker, voor eventjes dan. Die ochtend had ik me al even overgegeven aan al die oude foto’s, nu was het eigenlijk wel genoeg geweest. Dus kon de echte lol eindelijk beginnen: platen draaien die ik in geen jaren had gehoord.

Devendra Banhart

Devendra Banhart

Met mijn vinger ging ik de ruggen langs en noemde hardop de albumtitels. Ik stopte bij de B. Devendra Banhart, Rejoicing In The Hands/Nino Rojo. Het was de heruitgave uit 2005 op XL Recordings, dat de twee platen als een dubbelalbum opnieuw had uitgebracht nadat Banhart wat bekender was geworden. Zachtjes zette ik Rejoicing… op. Mooi, dacht ik. Maar het klonk ook zo bekend. Alsof de plaat niet zes jaar in een verhuisdoos had gezeten, maar nog maandelijks op mijn platenspeler had gelegen. Halverwege het eerste nummer daagde het me opeens en ging mijn hand naar de naald om die onmiddellijk bij het begin van het tweede liedje te zetten. ‘A Sight To Behold’.

In de gracht

En daar zit ik ineens op een bootje in de Utrechtse gracht, het einde van een warme zomerse dag, de zon zakt net achter de huizen. Naast ons staat een bijna lege fles rode wijn. Gelukkig zit er nog een volle in mijn tas. De salade die ze heeft gemaakt is wel op. We hebben geen idee van wie het bootje is waar we eerder die avond in zijn geklommen, maar als de eigenaar langskomt, zullen we netjes vertrekken. Die komt gelukkig niet.

Tags: , , , , ,

-->