nummer van 18/06/2013 door

‘Castlestorm’ van ASG

Een plaat om een doorbraak mee af te dwingen

Mijn muzikale ontdekking van vorige week vond ik op een plek waar me dat nog niet eerder gebeurde, namelijk de voorpagina van Spotify. Hoewel het programma me daar wekelijks suggesties doet over wat te luisteren, blijken die doorgaans weinig doordacht. Waar het algoritme achter die voorstellen op is gebaseerd is weet ik niet, maar met mijn muzieksmaak of relevante actualiteit heeft het meestal weinig te maken. Ondanks dat vorige week Tiësto op die plek om aandacht schreeuwde, klikte ik toch nog niet gelijk weg. Tussen de wat kleiner uitgelichte releases zag ik artwork dat iets van herkenning opriep en me nieuwsgierig genoeg maakte om op de play-knop te klikken. Wat volgde waren een paar log groovende gitaren die m’n woonkamer binnen denderden. Een uitstekend begin van een eerste kennismaking dus.

Het artwork is overigens van de hand van Malleus, een Italiaans kunstenaarstrio wiens prachtige ontwerpen eerder al gebruikt werden door het Roadburn Festival en bands als High On Fire, Black Mountain en Mastodon. Bands waar ASG niet heel ver van afstaat, maar waar het met de vorige albums  nou ook niet direct heel dicht bij in de buurt kwam wat betreft kwaliteit. Dat gaat met hun nieuwe plaat Blood Drive (net uit op Relapse Records) ook niet direct gebeuren denk ik, al komt dat vooral omdat de band qua geluid er juist wat verder vandaan geschoven is. Want hoewel ASG nog steeds inspiratiebronnen met die andere bands deelt, is de manier waarop deze aangewend worden wel even anders. Wat mij betreft een slimme keuze die wel eens een succesvolle formule zou kunnen blijken.

ASG band

Een toegankelijker geluid, maar net even anders

Het Amerikaanse viertal kiest er namelijk duidelijk voor om hun mix van stoner, southern rock en hard rock wat aantrekkelijker te maken voor een breder publiek. Dat pakt in deze genres meestal niet heel best uit, maar ASG flikt het met klasse en stijl. De hoofdrol is dan ook niet hoofdzakelijk voor de gitaren weggelegd, maar vooral voor de stem van zanger/gitarist Jason Shi. Natuurlijk komen er genoeg moordriffs voorbij, maar vooral Shi’s kopstem is een opvallend verschijnsel binnen een genre waar bulderend gegrom normaal gesproken de boventoon voert. Het geeft de muziek bij tijd en wijle vleugels, niet alleen door het afwijkende stemgeluid maar vooral ook door de energie die erachter schuilgaat.

Een andere reden waarom Blood Drive nu al een week op repeat staat is de variatie. Net als het gevaar dreigt dat het vlees op de stonerbotten van ASG toch niet stevig genoeg is, laat de band zich weer van een andere kant zien. Zo duiken er verfrissende inspiratiebronnen als Jane’s Addiction (‘Earthwalk’) op en blijkt de band ook prima ballads te kunnen maken (‘Blues For Bama’ en ‘Good Enough To Eat’). Het blijkt de perfecte manier te ontsnappen uit de plek tussen de wal en het schip waar ASG met de vorige albums toch wat leek te zitten. Blood Drive zit daar geen moment en zou deze zomer zomaar eens de definitieve doorbraak op kunnen leveren.

Tags: , , , , , , , , ,

-->