nummer van 13/06/2013 door

‘The Man Who Couldn’t Cry’ van Loudon Wainwright III

Elke traan leidt uiteindelijk tot een lach

Je hond wordt overreden, je vrouw verlaat je, je wordt ontslagen, in de oorlog verlies je een arm, een prostituee waarmee je voor even je zorgen wil vergeten lacht je uit, je moet naar de gevangenis, wordt er herhaaldelijk in elkaar geslagen, en de rest van je leven mislukt ook. En er geen traan om laten. Ik denk dat ik zelden een onfortuinlijker personage in een liedje ben tegengekomen dan de man in ‘The Man Who Couldn’t Cry’ van Loudon Wainwright III.[1]

Loudon Wainwright III

Loudon Wainwright III

Ik heb een zwak voor verhalende nummers. Dat begon met ‘Hurricane’ van Bob Dylan, over de bokser Rubin ‘Hurricane’ Carter die ten onrechte wordt veroordeeld voor moord. Ook ken ik al vanaf mijn twaalfde de hele tekst (het hele verhaal) van Queens ‘Bohemian Rhapsody’ uit mijn hoofd. Niet omdat ik de muziek leuk vind, verre van, maar ik vind het een prachtig verhaal. Een van mijn favoriete bands, The Band, blinkt ook uit in story telling. Luister maar eens naar hoe Levon Helm in ‘The Night They Drove Old Dixie Down’ vertelt over het leven van Virgil Caine. De laatste tijd luister ik weer veel naar Dirty South van de Drive-By Truckers, met alle verhalen over sheriff Buford, John Henry, tornado’s en het leven in Alabama.

Geen tranen

Wainwright verhaalt in ‘The Man Who Couldn’t Cry’ over een man die al het ongeluk van het leven kent, maar niet kan huilen. Wat er ook gebeurt, en dat is dus nogal wat, de tranen weigeren zijn verdriet te illustreren. Als kind huilde hij gewoon net als alle andere kinderen, maar eenmaal volwassen lijkt de put opgedroogd.

Wat grappig is aan dit nummer uit 1973, is dat het aan de ene kant die typische een-traan-en-een-bier-liedjes in de maling neemt met dit absurde verhaal. Aan de andere kant weet Wainwright wél de sympathie te wekken voor dit onfortuinlijke personage. Daardoor maakt de verbaasdheid over de bizarre opeenstapeling ongelukken die hem treffen, plaats voor medeleven.

Gesticht

Hij huilde mee met de wolken.

Hij huilde mee met de wolken.

Omdat de man maar niet kan huilen, wordt hij in de gevangenis door tal van doctoren en wetenschappers onderzocht. Hun conclusie is dat hij een ‘ongevoelig beest’ is en het is niet verantwoord hem vrij rond te laten lopen. Na zijn gevangenschap moet hij dan ook naar een gesticht. Daar speelt hij veel schaak, maakt hij vrienden. En hij begint weer met huilen. Telkens als het regent, huilt hij mee met de wolken.

Maar zijn laatste ongeluk wacht op hem. Als het dan opeens veertig dagen en nachten achtereen regent, huilt de man net zo lang totdat hij sterft door uitdroging. The end, hoor ik je denken en het is inderdaad een passend eind voor zijn leven. Maar hij krijgt op een vreemde manier nog genoegdoening voor al het leed dat hem is aangedaan: In de hemel sluit hij zijn overreden hond weer in zijn ene arm, krijgt hij zijn in de oorlog verloren andere arm weer terug, zijn ex-vrouw sterft een vervelende dood, de man die hem heeft ontslagen gaat failliet, de hoer die hem belachelijk maakte krijgt kanker, en de gevangenis brandt tot op de grond af. Verschrikkelijk natuurlijk, en misschien moest hij wel een beetje huilen, maar dan van het lachen.

  1. [1]Lees meer over Loudon, zijn vrouw en muzikale kinderen Rufus en Martha, hun gemankeerde band en de in het publiek uitgevochten familieruzie, in Gijs’ stuk over Martha Wainwrights ‘Bloody Mother Fucking Asshole’.

Tags: , , , , , ,

-->