nummer van 10/06/2013 door

‘Devil got my woman’ van Skip James

De oude opname die nooit oud wordt

Skip James – Devil Got My Woman

I’d rather be the devil, to be that woman man
I’d rather be the devil, to be that woman man
Aw, nothin’ but the devil, changed my baby’s mind
Was nothin’ but the devil, changed my baby’s mind

Terwijl de krekels tjirpen en de oranje zon langzaam ondergaat, schommelt bluesman Skip James heen en weer in de stoel op zijn veranda en laat hij de Mississippiblues van zijn gitaar afdruipen. Deze stem gaat je de hele dag nog bijblijven.

De opname van het nummer van vandaag kom uit 1931. Een 28-jarige Skip James uit Bentonia, Mississippi zingt over het terugstelen van zijn vrouw. James, een muzikale autodidact, was in die tijd fulltime muzikant en bracht muziek uit via het label Paramount Records. Jammer genoeg was zijn timing slecht: precies op het moment dat zijn werk uit kwam, begon zijn land te lijden onder de Great Depression. Niemand kon het zich veroorloven geld uit te geven aan muziek. James zei zijn carrière gedag en werd koorleider in zijn vaders kerk. Waarschijnlijk wist niemand meer wie hij was of wat hij gedaan had.

Pas dertig jaar later werd James als een soort Sixto Rodriguez in 1964 door drie bluesliefhebbers gevonden in een ziekenhuis in Tunica, Mississippi. De herontdekking (die coïncideerde met de herontdekking van Son House) leidde tot James’ eerste optreden in 30 jaar (afbeelding hiernaast, foto genomen door fotograaf Dick Waterman) en de opname van meerdere studioalbums en uren muziek (zowel oud werk en nieuwe nummers) die nog steeds hier en daar opduiken, zonder echt te weten waar het vandaan komt of wanneer het opgenomen is. James zou nog maar vijf jaar te leven hebben, maar hij liet zijn kans om alle verloren tijd in te halen niet aan hem voorbij gaan. In 1969 overleed hij op 67-jarige leeftijd aan kanker.

Op het laatste album dat hij voor zijn dood opnam, speelde James een nieuwe versie van ‘Devil got my woman’ in. Het nummer staat op de gelijkgetitelde plaat, zijn laatste officiele studiowerk. Hoe goed die plaat ook is, de nieuwe versie van ‘Devil got my woman’ haalt het niet bij die van de jongere Skip. Waarom niet? De nieuwe versie heeft niet dezelfde zanglijn als de oude. James’ zang is daar zo krom en onmogelijk dat je eigenlijk niet eens weet om welke noten het gaat en alsnog betoverd raakt. Probeer de huilende stem uit 1931 na te doen, en je klinkt alsof er misschien is mis met je is; luister naar Skip James, en binnen een tel zit je onder een brandende zon die fles rum met James te delen. Wat een geluk voor Skip James en voor ons dat hij in de jaren 60 teruggevonden werd om zijn onderbroken muzikale carrière af te kunnen maken. Maar wat een geluk ook om de bijna honderd jaar oude opname bovenaan dit stuk nog te hebben.

-->