nummer van 08/06/2013 door

‘You can’t judge a book by it’s cover’ van Bo Diddley

De eerste rock bitc… uhm godinnen

https://youtube.com/devicesupport

Rock bitch. Ik heb echt een godsgruwelijke hekel aan die term. Ik wil nog in het midden laten of het nu denigrerend is of niet; het gaat me vooral om het imago achter het woord. Je moet veel roken en zuipen. Een grote bek opzetten. Vooral één van de jongens zijn. Kortom, gedraag je zeker niet vrouwelijk. Natuurlijk heb je als vrouw de keuze om dit niet te doen, maar dan ben je toch niet rock & roll?! Hoe anders was het voor de vrouwelijke rockpioniers? Ergens is het goed fout gegaan, want die eerste rockvrouwen, dat waren nog vrouwen. Ze werden Zuster, Mevrouw of De Hertogin genoemd. Ze waren dames, trouw aan hun tijd. Maar ze konden shredden op hun gitaar zoals eender welke man dat kon.

De zuster, dat was Rosetta Tharpe, de beroemde gospelzangeres uit de jaren 30 en 40 die een grote invloed had op Eric ClaptonLady en The Duchess zijn misschien minder bekend. Deze twee dames maakten deel uit van de band van Bo Diddley. Peggy Jones ontmoette de invloedrijke zanger/gitarist in New York voor zijn optreden in de legendarische Apollo. Jones was student op de High School for Performing Arts (je weet wel, van Fame). Ze deed aan tapdans en ballet en speelde sinds een jaar of twee gitaar. Bo vond het wel wat, een mooi jong meisje met een gitaar, en de twee geraakten aan de praat.

After a while he opened his guitar, asked me to grab mine and play something. When I opened my case he laughed louder than anyone I’d heard before. You probably never saw a girl carrying a guitar down the street before and want to know if I played it, did you think that was funny? He said, NO! I continued, then you insult my ax and I listen to Wes Montgomery, Kenny Burrell and Charlie Parker and I THINK I’ve heard of you! Do you think that’s funny? He said, No, but I like your attitude, let’s play something. I said OK and the rest is history.[1]

Bo en zijn hertogin

Bo en zijn hertogin

De rest is inderdaad geschiedenis. Jones fungeerde een tijdje als sessiemuziekant voor Bo Diddley, maar werd uiteindelijk fulltime bandlid. De invloedrijke Diddley leerde haar al zijn trucs. Op klassiekers zoals ‘Hey Bo Diddley’, ‘Say Man, Say Man Back Again’ en ‘Road Runner’ speelt Peggy Jones veelal lead guitar. Jones begeleidde Diddley van 1957 tot 1961 en besloot toen het succes na te jagen met The Jewels, haar eigen band. De fans van Bo Diddley waren teleurgesteld dat de ravissante verschijning die Jones was ontbrak. Om aan deze vraag tegemoet te komen, kwam Bo Diddley met Norma-Jean Wofford op de proppen, de vrouw die in het clipje bovenaan gitaar speelt. Ze was een genot voor het oog, maar geen rasmuzikante zoals Jones. The Duchess, zoals de bandleider haar noemde, leerde van Bo Diddley gitaar spelen, maar in tegenstelling tot Peggy Jones speelde ze enkel de begeleidende stukken. Op zich was het al best knap dat je dit als ongeoefend muzikant kon combineren met achtergrondzang en danspasjes. Na vier jaar hield The Duchess het voor bekeken, niet om haar eigen band te beginnen, maar omdat de lokroep van het moederschap klonk.

Exit Wofford en enter Jones. De doorwinterde muzikante kon de aantrekkingskracht van het podium niet weerstaan.[2] Toen ze voor het eerst weer met Bo Diddley op het podium stond, riepen de fans haar enthousiast toe: “Lady Bo Lady Bo”, een bijnaam die ze tot op de dag van vandaag aanhoudt. Ondanks dat ze niet op haar mondje gevallen was en de ballen had om haar eigen weg te gaan, werd Peggy ‘Lady Bo’ Jones aangesproken als een rockgodin en niet als een bitch. Klinkt veel beter, toch?

  1. [1]Bron.
  2. [2]Dat haar Jewels geen succes hadden hielp ook wel.

Tags: , , , , , ,

-->