nummer van 07/06/2013 door

‘Piece Of My Heart’ door Janis Joplin w/ Big Brother and the Holding Company

de soundtrack van Pete Campbells breekpunt

Big Brother And The Holding Company – Piece Of My Heart

Pete Campbell

Peter Dyckman “Pete” Campbell en Trudy Campbell zijn fictieve personages uit de AMC-serie Mad MenIn deze scène (aflevering 3, seizoen 6) zien we Trudy Campbell aan de keukentafel van hun huis in de suburbs zitten, stijlvol als altijd. Pete Campbell loopt binnen, onvoorbereid op wat er gaat komen. Ze reageert koeltjes als hij haar een kus op haar wang geeft en vraagt naar hun dochtertje Tammy. Hij wil weglopen maar Trudy staat dat niet toe: “Couldn’t you just pretend?” – de aanval is geopend.

We kijken naar een scène waarin de eerste contouren van de ondergang van Pete worden geschetst. Althans, hij gaat het vanaf hier niet makkelijk krijgen. Terecht ook wel: hij gaat vreemd bij de vleet, dit keer met een buurmeisje. Als het meisje de dag erop met een gehavend gezicht aanklopt bij de Campbells omdat haar man achter de affaire is gekomen, lapt Trudy haar zonder een kik te geven weer op. Eerder kreeg Pete nog toestemming voor een extra appartement in Manhattan, maar dit is voor Trudy de druppel: “I let you have that appartment, somehow I thought there was some dignity in granting permission. All I wanted was for you to be discrete… She lives on our block!” Weergaloos geacteerd door Alison Brie.

Pete is een personage dat met de grootst mogelijke moeite de maatschappelijke en culturele veranderingen van zijn tijd probeert bij te benen. Hij haalt het bloed onder je nagels vandaan, zeker als het zijn buitenechtelijke escapades betreft, maar tegelijkertijd snap je hem. Vincent Kartheiser, de acteur die hem speelt, vertolkt op magnifieke wijze de talentvolle, maar ontzettend verbolgen en onhandige jongen die wil meedoen met de grote jongens, maar keer op keer hopeloos achter de feiten aanloopt. Pete is 26 in het prille begin van de serie die 1960 als startpunt neemt, en in de acht jaar en 6 seizoenen die de serie tot nu toe bestrijkt is er veel, ontzettend veel veranderd.

Als je de meest recente aflevering van Mad Men afgelopen week niet hebt gezien (aflevering 10, seizoen 6), en dat in principe wel van plan bent, dan is dít je teken om te stoppen met lezen, ‘Piece Of My Heart’ aan te knallen en door te gaan waar je mee bezig was. Volg je Mad Men wel of wil je anderszins blijven doorlezen, uit interesse, verveling of iets van soortgelijke strekking, dan ben je eveneens gewaarschuwd: dit stuk gaat in wezen niet over Janis Joplin en in zekere zin ook niet over ‘Piece Of My Heart’, het nummer dat oudere-zus-van Erma Franklin opnam in 1967 voordat Janis er een jaar later samen met Big Brother and the Holding Company mee aan de haal ging en er een monsterhit mee scoorde. Nee, dit stuk gaat over breekpunten: een breekpunt in Pete Campbells persoonlijke en zakelijke leven, maar ook een breekpunt in de Amerikaanse geschiedenis – zowel politiek als muzikaal.

Pete Campbell is een geboren New Yorker uit een protestants middenklassegezin. Zijn relatie met zijn ouders is slecht; als zijn vader overlijdt (seizoen 2) is hij niet in staat tot huilen. Zijn moeder, die broer Bud als favoriete zoon ziet en beslist niet blij is met Pete’s keuze voor de reclamewereld, mag hij ook niet bepaald. We leren Pete in 1960 kennen op een punt dat zijn carrière, als starter binnen het opkomende reclamebureau Sterling Cooper in Manhattan, het enige is dat hem lijkt te interesseren. Dat en zijn kersverse vrouw Trudy natuurlijk, die hij eigenlijk niet echt goed kende voordat hij met haar trouwde.[1]

Pete en Don

Pete en Don; verschil moet er zijn

Hoewel Pete een goede baan heeft waarin hij ambitie toont, wordt hij nooit echt serieus genomen. Hij wil de verantwoordelijkheid over de grote accounts, de grote zakendeals, maar wordt hierin regelmatig ondermijnd. Je merkt na een tijdje: Pete is vooral heel erg eenzaam. Hij wil macht, maar vooral de status die daarbij komt kijken. In elke situatie zoekt hij een manier om via zo min mogelijk inspanning geadoreerd en gerespecteerd te worden. Als dat niet lukt zijn de rapen gaar; hij verliest alle redelijkheid, stampt als een klein kind dat een zak snoep is beloofd maar het moet doen met één enkel zuurtje. De wereld is tegen Pete en Don Draper kan al helemaal de pot op.

Kinderachtig en onzeker is Pete zeker, maar dat maakt hem geen onsympathiek personage. Sterker nog: zijn karakterontwikkeling behoort tot een van de spannendste uit de serie. Zijn affaire met collega Peggy in het eerste seizoen, zijn constante worsteling om hogerop te komen en waardering te krijgen, zijn onvermogen om te begrijpen wat er in de rest van het land aan de hand is. De verbolgenheid waarmee hij zijn collega’s afsnauwt als hij weer eens niet wordt uitgenodigd voor een belangrijke vergadering terwijl hij ze zo nu en dan paait, of manipuleert, om zijn positie veilig te stellen. Pete leeft om erkend te worden. Maar hoeveel kan hij nog hebben? Hij walgt van zijn leeftijdsgenoten op de creatieve afdeling, die de sterke drank inmiddels hebben ingeruild voor marihuana en daarmee gerust onder het mom van inspiratie opwekken een paar uur op een van de sofa’s die het pand rijk is vertoeven. En alsnog waardering krijgen voor hun creaties. Pete kan het niet hebben en zijn jaloezie is bijna aandoenlijk. Helemaal als je ziet dat zijn generatiegenoot (en ex) Peggy meer met haar tijd mee durft te gaan en zich, door zich aan te passen, stapje voor stapje hogerop werkt.

Het is altijd de bedoeling geweest van Matthew Weiner, bedenker van de serie, om de individuele verhaallijnen af te zetten tegen de nationale geschiedenis. Hij is ondertussen ook niet vies van de nodige subtekst, er zijn zodoende meer theorieën dan ooit. En aangekomen in seizoen 6 volgen de gebeurtenissen elkaar in rap tempo op. Het is 1968, een moeilijk jaar voor de Verenigde Staten: de natie is verdeeld over Vietnam, er worden discussies gevoerd over civil rights die niet zelden tot protesten leidden. Of tot een moord, op Martin Luther King, Jr. Terwijl Pete grip probeert te krijgen op zijn eigen leven – zijn vrouw schopt hem na zijn slippertje met het buurmeisje het huis uit en zijn aan Alzheimer lijdende moeder neemt hij noodgedwongen in huis – en hij zich met klamme handen vasthoudt aan zijn weinig hoopgevende carrière, staat Amerika op zijn kop. Maar hij ziet het niet, want hij wil het niet zien. Zijn weerstand tegen verandering is groter dan ooit en Pete is een van de weinigen op kantoor die het allemaal niet wil accepteren. Waarom kon alles niet gewoon blijven zoals het was?

Pete CampbellVeel afleveringen van Mad Men eindigen met muziek die het tijdsbeeld ondersteund. Aflevering 10 van seizoen 6, een aflevering waarin Pete wederom buitenspel wordt gezet (door Joan en Peggy, twee vrouwen notabene) en door zijn meerderen niet serieus genomen wordt, eindigt met een fantastisch shot en even zo fantastische muziek. Opgejaagd als hij is loopt Pete naar de creatieve afdeling en grijpt hij naar de joint van zijn collega Stan – “he gives in to the madness” (vanaf 1:31). Hij gaat zitten en neemt een ferme hijs. Zijn ogen volgen het onderlichaam van een meisje in een kort geel jurkje en de ontlading stroomt door zijn hele lichaam. BAM! De gitaren van 1968-hit ‘Piece Of My Heart’ worden ingezet. Niets, maar dan ook niets zal meer hetzelfde zijn.

  1. [1]Na te zijn teruggekomen van zijn huwelijksreis vertelt hij zijn collega’s dat Trudy veel grappiger is dan hij zich had voorgesteld. Interessante manier om een huwelijk in te stappen.

Tags: , , , , , , , , , ,

-->