nummer van 05/06/2013 door

‘Ya Hey’ van Vampire Weekend

Halfway between deeply serious and totally fucking around

Vampire Weekend – Ya Hey (Official Lyrics Video)

vampire-weekend-diane-young-grand-journal-1“I’ve held dreams of Boston all my life”, zong Vampire Weekend-zanger Ezra Koenig nog geen decennium geleden in zijn hectische popliedje ‘Ladies Of Cambridge’. Nu, anno 2013, is de man echter volledig in de ban van New York. Je hoeft de albumhoes van het spiksplinternieuwe Modern Vampires Of The City maar een halve blik te gunnen om te beseffen in welke stad deze moderne vampieren het liefst vertoeven. Niet voor niets staan de vier leden op iedere recente promotieposter trots op het dak van een wolkenkrabber, guitig en jongensachtig als altijd in de camera kijkend, maar met dat immense monster van een stad achter hen. Natuurlijk laten ook de officiële lyrics videos, die de band ter promotie van het album mondjesmaat aan haar fans voerde, de Amerikaanse stad van haar mooiste kant zien. In de clip van ‘Step’ bewonderen we New York in al haar ansichtkaartwaardige verscheidenheid, in bovenstaande video van ‘Ya Hey’ is er speciale aandacht voor het Chrysler Building.

Alles aan het album draait om New York. De liedjes, de promotiecampagne, de manier waarop het gelanceerd werd. Natuurlijk moest de première in dé stad plaatsvinden, en wel in de Roseland Ballroom op West 52nd Street, 28 april jongstleden. Voor de paar gelukkigen die daarbij mochten zijn – en de rest van de wereld die het concert via een live stream op internet kon volgen – speelde Vampire Weekend zes nummers van het nieuwe album tussen een set met publieksfavorieten. Na een explosieve uitvoering van de hit ‘A-Punk’ betrad niemand minder dan übernewyorker Steve Buscemi het podium. “I’m proud of these guys,” verzekerde hij ons allen, “they’ve come a long way.” Een inside joke, zoals het Amerikaanse Pretty Much Amazing-blog slim concludeerde:

Buscemi’s line was meant as a meta-joke, referencing a series of videos where he serves as the band’s naïve, out-of-touch manager. But, in typical Vampire Weekend fashion, the joking words came with a deeper meaning.

Met de woorden “a deeper meaning” slaat het blog de spijker op zijn kop. Als er één woord een treffende vergelijking maakt tussen ‘Modern Vampires Of The City’ en haar twee voorgangers, dan is het wel dieper. De band neem gas terug, dat hoor je meteen, maar de ontwikkeling zit hem in nog veel meer, hetzij subtielere, details. Charmante obscure instrumentjes. Dubbele drumpartijen. Gevatte teksten. Kinderkoren. Strijkers. Bizarre effecten. De band gebruikt New York niet alleen als decor voor een stel liedjes, nee de band is New York. Druk, volwassener dan je aankunt, soms vermoeiend, maar in ieder geval nooit helemaal écht te bevatten. Op de vorige albums uitte dit zich vooral in de energie van de hectische springliedjes, maar nu zit het hem puur in de knappe songwriting, de gelaagde arrangementen en de perfect ondersteunende productie. Het is alsof ze alle kenmerken die de sound van de band bepaalden bij elkaar hebben geraapt, hebben geherinterpreteerd en op een compleet andere manier opnieuw hebben gebruikt.

Vampire Weekend - Modern Vampires Of The City

Neem nu ‘Ya Hey’, het nummer dat de band in de Roseland Ballroom direct inzette na de bemoedigende woorden van Buscemi. Een betekenisloos refrein, net als ‘A-Punk’, maar Koenig fluisterde onlangs in een interview dat zelfs over deze holle klanken goed is nagedacht. Heel anders dan de belachelijk catchy, frivole “ay-ay-ays” van ‘A-Punk’ worden de “ya hey’s” in ‘Ya Hey’ namelijk vol betekenis gezongen, refererend naar “Yahweh”, de Hebreeuwse naam voor God. Vergezocht? De band heeft al vaker te kennen gegeven dat ze in de studio streven naar 100% perfectie en niets aan het toeval overlaten. En je moet toegeven: het past prima binnen de rest van de tekst, waarin ook bijbelse plekken als Babylon en Zion een grote rol spelen.

Toch weet je het nooit helemaal zeker met Koenig. “The perfect tone is halfway between deeply serious and totally fucking around”, zei hij een maand geleden tegen Pitchfork. Zo zit dat catchy refrein, mogelijk refererend aan God, precies op het randje tussen bloedirritant en hemels. De keuze voor het omhooggepitchte heliumstemmetje dat de twee lettergrepen uitstoot zal best iedere luisteraar kippenvel bezorgen, alleen zal de ene helft dit als onuitstaanbaar ervaren en de andere helft als bijzonder prettig. Typisch Vampire Weekend. Een ding is echter zeker: ironisch of gemeend, deeply serious of totally fucking around, Buscemi’s woorden snijden hout. They’ve come a long way.

Tags: , , , , , ,

-->