nummer van 04/06/2013 door

‘Accidental Racist’ van Brad Paisley feat. LL Cool J

Samen op het gladde Amerikaanse ijs

Brad Paisley Feat LL Cool J- Accidental Racist (With Lyrics)

Tot nu toe heb ik het concept van dit blog vooral aangegrepen om te schrijven over nummers die gehoord moesten worden omdat ik ze nou eenmaal zo geweldig mooi vind. Bekijk de superlatieven die in de achtergrond voor deze website zijn verwerkt en je hebt een goed idee wat doorgaans de maatstaf is voor een nummer van de dag. Het nummer van vandaag valt daar niet onder, laat ik je daar alvast voor waarschuwen. Maar naast nummers die briljant, gaaf, waanzinnig en tof zijn, vind ik eigenlijk dat er ook plaats moet zijn voor muziek waarbij je simpelweg met stomheid bent geslagen. Kom er maar in, Brad Paisley en LL Cool J.

"Just a proud rebel son with an 'ol can of worms"

“Just a proud rebel son with an ‘ol can of worms”

Racisme? Nee, dat lijkt alleen maar zo

Hiphop en country, twee genres die beide niet vies zijn van boute uitspraken en een knap staaltje politieke incorrectheid op zijn tijd. Wat je er ook van vindt, ergens geeft het die muziekstromingen ook hun charme. Hoe verbazingwekkend is het daarom dat juist in een verbroederende poging nader tot elkaar te komen, countryzanger Brad Paisley en rapper LL Cool J juist op dat vlak het zo bont weten te maken?

"If you don’t judge my gold chains, I’ll forget the iron chains"

“If you don’t judge my gold chains, I’ll forget the iron chains”

Het begint gelijk al mooi als de persoon die door Paisley wordt vertolkt een Starbucks binnenwandelt met een afbeelding van de controversiële Confederate Flag op zijn T-shirt. Blijkbaar voelt hij aan dat iemand hier aanstoot aan neemt, maar dat diepgewortelde ongemak wordt weggewuifd met de mededeling dat hij die alleen draagt omdat hij fan van Lynyrd Skynyrd is. Een beetje onbenullig, maar dat het goed bedoeld is horen we later natuurlijk aan de regel “I’m proud of where I’m from, but not everything we’ve done”.

Zo moeilijk is het allemaal niet

In het refrein blijkt dat Paisley er eigenlijk vooral klaar mee is altijd zo op te moeten passen als het over raciale kwesties gaat. Sterker nog, als blanke man heb je ’t daardoor juist ook maar verrekte lastig. Generaties lang op eieren lopen, dat gaat je natuurlijk ook niet in de koude kleren zitten. Gelukkig is daar op 3:40 LL Cool J, die de door Paisley uitgereikte hand warm beantwoordt:

Dear Mr. White Man, I wish you understood
What the world is really like when you’re livin’ in the hood
Just because my pants are saggin’ doesn’t mean I’m up to no good

Tsja, wat kun je daar nog tegenin brengen? Maar LL is zelf ook de beroerdste niet en geeft toe dat ook hij vaak z’n oordeel al wel klaar heeft als hij iemand met een cowboyhoed ziet lopen. Wat lopen we toch ook moeilijk te doen met z’n allen, vraagt het duo zich af. Die paar eeuwen aan discriminatie liggen nou eenmaal achter ons en het wordt maar eens tijd dat we ons daar overheen zetten. Een paar praktische adviezen van LL:

If you don’t judge my do-rag, I won’t judge your red flag
[…]
If you don’t judge my gold chains, I’ll forget the iron chains
[…]
The relationship between the Mason-Dixon needs some fixin’

Natuurlijk stond politiek correct Amerika op haar achterste poten bij het horen van zoveel bagatellisering van een ogenschijnlijk onoplosbaar probleem. Het tweetal gaf vervolgens een interview om uit te leggen wat hun bedoeling achter het nummer was: mensen moesten weer eens met elkaar over discriminatie praten. Je moet het ze nageven, dat is in ieder geval gelukt.

Tags: , , , , ,

-->