nummer van 30/05/2013 door

‘Boy Child’ van Scott Walker

Experimentele en bloedmooie liedjes

De reacties op Scott Walkers album Tilt in 1995 waren op zijn zachtst gezegd nogal verschillend. Niet alle recensenten konden uit de voeten met de duistere en verloren muziek die het album kenmerkt. Maar dat de plaat bijzonder was, hoorde iedereen. Het was Walkers eerste album in elf jaar en het begin van een trilogie met als opvolgers The Drift (2006) en Bish Bosch (2012). Deze drie platen werden stuk voor stuk geprezen door critici en muziekliefhebbers uit de wat avontuurlijkere hoeken. Dat was lang geleden. Zijn laatste plaat die op zoveel bijval kon rekenen stamde uit 1969.

Scott Walker is een eigenzinnige artiest en maakt al sinds de jaren zestig muziek. De eerste helft van het decennium in jongensgroepjes waarvan het doel hits scoren is. Hij speelt in het succesvolle The Walker Brothers (geen broers en niemand heet echt Walker), voordat hij in 1967 als solo-artiest verder gaat. Hij is ontzettend productief en brengt tot en met 1969 vijf albums uit. Die eerste platen kennen veel succes. Ze staan vol met covers van Jacques Brel, aangevuld met liedjes van andere componisten en eigen composities. Het is geen doorsnee pop, er is experiment. Toch zorgen zijn donkere teksten en de opgeblazen orkestarrangementen ervoor dat een heel eigen sfeer ontstaat op de platen. Een sfeer die veel mensen, vooral jonge meisjes, aanspreekt. Maar dat succes stokt als hij in 1969 Scott 4 uitbrengt.

Scott 4

Scott 4

Einde succes

Scott 4 is de eerste plaat met alleen maar eigen nummers. Het is ook het derde album dat hij in 1969 uitbrengt. Scott 3 en Scott Walker Sings Songs From His TV Series worden nog goed ontvangen, maar door de steeds grotere experimenteerdrift op zijn vorige platen zijn veel fans inmiddels afgehaakt als Scott 4 verschijnt. Om vreemde redenen brengt hij die plaat ook uit onder zijn échte naam – Noel Scott Engel – en niet onder zijn inmiddels bekende artiestennaam Scott Walker, wat al helemaal niet helpt met de verkoop. De platenmaatschappij trekt de plaat zelfs snel terug en doet er niks meer mee.

Gelukkig is die plaat jaren later weer op de markt gebracht, want tegenwoordig wordt Scott 4 gezien als een van de beste platen die hij heeft gemaakt en zelfs een van de betere platen die überhaupt ooit zijn gemaakt. De spanning tussen de grootse arrangementen en zijn introspectieve donkere teksten van de vorige platen, heeft hier plaat plaatsgemaakt voor een uitgekleed geluid. Critici zeggen dat daardoor de liedjes wat meer tot hun recht komen in plaats van dat ze verzuipen in alle muzikale opsmuk. Invloeden uit folk, country, soul en pop krijgen van Walker allemaal hun eigen behandeling. Daardoor klinkt hij anders dan wie dan ook uit die tijd. Luister maar eens naar ‘Boy Child’. Klinkt dat als een nummer uit de sixties? Zijn tijd ver vooruit.

tilt

Tilt

Scott 4 is een briljante plaat, maar daarna duurt het zo’n 25 jaar tot hij weer enig succes kent met het al genoemde Tilt. Zijn muziek is in die tijd wel flink veranderd. Waar je op die eerste vier platen nog wel de pop herkent, zijn die drie platen vanaf Tilt muzikale kunstwerken waar je als luisteraar wel enige moeite in moet stoppen. Beide albumcovers illustreren die verandering ook enigszins. Maar waar eind jaren zestig de fans afhaken vanwege het experimentele karakter, lijkt sinds de jaren negentig de tijd eindelijk rijp voor Walkers eigenzinnige, spannende en donkere muziek.

Om het verschil te illustreren hieronder twee liedjes; het eerste komt van het album Tilt, het tweede liedje is zijn schitterende versie van Brels ‘Amsterdam’ (écht een aanrader) van zijn debuut Scott (1967).

‘Farmer In The City’:

Scott Walker – Farmer In The City (High Quality Audio)

‘Amsterdam’:

Scott Walker – Amsterdam

Tags: , , , , , , , , , ,

-->