https://youtube.com/devicesupport

Zonder vragen te stellen, ging ik er van uit dat The Revenge of Mister Mopoji weer zo’n vage B-film met een vette soundtrack was. Natuurlijk had je al die blaxploitationfilms waarvan de filmmuziek geschreven was door grote artiesten als James Brown, Quincy Jones of Curtis Mayfield. Daarvan is onmiddellijk duidelijk wat voor vlees je in de kuip hebt, maar hoeveel mensen hebben er gehoord van minder bekende films en soundtracks zoals Werewolves on Wheels (Don Gere) of Hell’s Belles (Les Baxter)? Kortom, toen ik de hoes van The Revenge of Mister Mopoji zag, had ik weinig redenen om te twijfelen aan de authenticiteit ervan. Original Motion Picture Soundtrack. Produced by Sam Lung. Het staat toch duidelijk op de hoes vermeld. En achteraan in een hoekje staat ©1974 Sam Lung International Pictures.

Nu ben ik er de laatste maanden ook achter gekomen dat er een hoop artiesten zijn die een soundtrackfetisjisme ontwikkeld hebben. Ze doen er alles aan om “zo soundtrack mogelijk” over te komen. Twee van dat soort acts kwamen hier al eerder aan bod, Calibro 35 en Adrian Younge. Bij hen kan schijn bedriegen. En ook bij Mike Jackson & The Soul Providers is dit het geval. Wie Mike Jackson is, dat is me nog niet duidelijk, maar soul- en funkliefhebbers van het eerste uur weten waarschijnlijk dat The Soul Providers de band was die uiteindelijk The Dap-Kings werd. Dat wist ik dus niet op het moment dat ik de plaat kocht.

Originele seventies funk of retrofetisjisme. Hou ze maar uit elkaar.

Originele seventies funk of retrofetisjisme. Hou ze maar uit elkaar.

Enkele jaren voor de grote doorbraak met Sharon Jones en Amy Winehouse had Dap-Kingsmastermind Gabriel Roth een eerste platenlabel, Desco Records, dat in grote mate de weg effende voor het latere succes van Roths Daptone Records.[1] The Soul Providers was de huisband van Desco. Latere Dap-Kings zoals gitarist Binky Griptite maakten ook deel uit van de Providers. Bij Desco deden ze er alles aan om de schijn op te houden. Hun analoog opgenomen singles – iets waar Roth nog steeds bij zweert – werden niet voorzien van een releasejaar en bewust op de markt gezet als seventies funk, iets wat veel fans van het genre ook geloofden.

Na een breuk met Phillip Lehman, zijn zakenparter bij Desco en mede-bandlid bij The Soul Providers, startte Roth Daptone op. De naam veranderde, maar het personeel en de werkwijze nauwelijks. The Dap-Kings werd de nieuwe huisband en bestond uit leden van voormalige Descobands zoals Sugarman 3, The Daktaris en The Mighty Imperials. Ook met Lee Fields, die enkele singles uitbracht op Desco, werd weer samengewerkt. Het grote verschil was Sharon Jones, door Roth ontdekt toen ze in het koortje van Fields zong. Jones werd de frontvrouw van The Dap-Kings.[2] Een gouden zet, want in no time werd Sharon Jones and The Dap-Kings een wereldwijd succes. Roth en de zijnen mogen dan nog wel steeds proberen zo seventies mogelijk te klinken, maar de schijn ophouden kan niet meer. Dit is toch echt muziek uit de eenentwintigste eeuw.

  1. [1]Verschillende Dap-Kings leden spelen op zes van de elf nummers op Back to Black. Roth staat op de plaat vermeld als engineer en enkele nummers werden opgenomen in de “Dapkings Studio”[sic]
  2. [2]Sharon Jones bracht nog één single voor Desco Records uit.

Tags: , , , , , , , , ,

-->