nummer van 28/05/2013 door

‘Nothing Matters’ van Tricky

Het onvergeeflijke vergeven

Tricky – Nothing Matters

Hoewel ik vind dat je muziek altijd objectief moet benaderen, doen artiesten soms dingen die onvergeeflijk zijn en onvermijdelijk hun weerslag hebben op jouw beleving van hun muziek. Een rapper die z’n vrouw slaat, een gitarist die eigenlijk niets meer is dan een ordinaire junk, een punkband die er wat extreemrechtse sympathieën op nahoudt of een hip hop-groep die kleurrijk verhaalt over het in elkaar slaan van homo’s. Allemaal verschrikkelijk, maar geen zaken die me er ervan hebben weerhouden om platen van de betreffende artiesten te luisteren. Toch heeft Tricky het ooit zo bont gemaakt dat ik zijn muziek jarenlang links heb laten liggen. De reden? Zijn gastbijdrage op het album V van de band Live en de daarbij behorende vriendschap met zanger Ed Kowalczyk.

TrickyDat Tricky niet een doorsnee artiest was, dat wist ik natuurlijk wel. Dat begon al met een allesbehalve onbezorgde jeugd. Vader Thaws – Tricky werd geboren als Adrian Nicholas Matthews Thaws –overleed al voordat de jonge Tricky ter wereld kwam. Alsof zijn leven hiermee niet al ellendig genoeg begon, pleegde zijn moeder Maxine Quaye zelfmoord toen hij nog maar vier jaar oud was. Muzikaal haalde hij soms gekke fratsen uit, door bijvoorbeeld de tekst waar hij aan meewerkte op Massive Attacks ‘Karmacoma’ compleet over te nemen voor zijn eigen versie ‘Overcome’ op het naar zijn moeder vernoemde debuutalbum Maxinquaye. Het zou uiteindelijk één van de aanleidingen zijn waarom Tricky Massive Attack verliet.

Waarom nou, Tricky?

Waar Tricky altijd een eigenzinnige muzikant was wiens ondoorgrondelijke wegen mateloos fascinerend waren, is Ed Kowalczyck voor mij zo ongeveer het andere uiterste. Een hemeltergend saai figuur, met een zo mogelijk nog flauwere band die tezamen de meest vlakke, middelmatige nummers brengen alsof ze het leed van de wereld ermee een geluid geven. Ik kan er geen greintje geloofwaardigheid in bespeuren en in combinatie met het nagels-op-een-schoolbord-stemgeluid van Kowalczyck maakt het dat elke seconde Live bij mij fysiek onwenselijke reacties oproept. En daar is geen woord van overdreven.

Dat een door mij gewaardeerde artiest zich dus inliet met een band als Live was dan ook een bitter harde klap in m’n gezicht. Natuurlijk, dat Ed in het echt misschien best een gezellige vent is wil ik nog wel geloven – eigenlijk ook niet, maar goed – maar dat maakte het wat mij betreft nog steeds niet nodig je er muzikaal mee in te laten. Hoe kinderachtig ook, Tricky liep bij mij dusdanige imagoschade op dat het een paar jaar goed mis was tussen ons. Compleet onredelijk natuurlijk, maar als het om muziekbeleving gaat zijn dit soort onzinnigheden soms nou eenmaal sterker dan mezelf.

Tricky - False IdolsVooruit, zand erover

Toch vond ik het tijd worden om de strijdbijl te begraven en zocht ik dus naar een excuus om die misstap van Tricky voor mezelf goed te praten. Godzijdank kwam die vorige week in de vorm van False Idols, Tricky’s nieuwste plaat. Hoewel zangeres Martina Topley-Bird plaats heeft gemaakt voor een aantal andere zangeressen, doet het album in veel opzichten denken aan zijn debuutplaat. De grimmige beats, de onheilspellende sfeer en de bijna bezwerende vocalen. Volgens Tricky zelf is de plaat waarop hij zichzelf opnieuw teruggevonden heeft en is False Idols beter dan Maxinquaye. Dat ben ik nog niet helemaal met ‘m eens, maar een nummer als ‘Tribal Drums’ komt er verdomd dicht bij in de buurt. En Ed Kowalczyck heb ik tot nu toe niet in de credits kunnen ontdekken.

Tags: , , , ,

-->