nummer van 23/05/2013 door

‘Hells Bells’ van AC/DC

Beter met Bon Scott? Nee hoor.

AC/DC – Hells Bells

Je kent dat wel, van die mensen die altijd precies de goede mening hebben over iets. Helemaal als het om muziek gaat. “De eerste twee platen van Iron Maiden zijn de beste die de band ooit gemaakt heeft”, om maar te laten zien dat ze weten dat er een Iron Maiden vóór Bruce Dickinson was. Of van die mensen die interessant doen en drieduizend obscure bandnamen kunnen opnoemen met anderhalve cassette op Knetterrecords uit Ludlow, Massachusetts, maar ‘Like A Hurricane’ van Neil Young niet herkennen.

In het geval van AC/DC hoor ik vaker dan me lief is dat de band met Bon Scott toch écht wel beter was. Scott was de zanger op de eerste zes platen van de band, totdat hij in 1980 op zijn 33e stierf. Gestikt in zijn eigen kots na een avondje op hoog tempo drinken. Maar of AC/DC beter was met Scott? Pertinente onzin. Het stukje ‘Hells Bells’ nog voordat er een noot gezongen wordt, is al meer dan genoeg bewijs.

Bon Scott, links

Bon Scott, links

Doorgaan

In het kort: AC/DC verloor in 1980 zijn zanger en trouwe vriend met wie de band die weg omhoog naar succes al een flink eind opgeklommen was. Dat schept een band en is het dan ook niet gek dat de bandleden in zak en as zaten. Even dachten ze er zelfs over de band op te doeken. Maar wat voor een grotere eer kun je een muzikant in hart en nieren en bandlid bewijzen dan zijn nalatenschap bewaken en in zijn geest doorvechten? Precies, doorgaan met die band.

Voordat Scott stierf was de band begonnen aan een nieuwe plaat, die later treffend Back In Black zou gaan heten. Als vervanger voor Scott werd de enthousiaste Brian Johnson ingelijfd. De ongeoefende luisteraar zal het verschil in stemgeluid tussen de twee niet eens zomaar opmerken. Met Johnson werd de plaat afgemaakt en eind juli 1980 kwam die uit.

Klokslagen

‘Hells Bells’ is het eerste nummer van de plaat, het eerste nummer dat de wereld hoorde van de nieuwe AC/DC. Het nummer begint met stemmige kerkklokken, vier keer, en dan valt gitarist Angus Young in met een schitterend riffje. De kerkklokken klinken door, maar lijken niet op de tel te zitten. Pas als de drum invalt – na acht slagen van de kerkklok – hoor je dat het geklingel om de maat op de tweede telt valt. Nou is ritme niet mijn sterkste punt, dus er zullen veel mensen zijn die dat sneller hoorden dan ik. Maar ik heb dus een tijdje gedacht dat die klokken echt los van het ritme stonden. De coolste klokslag is nog wel die ene die je hoort als de drums echt het ritme oppikken – na twaalf slagen. De bellen stoppen dan, maar in de vijfde maat hoor je hem nog één keer. Ik vind dat cool.

AC/DC met Brian JOhnson (midden, met pet die hij de rest van zijn carrière zal dragen)

AC/DC met Brian Johnson (midden, met pet die hij de rest van zijn carrière zal dragen)

Dat is alleen nog maar de intro. Want gelijk hierna komt een van mijn favoriete AC/DC-riffs. Het is dat ding dat twee keer wordt gespeeld, voordat de zanger er in komt. Op de een of andere manier jaagt die hele korte riff het nummer zo op na de stemmige intro. Luister maar eens hoe lekker de Young-broertjes zo’n akkoordje eventjes laten liggen (naast Angus speelt broer Malcolm ritmegitaar in de band). Na het eerste couplet en refrein komt deze riff weer terug, nog eventjes extra dik aangezet. Super!

Brian Johnson

Dan mag de nieuwe zanger laten horen wat hij waard is. “I’m coming on like a hurricane”, of “I won’t take no prisoners, won’t spare no lives”. En zo klinkt hij ook. Niks om zich voor te schamen. Ik kan me indenken dat er indertijd wat puriteinen waren die er niks van moesten hebben, maar echte liefhebbers van een goede pot rock-‘n-roll zullen opgelucht adem hebben gehaald na het eerste couplet. Het is iets anders, maar slechter zeker niet.

En om het compleet te maken. De solo in dit nummer is ook zo heerlijk, zo Angus Young. Luister maar eens vanaf 3:24. Die luie tonen die een wilde maar heerlijk melodieuze solo inluiden. “Zo doe je dat”, hoor ik gitaarleraren over de hele wereld tegen hun leerlingen zeggen, die met hun kopjes voorovergebogen en de ogen op de hals van de gitaar en hun vingers gericht, hopen er ooit net zo eentje uit te kunnen persen.

Je kunt roepen wat je wilt, over dat het met Bon Scott veel beter was. In de eerste plaats is dat een kwestie van smaak, en in de tweede plaats is het gewoon niet waar. Stel je eens voor, AC/DC zonder ‘Hells Bell’, zonder ‘For Those About To Rock’, zonder ‘Thunderstruck’.

Tags: , , , , , , , ,

-->