nummer van 19/05/2013 door Hoite Polkamp

‘This Time’ van Life Of Agony

Onze gastblogger van vandaag is al jarenlang bezig het Nederlandse online muzieklandschap vorm te geven. Begonnen als webredacteur bij RELOAD Magazine, belandde Hoite Polkamp via de Nederlandse tak van MySpace bij het innovatieve V-Ventures. Sinds kort mag hij zich Marketing Manager bij Deezer noemen, waar hij deze nieuwe streaming muziekservice in Nederland op de kaart gaat zetten.

Life Of Agony – This Time [OFFICIAL VIDEO]

Als je iemand in mijn directe omgeving zou vragen wat mijn favoriete band is, zullen ze waarschijnlijk zeggen: de Midnight Juggernauts. Zeker m’n dj-makkers. Erg verleidelijk dus om een nummer van hun debuutalbum Dystopia te kiezen. Gevraagd naar een recente favoriet zou ik uitkomen bij een nummer als  ‘Was All Talk’, van de geniale laatste plaat van Kurt Vile.

Maar vandaag wil ik in een nostalgische bui terug naar een band die ik grijs heb gedraaid toen ik als boos mannetje van zeventien of achttien op een BMX door Groningen rondscheurde. In mijn walkman had ik enkele cassettes die continu rouleerden. De mindere albums werden overgetaped met nieuwe releases, de betere overleefden en kregen een ‘status aparte’. Een daarvan was River Runs Red, het debuutalbum van de New Yorkse band Life Of Agony. Als nummer van de dag heb ik gekozen voor ‘This Time’ , maar eigenlijk hoort hier het hele album River Runs Red te staan.

Doorbroken taboes en vermorzelde skateschoenen

Dit album groeide in mijn puberteit al gauw uit tot een soort culthit onder een kleine groep vrienden. Te midden van het lompe metalgeweld van Machine Head, Sepultura, Fear Factory en (oude) Metallica wat in deze groep vrienden de overhand had, was Life of Agony een vreemde eend in de bijt. Een die mij veel meer aansprak. Keith Caputo sprong er ontegenzeglijk uit met z’n hoge zang en sensuele, wat verwijfde presentatie, iets wat in de machocultuur die in de metalwereld heerste een volstrekt taboe was.

Life Of Agony - River Runs RedToen we erachter kwamen dat de band naar de Oosterpoort in Groningen kwam, moest en zou ik erbij zijn. River Runs Red was toen al enige tijd uit en hun tweede album Ugly stond op het punt om te verschijnen. Voor mij was dit het eerste ‘grote’ concert waar ik heen ging. Omdat het m’n eerste show ever was, nam ik me voor om het zo intens mogelijk mee te maken. Niet veel later stond ik als jonge, onwetende aap op m’n skateschoentjes tussen de vermorzelende kisten m’n tenen te bezeren midden in de pit. Woord voor woord blèrde ik elk nummer van River Runs Red mee. De nieuwe nummers van Ugly die ze speelden snapte ik toen nog niet en vond ik natuurlijk veel te soft, maar ik kon ze goed gebruiken om weer op adem te komen. Naderhand ging ik vol trots naar huis met een tourshirt, tot groot ongenoegen van m’n ouders, wat mij destijds natuurlijk nog meer plezier deed.

De teksten, zeker ook die van het nummer ‘This Time’, spraken tot de verbeelding van puberende, boze tieners. Little did I know dat veel van de teksten niet eens door hem waren geschreven, maar door de bassist Alan Robert, zoals in de prachtige documentaire van Lola da Musica aan het licht komt. Je kan je alleen maar voorstellen hoe oncomfortabel dat voor een frontman moet zijn geweest, om die emotionele teksten van iemand anders zo te vertolken.

Toen onze Mina nog een Keith was

Toen onze Mina nog een Keith was

Van het podium naar de buurtsuper

In de jaren daarop ontwikkelde Keith Caputo een hechte band met Nederland. Ze kwamen hier regelmatig toeren en Keith liet in een aantal interviews weten dat hij graag in Nederland zou willen wonen. In de tussentijd verhuisde ik zelf naar Amsterdam om te gaan studeren en nam ik een bijbaantje in een grand café. Mijn muzieksmaak ontwikkelde zich verder maar altijd hield ik Keith Caputo en zijn soloprojecten in de gaten. En zo gebeurde het dat Keith op een zonnige middag met een klein hondje aan de lijn het café binnen kwam lopen waar ik op dat moment aan het werk was. In een keer was ik weer als een starstruck puber en wist ik niet meer wat ik moest zeggen tegen het kleine mannetje in z’n bloemetjesblouse. Later kwam ik hem nog wel eens tegen in de Albert Heijn. Stond hij bij de groenten te twijfelen welke tomaten hij moest kopen.

Onlangs is er veel te doen geweest om zijn sex change, waarin hij zich heeft laten verbouwen tot Mina Caputo. Een zanger uit een metalband die zich laat ombouwen tot een vrouw, dat is nogal wat. Maar als je je enigszins in hem verdiept, is het haast een kleine stap. Ik herinner hem liever door hun debuutalbum waarmee Life of Agony destijds een enorme impact had op de metalscene.

Tags: , , , , , , , ,

-->