nummer van 24/05/2013 door

‘Dance Tonight’ van Lucy Pearl

Over supergroepen

Lucy Pearl – Dance Tonight (HQ)

Het is vrijdag, het einde van de maand nadert. Eigenlijk zijn we met zijn allen maar naar vier dingen op zoek:

I wanna dance tonight
I wanna toast tonight
I’ll spend my money tonight
I wanna get freaky tonight

Lucy Pearl Ja, de leden van Lucy Pearl weten het mooi te verwoorden. ‘Dance Tonight’ is precies hitsig genoeg voor een geslaagde vrijdagavond. Hoe kan het ook anders met drie R&B all stars in de gelederen? Zanger en oprichter Raphael Saadiq was altijd al fan van het idee van De Supergroep, maar pas in 1999 kwam het ervan. Zijn jongensgroep Tony! Toni! Toné! lag op zijn gat en hij was op zoek naar iets nieuws. Gezien En Vogue en A Tribe Called Quest ook nét opgeheven waren, viel alles binnen enkele maanden tijd op zijn plek. Zangeres Dawn Robinson en dj Ali Shaheed Muhammed voegden zich bij de groep. Als reactie op de vele inhoudsloze, platgeproduceerde popgroepen moest Lucy Pearl een R&B-act worden met echte liedjes en echte instrumenten (Muhammed stond niet alleen achter de draaitafels maar speelde ook bas en gitaar). Saadiq probeerde nog even genregod D’Angelo te strikken, maar die was te druk met zijn succes als solo-artiest om zich te kunnen bekommeren om een samenwerking. Ach, met zijn drieën moest het ook wel lukken. En het lukte. Niet alleen ‘Dance Tonight’, maar ook de single ‘Don’t Mess With My Man’ werd een hit. Het bewijs dat supergroepen ook echt in staat zijn om meer te zijn dan de som der delen.

Hoewel…

Eigenlijk stelt de rest van het ongetitelde album, dat in 2000 het levenslicht zag, maar weinig voor. En een kans om met een baanbrekend tweede album wraak te nemen kreeg de groep ook al niet, want vlak na het uitkomen van de tweede single begonnen ego’s op te spelen en verliet Robinson de groep. Het is het tragische lot dat veel supergroepen delen. Als er al wat zinnige liedjes uit komen, is het meestal al snel gedaan met de pret en knalt de boel uit elkaar. Maar meestal zijn supergroepen eigenlijk ronduit waardeloos. Neem Superheavy, de samenwerking tussen Mick Jagger, Joss Stone, Dave Stewart en Damian Marley die twee jaar geleden vriend en vijand teleurstelde. “…het nu verschenen debuutalbum mag een dieptepunt in de discografie van de betrokkenen heten”, schreef Menno Pot in De Volkskrant.

Nee, die supergroepen lopen niet zelden uit op een regelrechte ramp. Gelukkig heeft ieder decennium zo zijn uitzonderingen.

De jaren 60: Crosby, Stills, Nash and Young

Misschien wel de supergroep der supergroepen, gezien Crosby, Stills, Nash & Young voor enkele leden het meest populaire project werd wat ze ooit zouden doen. Toen David Crosby (The Byrds), Stephen Stills (Buffalo Springfield), Graham Nash (The Hollies) en Neil Young (Buffalo Springfield) elkaar troffen, ontdekten zij dat hun vier stemmen mooier samensmolten dan iedere andere denkbare combinatie rockers.

Ook noemenswaardig: Cream met Eric Clapton, Jack Bruce en Ginger Baker

Crosby Stills Nash – Carry On / Questions

De jaren 70: Derek & The Dominos

Eric Clapton is geen onbekende met het begrip supergroep. In zijn carrière speelde hij in Cream, The Dirty Mac, Blind Faith en The Plastic Ono Band. Derek & The Dominos is echter zijn absolute hoogtepunt. Reden hiervoor is de samenwerking met de op dit blog al uitgebreid bejubelde gitarist Duane Allman (The Allman Brothers Band) en zanger Bobby Whitlock (Delaney and Bonnie).

Ook noemenswaardig: Sonic’s Rendezvous Band met leden van MC5, The Stooges, The Rationals en The Up

Derek And The Dominos – Bell Bottom Blues ( studio version)

De jaren 80: The Traveling Wilburys

ELO-zanger Jeff Lynne kon zijn geluk niet op. “Ik zit in de band met de beste zanger én de beste tekstschrijver van de wereld”, vertelde hij in de documentaire die over het ontstaan van The Traveling Wilburys werd gemaakt. Hij refereerde aan Roy Orbison en Bob Dylan. Orbison moest even nadenken bij het horen van het compliment. “Ja, volgens mij heb je gelijk”, was uiteindelijk zijn zelfverzekerde antwoord. Alsof de combinatie van deze drie helden alleen al geen garantie voor succes was, deden ook Tom Petty en George Harrison (The Beatles) mee met de gelegenheidsband. Het resultaat was een heerlijke americana-plaat, met single ‘Handle With Care’ als de onbetwiste klassieker.

Ook noemenswaardig: The Highwaymen met Johnny Cash, Waylon Jennings, Willie Nelson en Kris Kristofferson

Traveling Wilburys – Handle With Care

De jaren 90: Foo Fighters

Hoe je zeker weet dat je met een geslaagde supergroep te maken hebt? Wanneer je allang bent vergeten dat het überhaupt een supergroep is. De Foo Fighters gaan al zo lang mee dat je bijna zou vergeten dat de leden hun sporen al ruimschoots hebben verdiend in bands als NirvanaThe GermsNo Use For A Name en Alanis Morissette.

Ook noemenswaardig: Me First & The Gimme Gimmes met leden van NOFX, Lagwagon, The Swingin’ Utters en No Use For A Name

Foo Fighters – My Hero

De jaren 00: Monsters Of Folk

Minder groot geworden dan andere groepen in dit rijtje, maar daarom niet minder geslaagd. Monsters of Folk is een collaboratie tussen leden van My Morning JacketBright Eyes en M. Ward (She & Him) en balanceert muzikaal perfect tussen de stijlen americana, emo, indie en singer/songwriter. Iedere muzikant levert precies de juiste elementen aan uit zijn eigen referentiekader, wat resulteert in een interessante potpourri.

Ook noemenswaardig: Blakroc, het hiphopproject van The Black Keys en véél gave rappers

Monsters of Folk – Say Please

De jaren 10: ?

Wat de ultieme supergroep van dit decennium gaat worden, is nog onduidelijk. Superheavy valt in ieder geval af, maar we hebben nog bijna zeven muzikale jaren te gaan. Tot die tijd kunnen we nog even vooruit met de hitsigheid van Lucy Pearl. Weekend!

Tags: , , , , , , , , , , , , , ,

-->