nummer van 17/05/2013 door

‘Change’ van Mikal Cronin

Liedjes-liedjes, een album vol

Mikal Cronin – Change (Official Music Video)

Hij bracht net zijn tweede album uit, stond een paar dagen geleden in Paradiso’s bovenzaal en is morgen te bewonderen op Le Guess Who in Utrecht. Vandaag kan er maar over één jongen geschreven worden: Mikal Cronin. Zijn fuzzy gitaarpop, waarin zowel gruizige garagerock als valsige pianomelodieën en enkele zinderende vioolpartijen doorklinken, ligt vreselijk lekker in het gehoor. Op MCII staan, meer nog dan op Cronins naamloze debuut uit 2011, echte liedjes-liedjes, geschreven door iemand die met een redelijke stem en aardig gitaarspel alleen nooit zo ver zou zijn gekomen. En dan nog, de sound die stem en gitaarspel naar een hoger plan tillen is zelfs niet vernieuwend, niet gewaagd. Want we kennen ze inmiddels wel: kids uit de jaren negentig met hun grungy voorkomen en dito referentiekader, hevig in de ban geraakt van de sixties, geestelijk vader van muziek die al voor hun geboortejaar werd gemaakt. Evengoed hebben goede liedjesschrijvers een loos criterium als vernieuwing maar nauwelijks nodig als het erom gaat de luisteraar te behagen. Want dat doet Mikal Cronin: behagen. Alle tien liedjes op zijn nieuwe album hebben een hook, verrassen je met iets kleins, iets groots, vaak een onverwachte melodieuze wending of een uit de bocht vliegende solo zoals we voorheen alleen, dachten we, van Dinosaur Jr. gewend waren mooi te vinden.

Mikal Cronin

‘Change’ zit in het ruigere spectrum van MCII, maar is een nummer dat in Cronins tijd als bassist bij makker Ty Segall (vorig jaar nog tijdens Le Guess Who) zeker tot het softere werk zou zijn gerekend. Misschien komt dat door het catchy refrein, The Posies-achtige ingehouden zang die nooit té onverschillig klinkt of de outro die zich geleidelijk ontdoet van het stof en zich openstelt voor schoonheid, gestuurd door een opbouw waarin ineens plek is voor een wel erg breekbaar instrument, dat desondanks meer dan eens de show steelt in zijn nummers: de viool. Over onverwachte wendingen gesproken: is de gezongen toon die uit het niets de hoogte ingaat op 0:51 niet precies het soort omslag waar elke songwriter (onbewust) naar zoekt? De wending die het cliché, de grondtoon, het voorspelbare vermijdt; Cronin strooit er op zijn album mee in het rond. Een ogenschijnlijke truc die eigenlijk geen truc kan zijn, gezien de verscheidenheid aan bruusk materieel die hij weet in te zetten.

Goede popliedjes schrijven is één ding, een clip laten maken die het perfecte decor vormt van een liedje als ‘Change’ is zonder te overdrijven het beste wat je als band kunt doen om je sound, de sfeer die je wil overbrengen, te vervolledigen. Wat een heerlijk tafereel schetst Mikal Cronin, of eigenlijk Claire Marie Vogel, met bovenstaande clip. Een huisfeestje zoals mijn generatie, de van hedonisme betichte generatie, ze kent uit het echte leven, uit films en series (Girls!). Iedereen ademt uit: alleen deze avond telt, alleen bij deze mensen wil ik zijn, alleen deze melodie van deze band is het losgaan waard.

Tags: , , , , , , , , , , ,

-->