nummer van 16/05/2013 door

‘Shut Up’ van Savages

Wrong place, wrong time

Savages – "Shut Up"

Er was wat te kiezen gisteravond in Amsterdam als je van indie- en gitaarmuziek houdt. Allah-Las speelde een gratis show in Club Ziggo tegenover de Arena (waar Chelsea diezelfde avond de Europa League won). In de bovenzaal van Paradiso kon je naar Veronica Falls gaan kijken. En iets verderop, in de Melkweg, maakte Savages haar opwachting.

De overweging zou een stuk makkelijker worden als ik had besloten naar het Leidseplein te gaan. Eerst Veronica Falls in Paradiso en daarna Savages in de Melkweg zou makkelijk te combineren zijn. Maar Veronica Falls had ik al een keer gezien, Allah-Las niet en die staat weliswaar eind deze maand in de Melkweg, maar dat optreden is al een tijdje uitverkocht.

Savages in Brooklyn

Savages in Brooklyn

Dus bleef Allah-Las versus Savages over. Ik heb die Allah-Las-plaat een tijdje geleden helemaal grijsgedraaid, hem daarna een tijdje opgeborgen, om het album vorige week weer tevoorschijn te halen om mezelf op te warmen voor deze show. Hoewel ik in eerste instantie de plaat helemaal beu was – wel erg zoetsappig en veel herhaling wat betreft ideeën – genoot ik er vorige week weer met volle teugen van. Ik wilde ze graag zien.

Rumoer

Savages daarentegen vond ik maar moeilijk in te komen. In mijn omgeving zwol het rumoer rondom deze band de afgelopen weken aan. Iemand tipte de muziek, een ander zei dat het de beste band was die hij op Into The Great Wide Open had gezien, Pitchfork gaf de meest recente plaat een 8,7 en maakte een spectaculaire cover story (met bewegende beelden en alles). Ondanks dat ik een kritische houding tegenover Pitchfork toejuich, weet bijna iedereen dat je even moet opletten als dit gebeurt met een relatief jong en onbekend bandje. Dus ik ging het luisteren, om zo tot een keuze te komen wat ik met mijn woensdagavond zou gaan doen.

Savages-Silence-Yourself-608x608In de kleine heisa omtrent Savages, had ik eigenlijk nog niet de moeite genomen om me echt in te lezen. Eerlijk gezegd dacht ik dat het om hippe en poppy gitaarmuziek zou gaan. Zo’n bandje dat het leuk vindt een ruige naam aan te nemen om het contrast met de muziek te vergroten. Ironisch, ofzo. Ik was dan ook licht verbaasd toen de muziek een donkere, verbeten, hectische, dramatische en wilde new wave bleek. Met van die nummers die pijnlijk abrupt variëren tussen couplet en refrein.

Daarnaast had ik wel veel sympathie voor de vier vrouwen uit Londen. Tijdens eerdere optredens deden ze een beroep op het publiek om hun telefoons in hun broek te laten zitten, zodat ze niet de halve avond naar de voorkant van mobieltjes staan te kijken, maar ook de gezichten van de toeschouwers kunnen zien. En ze hadden een soort van ‘filosofie’: muziek gebruiken om onze levens anders te ervaren. Dit kon heel veel verschillende kanten op, ging het door mijn hoofd: pretentieus, rammelig, een zootje, te hip. Maar met de drive van deze band en het juiste moment zou het ook geweldig kunnen worden. Moeilijk.

Indrukwekkend

Live

Live

Ik vond het interessant, maar uiteindelijk koos ik toch voor de gratis show van Allah-Las in Ziggo Dome. Ik wilde die band toch eens zien. Daar kreeg ik iets langer dan een half uurtje een redelijk ongeïnspireerd optreden voor mijn kiezen dat gemankeerd werd door technische probleempjes (nare piepen, uitvallende monitoren, een band die daarover klaagt). Op de terugweg greep ik naar mijn telefoon om te zien of mijn vrienden die naar Savages gingen al iets hadden gezegd over die show. Ik heb hun mening erg hoog zitten en was benieuwd naar hun ervaringen. Terwijl ik achter mij hoorde dat er in de Arena werd gescoord, las ik van een van mijn vrienden: ‘Savages heel erg goed’. Iemand anders schreef: ‘Eén woord: indrukwekkend.’ Het gejuich hield aan, het waren de Engelsen. Ik was op de foute plek op het foute moment geweest.

Tags: , , , , ,

-->