nummer van 07/05/2013 door

‘Every Path’ van Alela Diane

De snik

Alela Diane – Every Path

Nederland is op zoek naar een nieuwe volkszanger of -zangeres. Of nou ja, dat wil SBS6 ons in ieder geval doen geloven en zodoende is het televisieprogramma Bloed, Zweet en Tranen in het leven geroepen. Laat ik vooropstellen dat ik het een prachtprogramma vind, en dan vooral vanwege de kandidaten. En voor de verandering eens niet omdat de ene na de andere miskleun door een jury wordt afgeserveerd, maar omdat er verdomd veel zangers en zangeressen tussen zitten die alleraardigst nummers van André Hazes of Willy Alberti vertolken. Toegegeven, de interviews voor en na de optredens zijn ook smakelijke staaltjes ramptoerisme die het plaatje net even compleet maken.

Alela DianeHet geheime wapen

De jury van dit programma is dan ook eigenlijk compleet overbodig. Gerard Joling giert af en toe wat door de weinig diepgaande analyses van Danny de Munck heen en van Hazes’ kroost hoef je evenmin zinnige opmerkingen te verwachten. “Jij hep dat echt hè, die snik in je stem!” is zo ongeveer het oordeel waarmee iedere gelukkige op de zogenaamde hot seat belandt. Jammer, want het zorgt ervoor dat die snik de maatstaf wordt en er te pas en te onpas met veel drama wordt uitgeperst en daarmee z’n doel voorbijstreeft. Nee, dan liever mijn favoriete snik, namelijk die van Alela Diane.

Zoals dat het geval is met wel meer mooie dingen, kwam ik Alela en haar snik compleet onverwacht tegen. Ik hoorde een flinke plof op de deurmat en wist gelijk dat de postbode weer een pakketje promo’s van de Konkurrent door de brievenbus had weten te persen. Het mooie van Aldo Perotti, distributeur aldaar, is dat hij je naast je aanvragen altijd ongevraagd nog tal van extraatjes meestuurt. Bij veel labels betekent dat vaak troep waar je niet op zit te wachten, maar bij de Konkurrent weet je dat je dan sowieso een mooi avondje nieuwe ontdekkingen voor de boeg hebt.

Alela Diane - To Be Still

Alela Diane – To Be Still

Kleiner maar effectiever

Maar goed, de snik van Alela Diane dus. Waar die voor de kandidaten van Bloed, Zweet en Tranen vooral een manier is om op slag indruk op de jury te maken, weet Alela deze juist veel gevarieerder en veelzijdiger in te zetten. Soms volop aanwezig, als de perfecte manier om een omhoog glijdende zanglijn even mooi te laten breken, maar veel vaker juist heel klein en subtiel. En eigenlijk klinken ze zo het mooist en het meest oprecht. Want een zanger of zangeres die het trucje onder de knie heeft en de snik met hoorbaar gemak zingt, verliest wat mij betreft gelijk al een beetje aan geloofwaardigheid.

Nee, dan Alela Diane, die ze in een nummer als ‘Every Path’ bijna lijkt te hebben verstopt, zo subtiel zijn ze. Het thema van het nummer op haar album To Be Still (2009) leent zich er natuurlijk ook perfect voor.

All the back roads, all the highways
Distant countries that I’ve passed through
Every path has led me back to you

Een verloren liefde waar tegen beter weten in naar wordt terug verlangd, bestaat er iets droevigers? Diane zwelgt er in ieder geval volop in en dat hoor je in iedere noot die ze zingt. Het mooist zijn de momenten waarop ze zelf ook wel haar eigen wanhoop inziet, zoals in de refreinen. Geen momenten die tot inkeer leiden, maar meer tot een soort ellendige berusting. Hier is ook geen plek voor een uitbundige, potsierlijke snik, maar juist voor een ingetogen variant die zich een beetje ongemakkelijk onder het oppervlak schuilhoudt en er zo toch weer voor zorgt dat je dat refrein keer op keer weer opnieuw wilt horen. Melancholie in z’n meest verslavende vorm.

Tags: , , , ,

-->