nummer van 03/05/2013 door

‘Some Folks’ Lives Roll Easy’ van Paul Simon

Zo ver weg, zo dichtbij

Paul Simon – Some Folks' Lives Roll Easy

Vincent is vier als zijn ouders scheiden. In het flatgebouw waar het gezin nog maar kort zal wonen gonst het van de speculaties. In het gangpad, dat voorheen als neutraal territorium gold, lijkt zich dagelijks een geheime vergadering te voltrekken. Het gemurmel stopt abrupt als Vincents moeder op haar ballerina’s, zichtbaar vermoeid door het dragen van twee volle boodschappentassen, de laatste trede bestijgt – dan pas hoort men haar. Er wordt beleefd geknikt, een enkele keer steekt iemand voor de vorm een hand uit. Wanneer de deur in het slot valt, zwelt de ondefinieerbare ruis in de galmende ruimte geleidelijk weer aan. Er zijn meer vragen dan antwoorden. Wie gaat weg, wie blijft? Wie krijgt de auto?

Vincent stapt precies twintig dagen later, aan de hand van zijn moeder, de lift in en kijkt niet meer achterom. In zijn hand houdt hij de speelgoedauto vast die zijn oudere broer een paar maanden geleden als verjaardagscadeau kreeg. Ze verhuizen, zijn moeder vindt een baan en hertrouwt. Vincent ontmoet zijn eerste echte vriendinnetje tijdens een hoorcollege Franse taal en cultuur. Ze zal de enige in zijn leven zijn aan wie hij zijn verleden toevertrouwt. De komende jaren zal hij wekelijks met haar aan zijn zijde, zijn moeder en haar nieuwe man treffen, in een klein café waar hij ooit zijn eerste glas whiskey dronk. Op deze drukke vrijdagavond vieren ze dat hij is afgestudeerd – het cadeau dat hij diezelfde avond van zijn moeder zal krijgen staat glanzend van de nieuwe lak om de hoek, tussen het café en de universiteitsbibliotheek, op hem te wachten. Vincent wenkt de nieuwe jongen achter de bar, die de riante bestelling van het goedgemutste viertal opneemt.

Some folks’ lives roll easy as a breeze
Drifting through a summer night
Heading for a sunny day

But most folks’ lives
Oh, they stumble, Lord, they fall
Through no fault of their own
Most folks never catch their stars

Milo is zes als zijn ouders scheiden. In het flatgebouw waar het gezin nog maar kort zal wonen gonst het van de speculaties. In het gangpad, dat voorheen als neutraal territorium gold, lijkt zich dagelijks een geheime vergadering te voltrekken. De starende blikken benauwen de vader van Milo, evenals de kleine ruimte waarin geleefd wordt. Op de momenten dat Milo huilt raakt hij gefrustreerd, maar zijn harde aanpak maakt het alleen maar erger. Nadat de buurvrouw voor de zoveelste keer is komen klagen over Milo’s gejank, neemt hij een onverwachte beslissing. Hij slaat het kind, totdat het stopt met huilen. Zijn schuldgevoel verdwijnt met de jaren. Milo wordt diezelfde middag, aan de hand van zijn vader, meegesleurd in de auto. Bestemming onbekend. Het enige dat zeker is, is dat de rit zo ver zal reiken als dat er benzine voorhanden is. Neergestreken in een stadje van betrekkelijke grootte leeft zijn vader van een uitkering en bekommert hij zich precies enkele dagen per maand om Milo’s welzijn, als de buurvrouw klaagt over overlast.

Milo is zestien als hij zich niet meer verzet tegen de worsteling, het geweld van zijn vader dat hij als een dagelijks ritueel ondergaat. Zijn eerste echte vriendinnetje ontmoet hij nadat zijn beste vriend haar telefoon steelt en het ding weer belooft terug te geven als ze instemt met een afspraakje. Met de verlegen Milo. In de maanden die volgen fantaseren ze samen van een fortuinlijk leven zonder zorgen. Milo zoekt een baan om zijn droom te kunnen verwezenlijken, maar in de eerste plaats om zijn meisje te kunnen onderhouden. Hij legt elke maand een vast bedrag weg voor de auto die hij wil kopen, de auto waarmee hij van plan is zijn moeder en broertje te zoeken. Het is een zonnige vrijdagochtend als zijn vriendin beseft dat ze genoeg hebben gespaard om tot aanschaf over te gaan. Milo twijfelt aanvankelijk, maar besluit zijn baantje in het café naast de universiteitsbibliotheek toch eerder dan gepland op te zeggen. Zijn baas stemt er schoorvoetend mee in, maar wenst hem het allerbeste wanneer Milo op tijd een vervanger regelt voor de toch altijd drukke vrijdagavond.

Some folks’ lives roll easy
Some folks’ lives never roll at all
They just fall
They just fall,
Some folks’ lives 

Tags: , , , , ,

-->