nummer van 24/04/2013 door

‘Some Kind Of Wonderful’ van Soul Brothers Six

(Bijna) niet kapot te krijgen

Soul Brothers Six – Some Kind of Wonderful

Ruim zeven jaar voordat Grand Funk Railroad een gigantische hit scoorde met ‘Some Kind Of Wonderful’ en niemand het ooit nog los zou kunnen zien van deze band, namen John Ellison en zijn Soul Brothers Six het al op. Het was toen 1967 en even leek het de groep enorm voor de wind te gaan. De overige leden –  letterlijk soul brothers genaamd Sam Armstrong, Charles Armstrong, Moses Armstrong, Harry Armstrong en Gene Armstrong – mochten in hun handjes knijpen met een songwriter als Ellison in hun midden. Kort daarvoor moesten ze het nog doen met de toch minder lekker allitererende naam Soul Brothers Five en was de kans op een hit nagenoeg nihil.

Niet dat ze na ‘Some Kind Of Wonderful’ ooit nog een tweede hit zouden scoren, maar dat terzijde, want ook als zanger stak John Ellison met kop en schouders boven de rest uit. Zoals je op het nummer van vandaag hoort, kon de man razen en tieren op een manier die menig soul shouter uit zijn tijd knikkende knieën bezorgde. Alles wat rauwe soul lekker maakt zit in deze krappe drie minuten verpakt: de overslaande, James Brown-achtige heeeeey-uithalen, de constante kikker in de keel, de overstuurde microfoon, de geïmproviseerde ad libs die ritmisch net niet lekker uitkomen (“Now hold on let me tell you one more thing” op 0:58). Wanneer zo’n catchy liedje op zo’n ruige, nonchalante, ja ongeremde manier vertolkt wordt, dan heb je mij te pakken.

Coverversies

Het Amerikaanse publiek leek echter anders te willen. Natuurlijk is ‘Some Kind Of Wonderful’ zo krachtig dat het wel een plekje in de Billboard Hot 100 moest veroveren, maar dan wel een bescheiden notering op nummer 91. Een jaar later kwam The Fantastic Johnny C met een ietwat gepolijste versie op de proppen en hij deed het meteen ook een klein stukje beter: zijn ‘Some Kind Of Wonderful’ kon rekenen op nummer 87.

NS KTF 508 Fantastic Johnny C Some Kind Of Wonderful

Het verschil in radiovriendelijkheid tussen deze twee versies is echter verwaarloosbaar als je de cover van Grand Funk Railroad ernaast legt. Alles wat het origineel zo ontzettend spannend maakte werd afgevlakt en ‘Some Kind Of Wonderful’ werd een zoetgevooisd popliedje waar geen enkel stel tieneroortjes tegen opgewassen was. De groep veroverde er Amerika mee, piekend op nummer 3 van de Bilboard Hot 100.

Grand Funk Railroad – Some Kind of Wonderful

Niet kapot te krijgen

Nu moet ik zeggen dat ‘Some Kind Of Wonderful’ voor mij niet kapot te krijgen is. Zelfs in de Grand Funk Railroad-versie schud ik mijn bekkens nog zwoel (lees: houterig) heen-en-weer wanneer ik dat onweerstaanbare ritme en de dito basklanken in de intro hoor. Schoorvoetend zal ik zelfs toegeven dat ik hun versie van de brug (het “Can I get a witness”-stuk vanaf 2:06 in het origineel en vanaf 2:19 in de cover) zelfs beter vind dat het origineel. Dat komt omdat ze er nóg meer nadruk op leggen, doordat je tot dan toe alleen nog maar drums en bas als begeleiding hoorde. Tijdens die brug is daar echter ineens een fantastisch klinkend Hammond-orgel die de show steelt. De oplettende lezer (of luisteraar) merkt het al: rockgroep Grand Funk doet het in deze cover zonder gitaren. Gewaagd, maar het pakt prima uit. Zoals ik al zei: ‘Some Kind Of Wonderful’ is voor mij niet kapot te krijgen. Hoewel Grand Funk-zanger Mark Farner met onderstaande tenenkrommendheden een heel eind op weg is. Oef.

Mark Farner (Grand Funk Railroad) – Some Kind Of Wonderful

Tags: , , , , , , ,

-->