nummer van 19/04/2013 door

‘Cruising With God’ van Milk Music

Lui, smerig, achteloos en verdomde catchy

Milk Music – Cruising With God

De eerste paar seconden klinken als een 45-toerenplaat die op 33 wordt gedraaid. Maar als na 11 seconden de zang wat twijfelend het liedje binnenvalt, ben je gewend aan die gekke lage tonen. Het nummer is mijn eerste kennismaking met Milk Music en na een week heb ik ‘Cruising With God’ elke dag minstens één keer gedraaid. Het is lui, smerig, helder, rock, gedreven, achteloos en verdomde catchy.

Milk Music komt uit Olympia, Washington, een stad zo’n honderd kilometer onder Seattle. In de jaren negentig is de stad een mekka voor indiemuziek met in het bijzonder voor de riot grrrl-beweging. Nirvana woont er een tijdje en Kurt Cobain schrijft er het grootste deel van Nevermind (1991). Die geschiedenis en die van Seattle zijn goed terug te horen in Milk Music.

SST-vaatje

Het eerste wapenfeit van Milk Music is de ep Beyond Living (2010), door de band in eigen beheer uitgebracht. Op de ep tapt het dan nog drietal uit hetzelfde SST Records-vaatje waar veel harde, ruwe en alternatieve bands halverwege de jaren tachtig uit tapten.

Inmiddels is Milk Music een viertal en begin deze maand is het debuutalbum Cruise Your Illusion verschenen, met daarop het bovenstaande ‘Cruising With God’. De plaats is uitgebracht door Fat Possum Records uit Mississippi. Een opmerkelijke keuze van de band, daar die zich in 2010 nog hardop afvroeg wat voor nut een label heeft. Maar alles zelf regelen is toch wel erg veel werk hebben de bandleden gemerkt en met een leuk en toegewijd label achter je gaat het wellicht allemaal iets makkelijker.

MM1

Cruise Your Illusion laat horen dat het vaatje waar de band voor de debuut-ep uit tapte, nog niet leeg is. Maar het geluid van de band is wel uitgebreid naar de vroegere jaren van de rock toen Neil Young en zijn Crazy Horse die spelenderwijs ontdekten. En dat hoor je ook in ‘Cruising With God’. Het nummer is nogal door The Wipers geïnspireerd – dat couplet, de ‘oeh, oeh’ tijdens de solo gelijk na het eerste couplet, het komt linea recta van Over The Edge – maar de solo’s zijn de luie schreeuwerige jankers zoals we die van Neil Young kennen.

De mix van deze stijlen is al een tijdje populair. Kijk maar eens naar The Men bijvoorbeeld. Wilde en verstoorde alternatieve muziek met veel rock sensibility. Ik ben benieuwd of het de stap naar een wat groter publiek kan maken.

Tags: , , , , , , , , , , , ,

-->