Matt Sweeney and Bonnie Prince Billy – Love in the Hot Afternoon

Liefde tijdens de hete middag, kan het fijner? Het is een thema waar vooral Amerikaanse cowboys gek op lijken te zijn, gezien de grote aandacht die in countryliedjes aan het onderwerp wordt geschonken. Een van mijn favorieten is ‘Afternoon Delight’ van Starland Vocal Band uit 1976, hilarisch geparodieerd door Will Ferell in zijn Anchorman: The Legend Of Ron Burgundy.

Anchorman – Afternoon Delight (Lyrics)

Voorspel

Maar een jaar vóór ‘Afternoon Delight’ was daar al ‘Love In The Hot Afternoon’, geschreven door V. Matthews en Kent Westbury. Nieuwkomer Gene Watson mocht zich er aan wagen (zodadelijk meer over zijn versie). Het liedje begint ontzettend lief. Waar ‘Afternoon Delight’ met zinnen als “My motto’s always been ‘when it’s right it’s right’ so why wait until the middle of a cold, dark night?’ zich vooral richt op de liefdesdaad zelf, is ‘Love In The Hot Afternoon’ tenminste nog zo beleefd om een sfeer te scheppen. Voorspel is immers belangrijk.

From somewhere outside, I hear a street vendor cry “filet gumbo”
From my window I see him, going down the street and he don’t know
That we fell right to sleep in the damp tangled sheets so soon
After love in the hot afternoon

Of we deze fijne woorden nu aan V. Matthews of Kent Westbury te danken hebben is niet duidelijk; ze worden in alle bronnen als co-writers genoemd, maar nergens wordt verteld wie er nu verantwoordelijk is voor de tekst en wie voor de muziek. Wanneer we verder lezen, begrijpen we al snel waarom. De street vendor die “filet gumbo” roept zou al een belletje moeten doen rinkelen over de plek waar dit alles zich afspeelt: New Orleans, of in ieder geval de staat Louisiana. Filet gumbo is een van de populairste gerechten uit de streek. Het is echter niet de enige lokale lekkernij waar Matthews en/of Westbury (vanaf nu voor het gemak maar Mattbury genoemd) graag van snoepen, leert ons het tweede couplet:

Now The Bourbon Street lady sleeps like a baby in the shadows

Iedereen die New Orleans een klein beetje kent weet dat Bourbon Street, gelegen in het pittoreske French Quarter, vooral bestaat uit striptenten, twijfelachtige Hustler-clubs en ronduit bordelen. Een beetje de Wallen van New Orleans dus. Dit geeft ineens een hoop te denken over de protagonist uit het lieve liedje van Mattbury. Hoogstwaarschijnlijk ligt hij de hete middagliefde te bedrijven met een prostituee. Is dit de eerste keer? Heeft hij het zelf wel door? We lezen verder.

She was new to me, full of mystery

Ah, een “nieuw meisje”. Het lijkt erop dat de ik-persoon een verfent hoerenloper is die op deze middag, na weken, misschien wel jaren telkens maar weer dezelfde oude boterhammen te hebben afgelikt, zich eindelijk heeft kunnen verheugen op een nieuw meisje. Full of mystery. Of wijst dit er toch op dat de hele bordeelervaring voor hem de eerste keer is geweest? Volgens Mattbury moeten we ons niet zo druk maken over de context, maar gaat het over dat fijne moment in een kamertje op een hete middag in New Orleans:

But now I know
That she’s just a girl
And I’m just a guy
In a room
For love in the hot afternoon

Maar wat dacht Gene Watsen, de oorspronkelijke vertolker van het lied? Die lijkt zich nooit ook maar een seconde aan deze lastige vragen te hebben gewaagd. Hij zingt ‘Love In The Hot Afternoon’ alsof het ieder ander countrylied had kunnen zijn, niet gehinderd door enige schaamte of twijfel over wat hij nu werkelijk aan het zingen is:

Gene Watson – Love In A Hot Afternoon "LIVE"

Tekstinterpretatie

Bonnie 'Prince' Billy, Matt SweeneyEn dat is nu precies het punt waarop de cover van Matt Sweeney en Bonnie ‘Prince’ Billy het origineel ruimschoots overtreft: tekstinterpretatie. Watsons versie van een hot afternoon klinkt helemaal niet hot. Maar wanneer Sweeney en Billy op 1:14 met die allesverklarende zin komen – “Now the Bourbon Street lady sleeps like a baby in the shadows” – voel je die nietsontziende brandende zon op je knar. Het zit in de snerpende stem van Billy, in de schelle instrumenten die even aanzwellen, in de tanden die bij het uitspreken van de woorden muurvast op elkaar lijken te zitten. Niet dat de heren last hebben van al te grote gewetenswroeging, want ook zij romantiseren er lustig op los tijdens deze vier minuten. Maar hun versie klinkt alleszins cynischer dan het origineel. De nadruk wordt meer gelegd op de dubieuze kant van dit verhaal.

bonnie-prince-billy-matt-sweeneyMuzikaal trucje

Een ander middel dat het indieduo gebruikt om de luisteraar iets meer stil te laten staan bij de gezongen woorden, is een muzikaal trucje aan het eind van ieder refrein. Waar Watson de zin “love in the hot afternoon” iedere keer voorspelbaar en flauw uit zijn mond laat komen, nestelt deze bij Sweeney en Billy zich juist in je hersenpan en blijft vervolgens nog zeker een aantal seconden na het refrein nagalmen.

Hoe ze dit doen? Vergelijk bijvoorbeeld 0:42 uit het origineel eens met 0:55 uit de cover en je hoort duidelijk dat Watson de zin op de standaardmanier afmaakt: door de zangmelodie terug te laten gaan naar de zogeheten tonica. De tonica is de grondtoon van iedere toonladder, de vertrouwde thuisbasis waarmee veel liedjes beginnen. Door een melodie ook weer te laten eindigen op die tonica geef je een sluitend, rond gevoel. Werkt altijd prima. Spannender is het echter wanneer je de luisteraar helemaal geen sluitend gevoel geeft, maar laat hunkeren naar meer. Sweeney en Billy doen dat op deze cover op de allerbeste manier die ik ooit heb gehoord. Alles wijst erop dat die tonica moet gaan komen, maar ze laten je zweven in thema van het refrein. Even heb je nog de hoop dat je door de heren netjes op je voeten wordt neergezet, thuisgebracht wordt met een snoepzakje, maar die hoop is ijdel. Het geeft een beetje een naar gevoel, alsof er iets niet klopt. Je dacht eerst dat het klopte, maar nu snap je er niets meer van. Alsof je net een heerlijke vrijpartij in de middagzon hebt mogen beleven, en nu onverwachts gevraagd wordt om te betalen. Ah, kijk.

Tags: , , , , , , ,

-->