nummer van 15/04/2013 door

‘Black Widow’ van Lalo Schifrin

Serieus de moeite

Lalo Schifrin – Black Widow

Als je net zoals ik een regelmatig bezoeker van de Utrechtse platenbeurs bent en dan net zoals ik je vooral begeeft in de gangen die het dichtst bij de verzamelaarsbeurs liggen (de gangen waar de kramen met soul, funk, jazz en aanverwanten te vinden zijn), dan valt het je misschien ook wel op. Elk jaar lijkt er wel een ander genre hot te zijn. Platen waar je met je vingers eerder niet langs liep zie je plots overal. Misschien waren ze er vorige keer wel, maar dan in ieder geval in mindere getale, want nu lijkt plots elke platenboer ze wel te hebben staan. Ik sluit trouwens niet uit dat ik gewoon blinde vlekken had die een jaar later verdwenen waren door nieuw verworven kennis, maar toch vind ik het opvallend hoe je twee jaar geleden echt overal afrobeat zag liggen en vorig jaar dan weer Turkse psychedelica.

Die trendgenres zie je trouwens niet alleen terug op de platenbeurs. Ik merk het ook aan de uitgaves van reissuelabels. En aan mijn eigen bijdragen op dit blog. Sla mijn Nummers van de dag van de laatste paar maanden er maar eens op na. Dit jaar schreef ik al vijf keer over film(gerelateerde)muziek. Er viel dit weekend op de beurs niet naast te kijken. Soundtracks en library records, ik kwam ze echt o-ver-al tegen. Trendgevoelig als ik ben, heb ik natuurlijk wat van die platen opgepikt dit weekend: de soundtrack van Brothers door Taj Mahal en Boogie Woogie T.V. Tunes, een verzamelaar van de hand van de fantastische toetsenist Rob Franken vol tunes van Nederlandse programma’s zoals Brandpunt, Studio Sport en Achter Het Nieuws. En ik heb een plaat gekocht van een grootmeester van de film- en tvmuziek: Lalo Schifrin.

Een grootmeester ja, zo mag je Schifrin wel noemen. Zijn naam mag dan wel niet zo bekend zijn als die van Ennio Morricone, maar zijn oeuvre kan zonder enig probleem naast dat van de Italiaan gelegd worden. Zijn werk spreekt voor zich. De tunes van Mission Impossible, The Man From U.N.C.L.E. en Starsky & Hutch, de soundtracks van Dirty Harry, Enter The Dragon en helaas ook van Rush Hour 1, 2 én 3, het zijn maar een handvol voorbeelden uit het werk van de componist. Schifrin deed echter nog meer dan film- en televisiemuziek schrijven, al is het me niet geheel duidelijk of Wikipedia dit werk tot zijn “serieuze muziek” rekent.

Wikipedia over Schifrin

Wikipedia over Schifrin…

Je zou het hem niet geven, maar Lalo Schifrin was damn funky!

Je zou het hem niet geven, maar Lalo Schifrin was damn funky!

De term “serieuze muziek” als synoniem voor klassiek heb ik nooit begrepen. Maar goed, Schifrin maakte dus ook “niet-serieuze” muziek zoals jazz en één van die platen, Black Widow, uitgebracht op het boeiende CTI Records, waar ik vorige week al over schreef, vond ik gisteren in de platenbakken. Serieus of niet, Black Widow is in ieder geval geen standaard jazzplaat. Het is een avontuurlijk werk met naast eigen nummers bewerkingen van filmthema’s (onder andere van Jaws), alles overgoten met een goede scheut disco, trippy synthesizers, moddervette baslijnen en een aanstekelijke beat. Kortom, het soort plaat waarvoor je bij mij aan het juiste adres bent.

Tags: , , , , , , ,

-->