nummer van 12/04/2013 door

‘The Sidewinder’ van Lee Morgan

de meeste mensen en ik

Lee Morgan – The Sidewinder

Een redactie, van een krant, televisie- of radioprogramma zo u wil, bestaat ook maar gewoon uit mensen. Deze mensen zijn net als alle andere mensen die nooit op redacties hebben gewerkt, gevoelig voor wat anderen vinden. Dus of je nu pas een week of al tien jaar op een redactie rondloopt, je wordt vroeg of laat een keer met de volgende uitspraken geconfronteerd:

“Dat stuk is te lang, voor de meeste mensen.”

“Dat item is te lang, voor de meeste mensen.”

“Dat liedje is te lang, voor de meeste mensen.”

Ik vind de meeste mensen maar raar en ben wars van conventies en commercieel geneuzel. Dus ben ik blij dat ik voor een blog schrijf waar een jazzklassieker van tien minuten aandacht krijgt zonder dat er mogelijk adverteerders afhaken (welke adverteerders). Dit liedje is precies goed, voor een select aantal mensen. Daar moet je het mee doen.

The SidewinderMaar wacht, Lee Morgans ‘The Sidewinder’ is niet precies goed. Het is precies fantastisch. Dat vonden “de meeste mensen” in 1964 ook toen de single van het gelijknamige album uitkwam. De hard bop-trompettist had het ‘m geflikt. En dat terwijl Lee Morgan, destijds 25, ‘The Sidewinder’ opgenomen had als vuller op het album en zelf nogal verbaasd was dat het een hit werd. Zijn bijdrage op Grachan Moncur III’s album Evolution een maand eerder was toch vele malen beter? Verfijnder? Een inschattingsfout. Van The Sidewinder werden maar vierduizend exemplaren geperst en na drie dagen was die dan ook nergens meer te krijgen. Hadden “de meeste mensen” een keer gelijk. Vooruit.

Het mooie van zo’n album is, naast dat het lekker wegluistert en oja, behoorlijk invloedrijk is geweest voor volgende generaties jazzmuzikanten: het inspireert. Daar kom ik later op terug.

Ondertussen, ergens anders in Amerika, stapten Salvatore Bono en Cherilyn Sarkisian, beter bekend als Sonny & Cher, in het huwelijksbootje. In 1967 was de tijd rijp voor een derde album van de muzikale geliefden, In Case You’re In Love. Van dat album werd ‘Little Man’ een hit, maar ook ‘The Beat Goes On’, waarin de baslijn een sleutelfunctie vervult. Bassiste Carol Kaye schrijft het grote succes dan ook toe aan de van haar afkomstige syncopische bas. De meeste mensen vonden het nummer geweldig; het belandde op nummer 6 in de Billboard top 100. Het liedje zou later ook gezongen worden op Sonny Bono’s begrafenis en de titel prijkt zelfs op zijn grafsteen, maar dat is weer een ander verhaal.

SONNY & CHER "THE BEAT GOES ON" (1967) ORIGINAL RECORDING

Terug naar de jazz. Inmiddels had drummer en bandleider Buddy Rich een behoorlijke naam opgebouwd. Hij was een gevierd drummer wiens stijl als standaard gold voor vele generaties na hem. Maar hij kon niet alleen geweldig drummen. Rich had oog voor talent, leidde big bands naar grote hoogten en wist het bijzondere van het alledaagse te scheiden. Was enorm innemend en grappig. In 1967 moet hij, tijdens het lezen van de krant of het poetsen van zijn schoenen, hebben geluisterd naar de radio en Sonny & Chers hit ‘The Beat Goes On’ hebben gehoord. Dat klonk bekend. Zijn associatieve brein, stel ik me zo voor, begon te werken en alles wat hij wist over jazz drong zich aan hem op. Het gebeurde als vanzelf, de mix in zijn muzikale brein, het één samen met het ander, de verschillende ritmes naar elkaar toe werkend; hoe langer hij erover nadacht, hoe meer het klopte. Hij hoorde Lee Morgan in het nummer, alsof deze, als ware hij een docent, in al zijn bescheidenheid, de kale essentie van het nummer had voorgelegd, rustig afwachtend waarmee zijn leerlingen hem zouden verrassen. ‘The Sidewinder’ is een meer dan geslaagd uitgangspunt waarop andere artiesten konden voortbouwen. De nederigheid siert hem.

Buddy & Cathy RichAfgezien van een enkele dj lukt het de meeste mensen niet wat Buddy Rich overkwam: in Lee Morgans ‘The Sidewinder’ en Sonny & Chers ‘The Beat Goes On’ hoorde hij één nummer, dat perfect in elkaar verweven lag. Zat dát er allemaal in? Ja, en zijn eigen ‘The Beat Goes On’ kwam datzelfde jaar nog op zijn live-album Big Swing Face te staan. Het is een schitterend antwoord op zowel Morgans instrumentele jazzklassieker, waar het ‘ooit’ begon een paar jaar eerder, als Sonny Bono’s songwriting-skills. Dochter Cathy van twaalf mocht het liedje inzingen en dat vonden en vinden de meeste mensen ook zo aardig aan dit nummer. Ik ook, maar de heerlijk overstuurde bad-ass drums van Buddy Rich en het blazersensemble dat uit zijn voegen springt rond 2:30 zou ik dan weer minstens tien minuten naar kunnen luisteren. Namens de meeste mensen en ik: dank, Lee Morgan.

Beat Goes On. Featuring Cathy and Buddy Rich. Away We Go July 22nd 1967

Tags: , , , , , , , , ,

-->