nummer van 10/04/2013 door

‘Amidinine’ van Bombino

Allemaal net wat anders

https://youtube.com/devicesupport

Dan Auerbach is een veelzijdig talent. Als soloartiest en met The Black Keys levert hij al een paar jaar leuke tot goede platen af en als producer maakt hij ook steeds meer naam. Kijk maar eens naar Dr. Johns Locked Down uit 2012 waar Auerbach achter de knoppen zat. Wat een plaat. Hij ademt en zweet zoals je hoopt dat een album uit New Orleans doet. En nu is er de nieuwe plaat van Bombino, de artiestennaam van Omara Moctar uit het Afrikaanse Niger, waarop Auerbach een sleutelrol vervult.

Jimi Hendrix uit de Sahara, riepen muziekliefhebbers een paar jaar geleden toen Bombino’s eerste platen de aandacht trokken. In de zomer van 2011 was Bombino ook in Nederland en zag ik hem ergens buiten in een tuin in Amsterdam spelen. Hij was op tour om zijn tweede plaat Agadez (2011) te promoten. Het was supercool. Mijn westerse oren die gewend zijn aan rock, hadden in zijn muziek genoeg aanknopingspunten om de weg niet kwijt te raken, maar er waren net zoveel muzikale verrassingen waardoor ik tot het uiterste geboeid was door zijn optreden.

Nomade

De Sahara in Niger.

De Sahara in Niger.

Nu is daar zijn nieuwe plaat, Nomad. Dan Auerbach nodigde Bombino uit om in zijn studio in Nashville deze plaat te maken. Samen zorgden ze er voor dat het zweet van de plaat afdruipt, deze keer door die tergende zon die soms loodrecht op je hoofd staat te branden. Tegelijkertijd is daar ook af en toe de verkoeling, zoals alleen de avond of de schaduw in de woestijn die kan bieden.

Weer refereert de titel naar Moctars afkomst. Hij kwam in 1980 ter wereld in een Toearegkamp in de Sahara, zo’n tachtig kilometer ten noordoosten van de grote Saharastad Agadez waar hij later heen zou verhuizen. Hij leefde de eerste jaren van zijn leven als nomade in de woestijn, net zoals de rest van zijn volk. Maar hoe komt zo’n jongetje in de woestijn aan een gitaar?

Rond zijn tiende moesten hij en zijn familie op de vlucht voor regeringstroepen, omdat de Toeareg een opstand hadden ontketend om autonomie over enkele gebieden af te dwingen. Die vlucht bracht hem naar buurland Algerije. Toen familieleden na hun bezoek weer vertrokken, lieten ze daar een gitaar achter. Hij leerde zichzelf spelen, ging wat later bij de band van een andere Toeareggitarist, Haja Bebe, en keek samen met vrienden naar video’s van Hendrix en Mark Knopfler. Zo werd zijn muzikale basis gelegd. Op zijn zeventiende keerde hij terug naar Niger en vestigde zich in Agadez (inderdaad, de naam van zijn tweede plaat) en ging aan de slag als professioneel muzikant.

Bombino buiten in de avondzon in Agadez

Bombino buiten in de avondzon in Agadez

Rockconventies

Inmiddels zijn we weer heel wat jaren verder en heeft Bombino zijn eigen muzikale carrière als soloartiest. Nog steeds zwerft hij als een muzikale nomade over de wereld om zijn boterham bij elkaar te verdienen, net zoals zijn volk dat doet in de Sahara. Momenteel speelt hij in Nederland enkele shows: 11 april in Doornroosje, Nijmegen; 12 april in de Melkweg, Amsterdam; 13 april in Paard van Troje, Den Haag; 14 april in Tivoli, Utrecht.

Nomad is een spannende en rauwe plaat geworden. De Saharaklanken zijn net als op zijn vorige platen duidelijk hoorbaar. Juist die mix van zijn eigen muziek en het vuur van de blues zoals een Hendrix dat vertolkte, maakt de muziek ontzettend spannend. Niet de rockconventies en –clichés zoals we die kennen, maar net allemaal wat anders.

Hieronder een korte documentaire over het maken van Nomad:

Bombino: The Story of "Nomad"

Tags: , , , , , , , , , , ,

-->