nummer van 31/03/2013 door René Hartkamp

‘Burning Sun’ van Helloween

Power metal-koningen kunnen het nog steeds

Op een feestdag zoals vandaag willen we bij Nummer van de dag jullie natuurlijk niet opzadelen met een hoop negatief gedoe. Gelukkig dacht gastblogger René Hartkamp er ook zo over. René is nieuwsredacteur voor NU.nl die ook met regelmaat interviews en concertrecensies doet voor de populaire nieuwssite. Hij houdt van harde bands met het betere gitaarwerk en luistert hier naar wanneer hij een dik uur in de trein zit op weg naar werk. Een gezellig potje metal, daar vertelt René ons wat over vandaag. Ja, gezellige metal.

Helloween – Burning Sun – 2012

Er is een metalgenre dat in Nederland nauwelijks bekend is, dus daar wil ik het vandaag eens over hebben. Het heet power metal. Het is de blije, vrolijke variant van het genre (daarom ook wel “happy metal” genoemd). In plaats van doem en verderfenis, haat en depressie (want daar wordt metal door het grote publiek altijd mee geassocieerd), stralen de teksten en muziek enkel positiviteit uit. Alles wordt op een ontzettend hoog tempo gespeeld met zoveel mogelijk melodie en oog voor (ook zoveel mogelijk) detail. Een gitaarloopje extra of dik aangezette keyboards zijn eerder regel dan uitzondering. Tenslotte is de zang altijd clean en bij voorkeur wordt die zoveel mogelijk ondersteund door koren. Wat het geheel toch metal maakt… de gitaarriffs blijven hard en de drums bruut.

Ik maakte kennis met power metal in 1999 dankzij Helloween. Deze Duitse band is de stichter van het genre. De twee gitaristen Michael Weikath en Kai Hansen besloten begin jaren tachtig de krachten te bundelen om een heavy metal-band te beginnen. Ze schreven samen heavy metal-nummers, maar waar Hansen ook met invloeden uit de trash metal kwam, zorgde Weikath voor invloeden uit de popmuziek waardoor (eigenlijk onbewust) power metal geboren werd.

Voordat ik de band ontdekte, luisterde ik al met veel plezier naar bands als Iron Maiden en Dream Theater. Ondanks dat ze lastig te vinden zijn op de radio, kwam ik toch langzaam maar zeker via via met die muziek in aanraking. Power metal was echter onmogelijk te ontdekken en bij toeval toonde ik interesse in Helloween. De band had in 1998 met hun toenmalige album Better Than Raw in het tijdschrift Aardschok album van de maand behaald. Ook speelden ze dat jaar met Iron Maiden. De naam Helloween heb ik daarom altijd onthouden.

Toen ik Better Than Raw voor de eerste keer beluisterde, werd ik echt omvergeblazen. Zoveel kracht had ik tot dan toe nog nooit ervaren uit muziek! Vrij vlot ontdekte ik de rest van de discografie en uiteraard bands in hetzelfde straatje. Kai Hansen had de band al jaren geleden verlaten, maar maakte albums met zijn band Gamma Ray. Die band volgde dus vrij snel in mijn cd-speler, maar ook het Finse Stratovarius en de Italiaanse Rhapsody werden ontdekt.

Vrolijke boel, dat power metal

Vrolijke boel, dat power metal

Het nummer van de dag is uiteindelijk ‘Burning Sun’ geworden. Dit is niet per se mijn favoriete track van Helloween ooit. De band heeft door de jaren heen alleen maar sterke albums gemaakt en toevallig is dit nummer van de nieuwe cd die ik de laatste tijd vaak heb gedraaid. Het album heet Straight Out Of Hell, met als thema dat we het jaar 2012 (“hell”) hebben overleefd, de aarde niet is vergaan en we dus kunnen genieten van een nieuw Helloween-album.

Het hele album is weer een vrolijke boel, iets wat bandleider Michael Weikath graag zo houdt. Er zijn in het verleden zelfs bandleden ontslagen omdat de koers van de band te donker zou worden. Zijn track ‘Burning Sun’ is representatief voor een typisch Helloween-nummer. Het is een razendsnelle track, met een rustige melodieuze opbouw die toewerkt naar een krachtige riff die het uiteindelijke startsein is voor wat komen gaat.

Zanger Andi Deris krijst in de coupletten de longen uit zijn lijf (iets wat hij live niet waar kan maken), waarna hij zijn stem rust geeft in de brug. Het refrein is groots opgebouwd met een vrolijke melodielijn. Het hele nummer door is er een grote hoofdrol weggelegd voor de drums, die op tribal-achtige wijze regelmatig op onverwachte momenten door de speakers knallen. Dit soort details is wat een Helloween-nummer uniek maakt.

Tijdens het hele nummer zijn de gitaren al flink kundig aanwezig, maar mogen echt uitblinken tijdens de solo-sectie. Nog een typisch element van power metal is dat over het snelle geraas van de muziek een rustige gitaarmelodie gespeeld wordt, met een verschil in octaaf tussen de twee gitaarlijnen. Zo ook in ‘Burning Sun’, maar al vrij snel gaat men over in een snel gitaarloopje dat even later nog aangevuld wordt door dezelfde melodie op keyboard. Daarna volgen de solo’s, nog vlug een melodietje erachteraan en een break waarna de brug inleidend is om voor de laatste keer het massale refrein te laten horen.

In de power metal zijn ontzettend veel dertien-in-een-dozijn bands die klakkeloos de regels van het genre volgen en op die manier ontzettend cliché overkomen. Helloween blijft per album innovatief bezig en weet de muziek fris te houden. Een nieuw nummer als ‘Burning Sun’ is daarom net zo goed als oude klassiekers als ‘Eagle Fly Free’ of’ I’m Alive’.

Tags: , , , , ,

-->