nummer van 30/03/2013 door

‘Pauly’ van Cool Rainbows

De raad van een vrouw, de raad van een vriend

Pauly,
don’t be a stranger
to love anymore.

Waarschijnlijk kunnen we stellen dat van alle projecten waar de Nieuw-Zeelandse zanger/producer Djeisan Suskov aan werkte Cool Rainbows zijn lievelingetje was. Waarom? Het was het project dat hij koste wat het kost niet aan regels wilde onderwerpen.

‘Normaal doen’ kon met andere dingen misschien, maar niet met Cool Rainbows. Geen regels betekende echter ook geen tijdsdruk en bijna heeft Cool Rainbows’ debuut Whale Rocket nooit het daglicht gezien; Djeisan bleef meer dan drie jaar sleutelen aan nummers, nodigde vrienden uit een leuke tijd te hebben en tussendoor mee te helpen aan de productie van de liedjes, verhuisde het materiaal meerdere keren van zijn vaders studio naar huis en weer terug, enzovoorts, enzovoort. Geen tijdsdruk, geen deadline. Totdat de geboorte van zijn dochter en het overlijden van een goede vriend Djeisan eraan herinnerden dat het leven te kort is om dingen alsmaar uit te stellen. Een verbod van zijn vrouw steeds nieuwe nummers te blijven schrijven gaf de doorslag; Whale Rocket moest na jaren eindelijk afgemaakt worden. Goede raad. Hoewel Whale Rocket duidelijk een product van zijn tijd is, neemt het ‘abnormale’ album ons, afhankelijk van het nummer, net zo makkelijk mee naar andere decennia ver voor zijn geboorte. Met ‘Pauly’ gaan we diep de jaren 90 in.

Pauly begint met de meest verdrietige ‘Pauly’ die je ooit gehoord hebt. Nergens op Whale Rocket klinkt Djeisan zo sereen en vastberaden. Het is nu zijn beurt raad te geven. Hij wendt zich tot een goede vriend: “Open je ogen voordat het te laat is. Doe iets. Laat het deze keer niet aan je voorbij gaan. Vooral, laat haar niet aan je voorbij gaan.” De zwevende noten van de galmende gitaar en het marcherende ritme dragen Suskovs monoloog, eerst heel voorzichtig, maar al snel met meer urgentie. Pauly bestaat in feite uit niets meer dan een reeks korte coupletten, maar de subtiele opbouw van de instrumentele basis is zo rijk dat het iedere keer weer als een nieuw begin voelt als Djeisan de naam van zijn vriend herhaalt. Laag na laag vermengen bas, gitaren, violen, piano’s, xylofonen, achtergrondstemmen en synths zich tot een geluid waar wij (en Pauly zeker ook) moeilijk onderuit kunnen komen. Als op 4:06 de mist verdwijnt om ‘Pauly’ terug te laten keren naar een sobere zang-gitaarconstructie wordt duidelijk hoe dik de mistlaag was. De zon komt op:

You’re a stranger no more.

Tags: , , , , ,

-->