nummer van 19/03/2013 door

‘Maggot Brain’ van Funkadelic

De meest hartverscheurende gitaarsolo die ik in tijden heb gehoord

Funkadelic – Maggot Brain [HQ]

Een van de mooiste dingen aan het schrijven voor dit blog vind ik de reacties van lezers. En hoewel schouderklopjes en likes op Facebook natuurlijk altijd leuk zijn, bedoel ik eigenlijk vooral de verhalen waar mensen mee komen nadat ze hier een stuk hebben gelezen. Niets mooier dan te ontdekken hoe intensief anderen muziek beleven en dingen te horen waar je zelf anders nooit op was gekomen. Zoals bijvoorbeeld naar aanleiding van mijn stuk over Jimi Hendrix vorige week. Ik sprak afgelopen weekend iemand die vertelde na het lezen net zo verbaasd te zijn over die fade-out als ik. Maar nog interessanter was de tip die ik kreeg over een nummer waar zo’n fade-out na een prachtig stuk gitaarwerk wel op zijn plaats was: ‘Maggot Brain’ van Funkadelic.

Een geschiedenisles over Funkadelic zal ik jullie verder besparen, want eerlijk gezegd weet ik niet zo gek veel van deze band. Ja, dat het een invloedrijke psychedelische funkgroep uit de jaren zeventig was onder leiding van George Clinton, maar dat is het zo ongeveer wel. Misschien dat onze funkkenner Kris er nog eens wat meer over kan vertellen. Maar na het horen van ‘Maggot Brain’ was ik zo onder de indruk dat ik niet anders kon dan mijn nummer van de dag er aan te wijden.

Eddie HazelTussen wanhoop en opluchting

‘Maggot Brain’ is in meerdere opzichten een krankzinnig nummer. Ten eerste is het een meer dan tien minuten durende track die enkel uit één lange gitaarsolo van gitarist Eddie Hazel bestaat. Ten tweede is het instrumentale nummer ook nog eens de openingstrack van het gelijknamige album. Probeer tegenwoordig nog maar eens een platenlabel zo gek te krijgen om dat te accepteren. Daarnaast is het nummer ook nog eens in één take ingespeeld. Niks geen uitgedachte melodieën die nog eens overnieuw werden gedaan als er een oneffenheidje in zat, maar gewoon je gitaar omhangen en de inspiratie het werk laten doen.

Bandleider George Clinton had daar trouwens een ietwat vreemde opvatting over. Scheel van de LSD fluisterde hij Hazel voor de opnames in om zich tijdens het spelen voor te stellen dat hij net gehoord had dat zijn moeder was overleden en vervolgens weer hoorde dat dat toch niet zo was. Een soort wankel evenwicht tussen wanhoop en opluchting. Hoe krankzinnig dat idee van Clinton ook klinkt, op een vreemde manier lijkt dat precies te zijn wat Hazel in zijn solo heeft weten te leggen. Daarbij omringde Clinton hem in de studio ook nog eens met een enorme hoeveelheid versterkers, zodat hij niets anders kon doen dan volledig in het geluid van zijn gitaar opgaan.

Luister maar gewoon

Voor ik aan dit stuk begon was ik nog even in de verleiding om de solo van minuut tot minuut te gaan analyseren. Luisterend naar Hazels bloedmooie gitaarspel schieten er namelijk constant gedachten door m’n hoofd. Je hoort hem zichzelf de ellende instorten en met de grootste passie weer omhoog spelen. Maar net zoals Hazel het in ‘Maggot Brain’ zonder woorden doet, is dat misschien ook maar de beste manier om je van de ongekende schoonheid van het nummer te overtuigen. Gewoon luisteren dus, met een koptelefoon op je hoofd en je ogen dicht. Die af en toe even open mogen om de tranen weg te vegen.

Tags: , , , , , ,

-->