nummer van 18/03/2013 door

‘Brotherman’ van The Final Solution

En nu de film nog?

https://youtube.com/devicesupport

Brotherman, het spannende verhaal van een voormalige drugsdealer die zijn verleden achter zich wil laten, tot bekering komt en preacher wordt terwijl hij genadeloos afrekent met zijn voormalige collega-pushers. Klinkt als een kant-en-klaar plot voor de ideale blaxploitationfilm, toch? Dat is het ook wel, maar we hebben het resultaat helaas nooit te zien gekregen. Het plot komt voort uit de fantasie van componist Carl Wolfolk, die begin jaren zeventig de opdracht kreeg een soundtrack te schrijven voor de film Brotherman. Eén probleem… er was nog geen film. Een groep investeerders uit Chicago had in de gaten gekregen dat er geld te verdienen viel met blaxploitationfilms en wilde inspelen op de hype. Shaft, Superfly en al die andere films hadden gemeen dat ze allemaal een populaire soundtrack hadden. “Dat moeten we dus ook hebben,” dachten de geldschieters, dus zadelden ze stadsgenoot Wolfolk op met een titel en een carte blanche. Ja, het leek hen nu eenmaal een goed idee om dat alvast maar achter de rug te hebben.

Aan de slag

De gitarist liet zijn fantasie de vrije loop. Hij verzon de slogan “He was a pusher that became a preacher” en vulde het verhaal zelf maar in. “Er zal wel een achtervolgingsscene in zitten, dus daar moet ik een spannend uptempo nummer schrijven. En er zit ongetwijfeld ook een romantisch kantje aan, dus een ballad mag ook niet ontbreken.” Wolfolk dook vervolgens de studio in met zijn oud-schoolgenoten The Final Solution, een zangkwartet dat blijkbaar geen weet had van het nazisme toen ze besloten dat ze een andere bandnaam dan The Keldirons wilden (geef ze daar eens ongelijk in).

Een onvergetelijke bandnaam is het halve werk!

Een onvergetelijke bandnaam is het halve werk!

Binnen een tijdspanne van 24 uur namen Wolfolk en The Final Solution een eerste versie van het album op. Slechts twee instrumentale tracks werden voorzien van de rijkelijke strijkersorkestratie die de componist in gedachten had. Op alle andere nummers speelde Wolfolk zelf voorlopig gitaar. Zijn houterige, ruwe stijl contrasteerde dan wel sterk met de zoetgevooisde strijkers, maar het diende als een degelijke basis.

Regen en zonneschijn

Kort na de opnamesessie kwam Wolfolk er achter dat de investeerders geen stap verder waren gekomen. Er was niet alleen geen script, maar ook geen geld. Weg blaxploitationfilm, weg soundtrack, weg kans voor The Final Solution om in soundtrackvoetsporen van grote artiesten zoals Curtis Mayfield en James Brown. Met de vier zangers ging het na de opnames snel bergaf. De band ging uit elkaar en geen van allen heeft ooit nog zo’n grote kans gekregen om het te maken. Wolfolk moest twee jaar lang steen en been klagen om uiteindelijk te krijgen waar hij recht op had, de opnametapes. Waarom hij al die moeite heeft gedaan is een raadsel, want toen hij ze eenmaal in handen had, liet hij ze wegkwijnen in een kast. Dertig jaar lang zelfs. Na al die tijd kreeg men bij Numero Group, een platenlabel uit opnieuw Chicago dat oude albums heruitbrengt, weet van het werk van Wolfolk en The Final Solution. Wat ooit beschouwd werd als een onafgewerkte opnamesessie, was voor de mensen van Numero een pareltje van ruwe funk en soul. Brotherman mag dan wel nooit in de bioscoop verschenen zijn, de soundtrack kunnen we gelukkig wel beluisteren. En zeg nu eerlijk… we luisteren toch allemaal liever na die fantastische blaxploitationnummers dan dat we naar die matige films kijken?

Tags: , , , , ,

-->