nummer van 15/03/2013 door

‘Hold On, Hold on’ van Neko Case

Pure kunst, het openrijten van een ziel

Neko Case – Hold On, Hold On

Blij loopt ze de muziekwinkel in met haar vader, blij omdat ze er een uur voor in de bus hebben gezeten. Nu gaat het gebeuren. Klamme handen, stadse indrukken, er zou van alles mis kunnen gaan. De deur piept, een goed teken. Vader wijst vrijwel onmiddellijk naar een blinkende klarinet. Ze heft haar gezicht, kijkt naar het ding, dan naar haar vader. Het is niet makkelijk om hem teleur te stellen, dus dat doet ze niet. Ze knikt, de verkoper reikt naar het blaasinstrument en het meisje volgt enigszins beduusd hoe het geval dat een minuut geleden nog netjes aan de muur hing ineens in haar handen wordt gedrukt. Het glanst, erin ziet ze haar eigen reflectie. Maar dit is het niet en haar vader voelt of ziet het ook. Voor haar volgende verjaardag krijgt ze twee drumstokken.

The New PornographersZo kán het gegaan zijn, als je je fantasie de vrije loop laat. Waar fictie eindigt en de realiteit begint is echter vrij duidelijk; Neko Case drumde als jong meisje in verschillende lokale (punk)bandjes. Haar drumstokken verving ze geleidelijk aan voor een gitaar. Niet veel later ontdekte ze dat de stem waarmee ze haar ouders braaf welterusten wenste een stem was waarnaar men wilde luisteren. Dat niet alleen punkmuziek een middel was om je te verzetten tegen de status quo. In The New Pornographers vond ze haar gelijken, en met hen koos ze voor de alternatieve route.

Hetzelfde meisje van toen, nu een vrouw, is een opvallende, maar voor velen onbekende verschijning. Ze is meer dan een roodharige zangeres met een gitaar, een beeld dat onomstotelijk verwijst naar de country-invloeden in haar muziek. Want ze heeft een stem die je, als je je er maar aan overgeeft, naar de keel grijpt, bedwelmt. Ze kan krachtig en urgent zijn, dan weer ingetogen, kwetsbaar. Genre-overstijgend. Neko Case is onvermurwbaar, want ze doet wat ze wil. En wat ze wil kan ze ook nog eens heel goed.

Neko Case

‘Hold On, Hold On’ sluimert al langer in me, wordt al jaren binnen deze vier veilige muren geprezen, maar zal bij de luisteraar die het nummer voor het eerst hoort vermoedelijk een tijdlang op de reservebank blijven liggen. Ik heb me overgegeven aan dat gegeven en zal niemand opzettelijk dwingen zich in Case’ werk te verdiepen. Hoewel. Dit blog doet weinig zijn best. Evenwel, hoe langzaam of hoe snel je overtuigd bent: begin altijd met ‘Hold On, Hold On’, het nummer waarin Neko haar ziel blootlegt. Het nummer gaat over haarzelf, schijnt. Dat roept vooral veel vragen op, meteen al bij de eerste zin: “The most tender place in my heart is for strangers.” Met wie hebben we hier te maken? Een vrouw die het meest tedere gedeelte van haar hart aan vreemden toevertrouwt? Wat is er mis met de mensen die ze wél kent? “I know it’s unkind, but my own blood is much too dangerous.” Kijk aan. En ze herhaalt met een zekere stelligheid, om zichzelf ervan te overtuigen dat het goed is dat ze zich zo openstelt: “Hanging around the ceiling half the time / Hanging around the ceiling half the time.” Klinkt als een goed potje drama.

Neko Case is de vrouw van de ferme handdruk; what you see is what you get. Maar ook een zekere vrouw kent onzekerheden, zit vol tegenstrijdigheden. En dat is, naast haar doordringende stem, haar grootste troef: de manier waarop ze in een paar zinnen een beeld opbouwt en weer ontkracht. Ze schetst met haar woorden beelden die blijven hangen: 

Compared to some I’ve been around
But I really tried so hard
That echo chorus lied to me with its:
“Hold on, hold on, hold on, hold on”

Weinig goede woorden over eigen bloed – familie. Het geduld raakt op, want hoe lang hoor je zoiets vol te houden? Is dat iets wat we onszelf voorhouden, waarin we onszelf voorliegen? Dat we moeten volhouden, want het wordt ooit vast beter? Het is mede dankzij “In the end I was the mean girl / Or somebody’s in-between girl” niet op te maken of de familie intussen is ingeruild voor een slecht afgelopen relatie. Dat maakt voor de levensles niet uit; in beide gevallen heeft het Neko als persoon gevormd. Ze sluit het tweede couplet, maar ook het derde onheilspellend af met “Now it’s the devil I love / And that’s as funny as real love.”

I leave the party at 3 AM
Alone, thank God
With a valium from the bride
It’s the devil I love
And that’s as funny as real love
And that’s as real as true love

Vreemd is echte liefde zeker als je er bang voor bent. Neko verdooft zichzelf nog liever dan dat ze zich overgeeft aan de liefde, aan mogelijk nieuw drama. Maar dat is natuurlijk betrekkelijk; drama leent zich wonderwel voor liedjesschrijvers. Dat weet Neko Case als geen ander.

Tags: , , , , , , , ,

-->