nummer van 12/03/2013 door

‘Little Wing’ van Jimi Hendrix

Mijn meest gehate fade-out ooit

https://youtube.com/devicesupport

Sinds vorige week ben ik me weer eens aan het verdiepen in het gitaarwerk van Jimi Hendrix. Nu is dat als gitarist eigenlijk sowieso onvermijdelijk, maar de aanleiding was dit keer anders dan normaal. Ik raakte op Twitter namelijk aan de praat met iemand over People, Hell & Angels, het “nieuwe” album van Jimi Hendrix. De aanhalingstekens worden hier gebruikt omdat er van de twaalf zogenaamd previously unreleased tracks er al eigenlijk elf bekend waren bij de fans. Het enige nummer dat echt nog niet eerder was uitgekomen is ‘Let Me Love You’, een jam met saxofonist Lonnie Youngblood. Maar goed, nieuwe takes en een verbeterde opnamekwaliteit staan voor een marketingafdeling natuurlijk wel vaker gelijk aan onuitgebracht.

Jimi Hendrix - People, Hell And AngelsBrutale beschuldiging

Nee, de verkooppraatjes waren ook niet direct de aanleiding om weer eens wat nauwkeuriger naar de gitaarheld te luisteren. Het was een tweet van Dr. No Effects, ontwerper en bouwer van analoge gitaareffecten uit Eindhoven.[1] Verontwaardigd riep hij op Twitter uit of nou verder echt nog niemand gehoord had dat we met deze nieuwe release gewoon genept werden. Ik vroeg hem om opheldering en kreeg de wedervraag of ik nou echt niet hoorde dat hier niet Hendrix aan het spelen was, maar een imitator. Nou nee dus, en eerlijk gezegd vond ik het ook nogal een brutale beschuldiging. Maar aan de andere kant… van een kunstkenner verwacht je ook dat ‘ie een imitatie-Picasso van een echte kan onderscheiden dus waarom zou dat niet gelden voor iemand die van gitaargeluid zijn beroep heeft gemaakt?

Daarnaast zou het niet de eerste keer zijn dat er met oude opnames van Hendrix gerommeld wordt. Sinds zijn dood in 1970 zijn er ruim veertig albums van de gitaarvirtuoos uitgekomen. Liveregistraties, onafgemaakte studiosessies en ga zo maar door. Veertig albums, nogal een scheve verhouding als je kijkt naar de drie platen die hij bij leven uitbracht. In 1975 kwamen er twee platen uit die al direct voor ophef zorgden:  Crash Landing en Midnight Lightning. Producer Alan Douglas had uit honderden uren rauw studiomateriaal voornamelijk Hendrix’ stem en gitaartracks gepakt en huurde vervolgens sessiemuzikanten in om andere stukken opnieuw in te spelen of op die manier zelfs met wat knip- en plakwerk tot nieuwe nummers te komen.

Te goed om te imiteren?

Maar goed, daarbij werd nog wel gebruik gemaakt van Hendrix’ oorspronkelijke inbreng en dat is wel even wat anders dan een sessiemuzikant zijn daadwerkelijke gitaarpartijen laten inspelen. Dr. No was er echter zeker van en beweerde dat er in ieder geval nog één kenner was die er zo over dacht.  Ik zette People, Hell & Angels nog maar eens op en kon eerlijk gezegd nog geen dingen ontdekken die mij op hetzelfde idee zouden moeten brengen. Een absurd idee zelfs, maar het zorgde er wel voor dat ik weer eens met hernieuwde interesse naar zijn oorspronkelijke werk ging luisteren. Want wat maakt het nou eigenlijk dat de noten die Hendrix op zijn gitaarhals speelt na al die jaren nog steeds niet geëvenaard kunnen worden door anderen?

Jimi HendrixMijn favoriete nummer om daarover bij te filosoferen is al jaren ‘Little Wing’, dat me op meerdere niveaus bezig blijft houden. Dat begint natuurlijk met die onvoorstelbaar geniale gitaarpartij, waarbij ritme en melodie om zo’n feilloze manier samensmelten dat het haast bovennatuurlijk lijkt. Ik zal eerlijk bekennen dat ik me wel eens aan een tutorial op YouTube heb gewaagd maar hoe hard je ook oefent, het blijft toch een beetje alsof je thuis de Nachtwacht probeert na te tekenen. Dan is er ook nog dat typische gitaargeluid, dat af en toe een beetje heen en weer lijkt te wapperen alsof er een wind door de speakers waait. Slimmigheidje van Hendrix, die dit nummer niet over een gewone gitaaramp speelde, maar over een Leslie-speaker die normaal gebruikt wordt om een Hammond-orgel te versterken.

De lafste uitweg

Maar we wat me het meest blijft boeien aan ‘Little Wing’, is het idee dat dit nummer niet af is. Betoverd door Hendrix’ gitaar en zang word je op 1:37 na die kenmerkend omlaag duikende tremolo een pracht van een solo ingeleid. Wat volgt is één van de mooiste minuten uit de gitaargeschiedenis die godbetert wordt afgesloten met een fade-out. Een fade-out! Voor sommige nummers werkt het, maar in de meeste gevallen is het een laffe uitweg omdat er geen goed einde gevonden kan worden. In het geval van ‘Little Wing’ is er wel een versie mét einde, maar die verklaart ook gelijk waarom er gekozen is een voor een fade-out. Niet dat die keuze er bevredigender op wordt, maar goed. Gelukkig hebben we altijd Derek And The Dominos nog, die er in hun versie wel een fatsoenlijk einde aan wisten te breien.

Tot nu toe was dit eigenlijk het enige raadsel over Jimi Hendrix dat door mijn hoofd bleef malen, maar sinds vorige week kan ik me dus ook nog eens afvragen of ik wel Jimi Hendrix zelf hoor wanneer ik zijn laatste release op heb staan. Mochten er puristen zijn die uitsluitsel denken kunnen te geven over de authenticiteit van People, Hell & Angels, jullie inzichten zijn welkom in de comments.

  1. [1] Oud-gastblogger Tom Schilders schreef onlangs een verhaal over Dr. No Effects op Marketingfacts, zeker het lezen waard!

Tags: , , , , ,

-->