nummer van 11/03/2013 door

‘Freaks for the festival’ van Rahsaan Roland Kirk

Zo goed kan een ontsnapping zijn

Rahsaan Roland Kirk "Freaks for the Festival"

Het was een verplicht nummer. Hij kon niet anders. Geheel tegen zijn zin dook multi-instrumentalist Rahsaan Roland Kirk de studio in met producer Joel Dorn. Dorn was een van de meest succesvolle producers van Atlantic Records. Voor hij met Kirk samen ging werken, was hij twee opeenvolgende jaren bekroond met een Grammy voor de plaat van het jaar, telkens nummers van Roberta Flack (‘The First Time Ever I Saw Your Face’ en ‘Killing Me Softly’). Nu vond Dorn dat het tijd was over verder te gaan, om Atlantic te verlaten. En zo dacht Kirk er ook over. Al tien jaar lang zat de jazzmuzikant op het eens kleine soul- en jazzlabel. Tien platen had hij op Atlantic uitgebracht, maar Atlantic ademde niet meer dat knusse ons-kent-onssfeertje uit. Het was een grote platenmaatschappij geworden die albums uitbracht van Led Zeppelin, Cream en Crosby, Stills & Nash. De jazzmuzikant voelde zich niet meer thuis en wilde weg bij Atlantic. Eén probleem… hij had nog een contract voor twee platen.

220px-Roland_Kirk_1972_(Heinrich_Klaffs_Collection_25)Nood breekt wet, dus doken Kirk en Dorn de studio in met een budget van amper eenentwintigduizend dollar. Het resultaat was Other People’s Music (Kirks laatste album voor Atlantic) en The Case of the 3 Sided Dream in Audio Color, volgens sommigen de beste plaat aller tijden, volgens anderen de slechtste, volgens producer Dorn “neither. It was an escape record. That’s the reality.”[1] Ondanks dat The 3 Sided Dream een ontsnapplaat was en ondanks het beperkte budget, werd Kirks voorlaatste plaat voor Atlantic toch een gewaagd project. Enerzijds kwam dit omdat Kirk één van de weinige jazzmusici was die albums conceptueel benaderde, anderzijds was het, omwille van het weinige geld dat voor handen was, pure noodzaak, aldus de producer. Zo haalde Dorn een groep jonge (lees: goedkope) groep gitaristen binnen. Kirk, die een afkeer had van alle instrumenten met een stekker, steigerde meteen, maar kwam tot rust toen hij hoorde hoeveel jazz de jongens uit hun versterkte monsters lieten komen. ‘High Heel Sneakers’, ‘The Entertainer’ en ‘Freaks for the Festival’ getuigen hiervan. De samenwerking tussen de klassieke jazzmuzikant en de moderne gitaristen zorgt dat The 3 Sided Dream voorzien werd van een dikke laag funk.

Dorn schudde echter nog een andere, misschien wel radicalere, truc uit zijn mouw. Hij spekte de nummers van Kirk met een goede portie geluidseffecten. Bominslagen, galopperende paarden, stukjes zang van Billie Holiday, blaffende honden; het zijn maar een paar fragmenten die terloops voorbij komen. Je zou een vergelijking kunnen trekken met Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band van The Beatles, ook een opname die niet alleen aanvoelt als een album, een verzameling liedjes, maar ook als een weergave van een dag uit het leven van de artiest.

rahsaan-roland-kirk-the-case-of-the-3-sided-dream-in-audio-color-20111105182127

The Case of the 3 Sided Dream in Audio Color werd een plaat die even surrealistisch aanvoelt als de hoes er uit ziet. Het is een psychedelisch gekronkel van geluiden en gevoelens, drie lp-kanten vol.[2] Drie kanten ja. Atlantic baas Nesuhi Ertugen wist ook niet wat hij er mee moest. Een jaar en een album later was Kirk niet meer tot last. Hij bracht in anderhalf jaar tijd nog drie platen uit voor Warner Records en stierf in 1977 aan een hersenbloeding.

  1. [1]Dit vertelde Horn aan Kirk biograaf John Kruth.
  2. [2]Op kant vier staat minuten lang niets. Plots hoor je Kirk een antwoordapparaat inspreken. Weer hoor je niets en opnieuw hoor je even Kirk het apparaat inspreken.

Tags: , , , , ,

-->