nummer van 10/03/2013 door Alfred van Luttikhuizen

‘I And Love And You’ van The Avett Brothers

Kwetsbaarheid, da’s pas rock ’n roll

Wie gastblogger Alfred van Luttikhuizen alleen kent als de gitarist van punk rock ’n rollband John Coffey, weet twee dingen: hij draagt de mooiste snor van Nederland en hij maakt muziek die bol staat van de testosteron. Met dit stuk over kwetsbaarheid, durf, liefde en vooral The Avett Brothers laat hij een andere kant zien die minstens zo prettig is.

I and Love and You – The Avett Brothers

Je spullen gepakt, de auto ingeladen en vlak voordat je afscheid neemt toch nog een briefje. Normaliter de basisingrediënten voor een Hollywood chick flick, maar gezongen door de strotten van Seth en Scott Avett is het voeding voor puur kippenvel en alsmaar vollopende oog- en neusholtes. Alles of niets, een grote sprong in het grote onwetende, spijt en onzekerheid. Een grootse thematiek, uitgevoerd door een stem en een piano.

En daar is voor mij direct de essentie van de broertjes mee samengevat. The Avett Brothers zijn ECHT. The Avett Brothers hebben geen poespas nodig. The Avett Brothers durven te zingen over liefde, trouwen, het eerste vriendinnetje en hun moeder. Niet met zoete zwijmelarij, maar met mannelijkheid. En dan niet met van die spierballen, maar met kwetsbaarheid. Want daar komt de echte rauwheid (en voor mij echte rock ’n roll) vandaan.

Load the car and write the note
Grab your bag and grab your coat
Tell the ones that need to know, we are headed north

Bij de eerste drie zinnen zit ik al ‘letterlijk’ in die auto op weg naar iets onbekends totdat ik tegen het einde van het liedje terug naar de realiteit geroepen word. “Dumbed down and numbed by time and age… The highway sets the travellers stage, all exits look the same.” En dat vind ik zo sterk aan het liedje. Het weet me compleet mee te nemen in het verhaal.

The Avett BrothersIk heb nooit onderzocht wat ze bedoelen met de tekst, maar ik hoor er een verhaal in van iemand die met enige melancholie terugkijkt op z’n leven. Het niet kunnen aarden en door schade en schande het “I” en “Love” en “You” verleren. Allemaal dingen die ik helemaal niet ken, maar door het luisteren van dit liedje meen ik te voelen hoe dat moet zijn, want als de vijf minuten van het liedje op zijn blijft er een droefheid achter die alleen maar opgeklaard kan worden door het opnieuw opzetten van de track.

Voor mij zijn The Avett Brothers persoonlijk een groot voorbeeld van hoe je muziek benadert vanuit je hart, uiteindelijk misschien wel het mooiste doel van een muzikant. Want ondanks het perfecte spel, de ideale structuur en iets als opnamekwaliteit, hoor je altijd of iets echt is of niet. En dat is misschien wel genoeg.

Tags: , , , ,

-->