nummer van 09/03/2013 door

‘Les la-bas’ van Henri Texier

Jazz, zeeman-stijl

Henri Texier – Les La-Bas

Vanuit zijn platenhoes kijkt Henri Texier ons recht in de ogen aan, flinke baard op zijn kin en wangen, typische Texier-muts op het hoofd. Zijn contrabas leunt tegen zijn kaak aan en zijn lippen staan stijf op elkaar; geen woord uit mijn mond op dit album. Dit is Varech (1977), Texiers tweede solo-album, soortgelijk in stijl als zijn voorganger Amir, maar met een bijzondere, ‘aardse’ kwaliteit. Waarschijnlijk deels als gevolg van Texiers zeeman-look op de platenhoes klinkt Varech als een product van iemand met grove handen die tegelijkertijd fijn genoeg is om goed met de snaren van zijn contrabas om te gaan; een zeeman die zijn boot tijdens een storm van de moordende golven weet te redden en tegelijk alle zeemeerminnen aan het dansen krijgt. Niet voor niets noemde Texier het album naar een soort alg.

Texier nam alles (contrabas, bas, oud, fluit, bombarde, percussie) op Varech zelf op. Hier een versie van Henri’s opnames, in een kamer, met zijn instrumenten:

Henri TexierTexier zet de opnameband aan, loopt naar zijn stoel, gaat zitten, krabt even op zijn baard, draait zijn bas om en begint er met zijn handen op te tikken. Een ritme voor ‘Les la-bas’. Vooral niet heftig, juist klein, zodat luisteraars vanzelf met hun oor naar de boxen toe zweven om het mysterieuze liedje van dichtbij mee te maken. Dan de baspartij: een simpel loopje, vijf noten omhoog, vijf omlaag, niets meer. Met zijn zachtaardige mannenstem zingt hij zijn koortje in in de microfoon; geen moeilijke meerstemmigheid, alles in dezelfde toonhoogte, eerst in lijn met de bas, en dan pas de paar beklemtoonde lettergrepen die in een paar na-na-na’s de helft van de charme van ‘Les la-bas’ weten te innen. (Hoewel we natuurlijk niet beter weten, lijkt het er inderdaad op dat een volzin hier lang niet zo goed gewerkt had als de na-na-na‘s.) Het is nu tijd om het nummer open te breken; op 1:17 begint Texier op de maat door zijn kamer te lopen en tikt hij op allerlei percussie-instrumenten (en wie weet, misschien ook muren, kasten of andere willekeurige voorwerpen). Niet te vaak, alleen daar waar het net lekker klinkt. De vioolnoten plaatst hij waar het moet om het nummer precies naar het spanningsniveau te tillen dat er het beste bij past: opzwepend en ingehouden tegelijk. Texier voelt het. Hij gaat los op zijn oud. Zijn muts is ergens halverwege gestrand. Om de nodige rust te vinden voor een rond einde van het nummer gaat hij weer zitten en zingt hij een voor een weer de lagen van zijn koortjes weer in. Na-na-na-na-naaa… De aanslagen die het liedje openden sluiten het nummer nu af. We zijn weer thuis.

Tags: , , , , , ,

-->