nummer van 07/03/2013 door

‘That’s When I Reach For My Revolver’ van Mission Of Burma

Hard, tot de oren er van piepten

Mission of Burma – That's when I reach for my Revolver (1981)

In 2002 bereiden de leden van Mission Of Burma zich in de backstageruimte voor op een uitverkocht reünieconcert in Irving Plaza in New York. Het is de eerste keer dat de originele bandleden weer samen op het podium staan sinds 1983. “Waarom we het doen, weet ik niet”, zegt de drummer vlak voor aanvang van het optreden. “Maar het voelt goed.”

mob storyDeze scène is de aftrap van de in 2006 verschenen documentaire Not A Photograph, The Mission Of Burma Story. De makers volgen de bandleden op weg naar dat reünie-optreden. Van de eerste voorzichtige oefensessies in een garage van een van hen, via interviews met collega’s van de bandleden die geen idee hadden dat er in hun bedachtzame collega een rocker schuilgaat, tot aan het uiteindelijke optreden. Het is het verhaal van een eigenwijze band die van 1979 tot 1983 Boston en omgeving onveilig maakt met luide en eigenzinnige gitaarmuziek; de band borduurt voort op de punk, maar opent tegelijkertijd de deur voor toekomstige bands zoals Sonic Youth.

Het hoge volume dat de rauwe en intense optredens van Mission Of Burma kenmerkt, betekent ook het einde van de band in 1983. Zanger/gitarist Roger Miller heeft tegen die tijd zo’n last van piepen in zijn oor dat hij het niet meer aankan. Het reünie-optreden twintig jaar later speelt hij dan ook met stevige gehoorbeschermers zoals ze die op de bouw gebruiken.

Moby

Moby steekt niet onder stoelen banken die 'ie veggie is.

Moby, nog steeds veggie

Ergens tussen 1983 en 2002 heeft popartiest Moby een hit met ‘That’s When I Reach For My Revolver’. Het nummer staat op zijn plaat Animal Rights uit 1996. Er is wat controverse omtrent de hit: televisiezenders vinden de titel nogal gewelddadig en Moby buigt voor de kritiek. Hij verandert het refrein van “That’s when I reach for my revolver, that’s when it all gets blown away” naar “That’s when I realize it’s over, that’s when it all just goes away” om het nummer geschikter te maken voor de radio en televisie.

Ergens rond die tijd hoor ik het nummer ook voor het eerst. Of het de gekuiste versie is of de originele weet ik niet meer. Maar als ‘revolver’ eenmaal in je hoofd zit is het moeilijk om nog ‘it’s over’ te horen, wat er ook gezongen wordt. Niet dat ik veel aan het nummer vind, maar ik waardeer het dat er zo af en toe op de radio harde gitaren zijn te horen en dat de plaat Animal Rights heet. Moby is veganist en promoot dierenrechten. Dat maakt hem wel cool.

Het origineel, man!

Een paar jaar later hang ik in een oude kapotte bank op een studentenfeestje in Utrecht. Een van de gastheren draait al de hele avond wat alternatievere muziek: we dansen op Nirvana, Sonic Youth, bouwen een pitje op Hüsker Dü, springen op The Breeders. Zo’n avond. En terwijl ik eventjes in de bank hang, klinkt ineens dat bekende gitaargetokkel van Moby. Ah, ik kan wel even blijven zitten, denk ik. Maar al snel hoor ik dat het om een andere versie gaat: die tokkel is sowieso een stuk rauwer, maar probeer dat maar eens te horen op een feestje waar dertig mensen in een huiskamer tegen elkaar aan het schreeuwen zijn. In de eerste instantie denk ik dat een of ander bandje Moby covert, maar helemaal gerust ben ik er niet op. “Dit is het origineel, man”, schreeuwt degene die de plaat draait dwars door het refrein heen als ik hem vraag wat voor versie dit is, “Mission Of Burma.”

mission-of-burma

Tags: , , , , , , , , , ,

-->