nummer van 08/03/2013 door

‘Don’t Answer Me’ van The Alan Parsons Project

Van parodie naar hit

The Alan Parsons Project – Don't Answer Me

Mijn vader is een groot Rolling Stones-fan. Ik ben pas tijdens mijn puberteit gaan snappen waar ‘m dat precies in zat, want als kind vond ik het maar niks. The Beatles ook niet trouwens, mocht je je dat toevallig afvragen. Als mijn vader vroeg: “Wat vind je hiervan?”, dan rolde ik met mijn ogen zoals kleine meisjes dat doen wanneer hun vaders ouwelullenmuziek wordt opgezet en opgehemeld, en antwoordde dan: “Sloom, pap! Sloom.” Het malle dansje dat hij daarna op het ritme van het nummer maakte om me, nou ja wat, te overtuigen? – werkte natuurlijk ook averechts.

Ammonia Avenue uit 1984, waarop ook 'Don't Answer Me' staat

Ammonia Avenue uit 1984, waarop ook ‘Don’t Answer Me’ staat

Maar weet je wat pas echt sloom is? The Alan Parsons Project. Ook die band ben ik pas later, opnieuw tijdens die allemachtig verwarrende puberjaren, gaan ontdekken en waarderen. Hoe ik erbij kwam weet ik niet, maar het begrip ‘sloom’ stond blijkbaar voor alles wat oud en muffig klonk. Wat wil je ook; ik speelde in die tijd op mijn piano liedjes na uit de Top 40, al dan niet beïnvloed door klasgenootjes in wiens gratie ik wilde vallen, ondanks hun overduidelijk wanstaltige smaak. Dat ik inmiddels enorm van ‘ouwenlullenmuziek’ houd, hoef ik je denk ik niet meer te vertellen.

Liedjes-liedjes

The Alan Parsons Project was actief tussen 1975 en 1990 en bestond oorspronkelijk uit Alan Parsons en Eric Woolfson. Laatstgenoemde overleed in 2009. De laatste jaren is Alan Parsons zelf weer aan het touren met iets dat Alan Parsons Live Project heet en doet hij ook enkele Nederlandse podia aan. Dat er nog steeds interesse is voor Alan en zijn muziek begrijp ik wel. Alan schreef prachtige liedjes, liedjes over de algehele tragiek van het leven. Liedjes die de onfortuinlijken onder ons steun boden. Liedjes-liedjes zoals ze nu nauwelijks meer gemaakt worden. Ken je ze nog? Het weemoedige ‘Old and Wise‘? ‘The Turn of a Friendly Card‘, ‘Sirius‘, ‘Psychobabble‘, of de ballad ‘Time‘? Of een andere grote favoriet hier in huis, ‘Eye in the Sky’? Stuk voor stuk parels uit het synthesizertijdperk.

The Alan Parsons Project- Eye in the Sky

Don’t Answer Me

‘Don’t Answer Me’ laat geen twijfel bestaan over zijn intenties en knalt er gelijk goed in. Het intro schept geen hoopvolle verwachtingen over de komende minuten. Het klinkt allemaal een tikkeltje weemoedig, gesterkt door het uitgebreide instrumentarium en de neerslachtige melodie. De stem van Eric Woolfson sluit naadloos aan op datgene waarop we zijn voorbereid. Want er ligt drama op de loer, al wordt Woolfson in zijn zang nooit buitensporig, zoekt hij nooit naar manieren om zijn verhaal van meer franje te voorzien. Hij laat het werk over aan de opbouw en structuur van het nummer.

‘Don’t Answer Me’ heeft een degelijk couplet waarin de melodielijn netjes wordt herhaald, en werkt toe naar een minimale climax dat we het refrein noemen. Een refrein dat overigens binnen de regels van het liedje-liedje is geschreven: tekstueel makkelijk te onthouden en qua melodie ingenieuzer dan je na een enkele luisterbeurt zou vermoeden. Het liedje is geproduceerd in ware Phil Spector-stijl, maar dan als parodie op zijn befaamde ‘Wall of Sound‘-techniek – véél instrumenten en genoeg echo om elk gaatje van een concertzaal te vullen. Parodie of niet, ‘Don’t Answer Me’ werd in 1984 een megahit. En de bijbehorende clip? Die is fantastisch. Maar een beetje sloom.

Alan Parsons

Alan Parsons Live Project staat van 26 t/m 30 maart achtereenvolgens in Rotterdam, Eindhoven, Utrecht, Heerlen en Enschede.

Tags: , , , , , , , , , ,

-->