nummer van 05/03/2013 door

‘Sun & Moon’ van Johnny Marr

Niks nieuws onder de bleke Britse zon, heerlijk toch?

Johnny Marr – Sun And Moon (Taken from The Messenger)

Terwijl David Bowie vorige week de muziekpers overheerste met zijn nieuwe album The Next Day, was het een andere popcoryfee wiens nieuwste soloplaat mij meer wist te boeien. Vorige week maandag verscheen namelijk ook The Messenger van Johnny Marr. Oké, Marr is weliswaar zeventien jaar jonger dan Bowie, maar toch mag ook zijn invloed op de geschiedenis van de popmuziek niet uitgevlakt worden. En hoewel zijn eerdere werk misschien niet helemaal zo baanbrekend is als de platen van Bowie, maakt zijn meest recente plaat wel meer indruk op mij.

Johnny_MarrEen bloemlezing uit de Britse muziekgeschiedenis

Waar ik bij The Next Day van David Bowie het idee heb dat vooral het feit dát er nieuw materiaal is de opinies kleurt, geniet ik in het geval van Marr simpelweg van een plaat vol goede liedjes. Was ik nou een uitgesproken fan van zijn oude band The Smiths, dan had je me kunnen beschuldigen van partijdigheid, maar ook dat is niet het geval. Ik kan de platen die Marr samen met Morrissey maakte zeker waarderen, maar de complete discografie zul je in mijn platenkast niet aantreffen.

Overigens wordt mijn enthousiasme over The Messenger niet unaniem gedeeld door de recensenten. Vooral het feit dat Marr met deze plaat in feite niets nieuws laat horen wordt hem kwalijk genomen. Wat mij betreft is dat juist de reden waarom het album zo sterk is. Want laten we niet vergeten dat Marr een flinke rits platen achter zich heeft liggen, waarmee hij simpelweg verantwoordelijk is geweest voor een groot deel van het geluid van de Britse gitaarmuziek. Geheid dat je dat terug gaat horen in nieuw werk natuurlijk.

Goede liedjes zijn nu eenmaal goede liedjes

Na zijn tijd bij The Smiths had hij in zijn loopbaan ook al meer bereikt dan de meeste muzikanten. Met een iconische status op zak vervallen veel artiesten eenmaal alleen overgebleven meestal in halfslachtige pogingen weer bij dat succesvolle geluid in de buurt te komen. Johnny Marr had daar echter weinig trek in en stortte zich sindsdien hongerig op het ene project na het andere. Zo speelde hij in de eerste jaren na The Smiths met bands als The Pretenders en The The. Meer recent maakte hij deel uit van acts als Modest Mouse en The Cribs. Van wat sessiewerk is Marr ook niet vies, dus speelde hij bij gelegenheid met artiesten als Beck, Talking HeadsBilly Bragg en Pet Shop Boys.

Johnny Marr -The MessengerHet is juist die schat aan ervaring die je hoort op The Messenger, in plaats van een gebrek aan originaliteit. Marrs stem is daarbij niet de sterkste troef die hij hierbij in handen heeft, maar past wel prima bij het nostalgische karakter van de plaat. Zijn gitaar is wat dat betreft essentiëler. Nergens schreeuwerig op de voorgrond, maar wel constant aanwezig met melodieën die warme gevoelens van herkenning oproepen. En hoewel er gedurende de hele plaat wel een aangenaam soort onrust broeit in de nummers, mag het er bij ‘Sun & Moon’ allemaal even uit. Een gespierde riff die als een rode draad door het hele nummer heen loopt, terwijl synths zorgen voor een nog wat onheilspellender sfeertje. Geen verlossend refreintje maar een gejaagdheid die de rest van het nummer constant door blijft drijven. Het klinkt inderdaad niet als iets wat je nooit eerder hoorde, maar verdomd fijn is het zeker.

Tags: , , , , , , , , , , ,

-->