nummer van 24/02/2013 door Wim Wilri

‘Powerslave’ van Iron Maiden

Slaven aan de kracht van de melodie

Voor ons gastblog van vandaag trekken we weer eens de grens over. Wim Wilri is journalist bij de Antwerpse televisie en rockmedewerker bij de Vlaamse krant De Morgen. Hij speelde zelf gitaar bij The X-Communications, en houdt evenveel van (zware) rockmuziek als mooie vrouwen. Hij schreef zijn eindverhandeling als master in de communicatiewetenschappen van de Vrije Universiteit Brussel over Iron Maiden, en maatschappijbeschouwende teksten in hardrock.

Iron Maiden- Powerslave

Er is geen betere plaat dan Powerslave om je in het oeuvre van Iron Maiden te verdiepen, en geen betere song dan het titelnummer om de oerkracht, gedrevenheid en passie van deze uitzonderlijke bende Britten samen te vatten. Een vaandeldrager van de New Wave of British Heavy Metal, een icoon van de hardrock.

Luister naar die intro: een laatste hortende hartslag, een schreeuw, een val naar de onderwereld, de donderende drums van Nicko McBrain die het paardje-in-galopritme van Iron Maiden in gang zet. Geen enkele metalgroep heeft zo de kunst begrepen als Dave Murray en Adrian Smith, die hun gitaren niet laten duelleren, maar wel simultaan en met een interval verschil samen naar nieuwe hoogtes brengen.

God op aarde

Meesterbassist Steve Harris snelt tegelijk de toonladders af. En zanger Bruce Dickinson neemt de rol van de farao krachtdadig op zich. Hij toont zich boos op de wereld en zijn onderdanen. Hoe kan hij – een god op aarde – sterven terwijl de wereld voort blijft draaien? In zijn laatste uur is deze heerser slechts een slaaf aan de kracht van de dood. Het is het schisma en het onbevattelijke van het levenseinde, gekoppeld aan de mythologie die er rond de oude Egyptische beschaving hangt. Twee thema’s die in de hardrock vaak naar voor worden gebracht, hier auditief gekoppeld aan het oosterse ritme dat de gitaarlijn aanhoudt. Ze vertolkt een verhaal, een wereld en een gevoel. Dit is een groep op het toppunt van zijn kunnen. De strafste hardrocksong samengebald in zeven minuten, geschreven door zanger Dickinson.

Oog van Horus

Laat een plaat met zo'n hoes maar eens liggen!

Laat een plaat met zo’n hoes maar eens liggen!

Toegegeven, ik grijp naar dit lied en deze plaat terug omdat ze voor mij voor zoveel meer staan. Nadat ik op skireis was geïntroduceerd tot ‘de beginselen der heavy metal’ (door – ik blijf hem er graag aan herinneren – de Vlaamse schrijver en columnist Tom Naegels), werd het na het kopiëren van cassettes (ja, we spreken over de vervlogen jaren ’80 – dat had u met deze songkeuze al begrepen) tijd om eindelijk een echte plaat te kopen. De queeste bracht me naar de helaas al enige tijd gesloten platenwinkel Brabo op de Antwerpse Grote Markt. Snuffelend door de platenbakken viel mijn oog op dat van Horus. Deze hoes had alles: een Egyptische tempel, een farao die ten grave werd gedragen, en daarboven die krachtige letters het logo van Iron Maiden. Die moest ik hebben. Een wereld ging voor me open, om nooit meer te sluiten.

Verenmasker

Eens thuis werd de naald op de plaat gelegd en ging de inspectie van de hoes verder. Op de achterkant heeft Eddie al zijn doodsmasker aan, als een verwrongen Toetanchamon. De binnenhoes toont de groep die in een graftempel rond een sarcofaag staat, Pietje de Dood en het alziende oog mogen ook niet ontbreken. De plaat bulkt van de kleine tierlantijntjes: in de rand van het vinyl staat de spreuk ‘There’s only one ‘um, and that’s fuck ‘um’ gegraveerd. Een grapje van bassist en bandleider Steve Harris. Kijken is dus haast even belangrijk dan luisteren bij Iron Maiden. Ze kozen er van in het begin van hun carrière resoluut voor om geen groepsfoto’s op de hoes te plaatsen, maar tekeningen van Derek Riggs. De man die hen de mascotte en het zesde groepslid Eddie gaf. Het was hij die, net als de groep op het toppunt van zijn kunnen, ten grave werd gedragen. Om op de al even iconische liveplaat Live After Death toch weer uit het dodenrijk terug te keren. Op die liveplaat staat bovendien een meesterlijke versie van ‘Powerslave‘, waarbij Dickinson bovenop het decor van sfinxen en farao’s zingt, van achter een zee van vuur, een verenmasker op het hoofd.

maiden live

Mythe

Ze omvat onlosmakelijk de mythe en de reputatie van Iron Maiden. Een groep die zijn eerste zanger afdankte, terug vocht en al toerend de wereld veroverde om dan in 1984 hun strafste plaat te pennen. Een groep die intussen al 33 jaar bij dezelfde platenmaatschappij EMI zit en wiens albums al 75 miljoen keer over de toonbank ging. Een groep die nu nog steeds geprezen wordt over de hele wereld. Zij het niet langer voor de sterkte van hun platen, dan wel van hun optredens. Ik blijf alvast een slaaf van hun muziek tot aan mijn dood. Een einde dat ons allen te wachten, farao of rockjournalist. En hier zo fraai bezongen wordt. Up The Irons!

Tags: , , , ,

-->