nummer van 21/02/2013 door

‘Memorial’ van Moss Icon

Cultbandje dat een blauwdruk neerlegt

Moss Icon is zo’n band die een heel genre van een blauwdruk heeft voorzien. Onder aanvoering van Ian MacKay, die met zijn band Minor Threat in de eerste helft van de jaren tachtig hardcore definieert, opent het genre in de tweede helft van dat decennium zijn armen voor nieuwe invloeden. De idealen blijven: een zelforganiserende scene die wars is van commercie en die het do it yourself-principe als een piratenvlag voert. Maar de pure agressie die hardcore kenmerkt, maakt plaats voor meer introspectie waarbij ook een wat milder en melodieuzer geluid past. Hardcore verandert onder invloed van onder andere Ian Mackaye’s nieuwe band Embrace en bevriende bands uit zijn geboorteplaats Washington.

Dynamiek

Moss Icon wordt in 1986 opgericht, als dat nieuwe geluid de hardcorescene verovert. Maar waar bijvoorbeeld Embrace en Rites Of Spring (beide uit Washington D.C.) muziek spelen die beïnvloedt is door melodieuze gitaarrock, pakt Moss Icon het anders aan. In een scene die kort daarvoor nog het best te omschrijven was als een testosterongeladen gebeuren waarvan de deelnemers jonge, boze mannen waren die op springen stonden, durfde deze band het aan helemaal gas terug te nemen. In plaats van korte puntige liedjes waarin een zwart wereldbeeld wordt geschetst, is de muziek van Moss Icon dynamisch. Zachte en kalme gitaarlijntjes worden afgewisseld met schreeuwerige erupties. De teksten zijn poëtische schetsen waaraan soms maar moeilijk een touw is vast te knopen.

Moss Icon toen...

Moss Icon toen…

Achteraf lijkt het altijd makkelijk. Je geeft een eigen draai aan een bestaand genre en je gaat de boeken in als vernieuwer. Maar iedereen die wel eens zelf muziek heeft gemaakt, weet hoe ontzettend debiel het idee is om in een oefenruimte tegen je bandmakkers te zeggen: “Zo, en nou gaan we iets nieuws doen.” Nee, de enige keren dat dit echt is gelukt, ontstond de muziek gewoon.

Blauwdruk

Moss Icon legt met zijn geluid een blauwdruk neer waarop in de jaren daarna heel veel bands voortborduren. Van de schreeuwerige en idealistische punkbandjes tot groepen die uiteindelijk een groter publiek weten te bereiken zoals bijvoorbeeld The Promise Ring of The Get Up Kids. Noem het ‘emo’, maar met de kanttekening dat de band zelf die term vreselijk vond.

‘Memorial’ is een goed voorbeeld van hoe Moss Icon het aanpakt. De repetitieve en ietwat zweverige gitaarmelodie en de ingetogen zang van het begin, bouwen op naar de (beheerste) uitbarsting halverwege het liedje.

Cultstatus

Het lot van zo’n band als Moss Icon is dat eigenlijk maar weinig mensen het kennen. Toch heeft zo’n band een soort cultstatus. Dat werd goed zichtbaar toen hun in beperkte oplage uitgebrachte platen eind jaren negentig makkelijker te verhandelen werden via het internet. Singletjes (7”) kostten makkelijk vijftig euro en voor de holy grail van de band, een split-lp met een andere band, moest je op zijn minst honderdvijftig euro neertellen. Wellicht voor doorgewinterde verzamelaars bedragen van lik-me-vestje, maar astronomisch in een wereld waar liefhebbers indertijd urenlang verhit discussieerden over de prijs van een 7”: die mocht niet meer dan vijf gulden kosten.

Moss Icon nu.

Moss Icon nu.

Door de extra aandacht en het feit dat steeds meer mensen op zoek gingen naar de platen, won de band ook aan bekendheid. Hoewel de band zichzelf in 1991 alweer had opgeheven, volgden in 2001 en in 2007 (en de daaropvolgende jaren) reünieoptredens om de hernieuwde interesse te belonen. Vorig jaar kwam er in dat licht ook een verzamelaar uit waarop de verschillende platen, singles, demo’s en losse nummers bijeen zijn gebracht.

Moss Icon is nog steeds een cultbandje. Het grote publiek ging niet om nadat het discografiealbum vorig jaar verscheen. Dat is momenteel niet eens te vinden op de website van het label. Maar het is zo’n bandje dat onbewust een genre uit de grond stampte. En ‘Memorial’ is daarvan een mooi uithangbord.

Tags: , , , , , , , , , , , ,

-->