nummer van 19/02/2013 door

‘When My Train Pulls In’ van Gary Clark Jr.

Dat je het kunt, betekent nog niet dat je het ook moet doen

Gary Clark Jr When My Train Pulls In

Meestal heb ik wel snel mijn oordeel klaar over een nieuwe plaat. Soms volledig terecht en af en toe moet ik er na een paar luisterbeurten nog eens op terugkomen, maar om een mening zit ik meestal niet verlegen. Wie daar wat aan heeft is weer een andere vraag, maar ik schets dit beeld even omdat ik sinds een paar dagen naar een plaat luister waar ik eigenlijk maar niet over kan besluiten wat ik ermee aan moet. Blak And Blu kwam afgelopen vrijdag uit en wordt stug gepresenteerd als de debuutplaat van Gary Clark Jr., al heeft hij toch echt al wel wat meer releases op zijn naam staan. Het antwoord op de vraag waarom dat gebeurt zal wel in de marketinghoek gezocht moeten worden en is eigenlijk ook niet zo interessant. Mijn onvermogen een sluitend oordeel over deze plaat te vellen boeit me vooralsnog meer.

Gary Clark JrOngegeneerd soleren

Laat ik vooropstellen dat ik het nummer van vandaag geweldig vind, daarover bestaat geen twijfel. Een heerlijk zompige riff, benadrukt door het fuzzy geluid van Clarks gitaar. Het couplet sleept zichzelf lekker loom en groovend voort, zoals dat hoort bij blues uit Texas. Vooruit, zijn stem klinkt nog niet zo doorwrongen van de pijn om de blues echt voelbaar te maken, maar het gitaarwerk maakt veel goed. Afwisselend, beheerst en fascinerend zonder teveel af te leiden van de zang met subtiele variaties. Waar Clark zijn stem aanzet krijgt de gitaar ook steeds meer ruimte, om zo eens toe te bouwen naar een eerste solo op 2:32. Nog niet te uitbundig, maar een halve minuut lang laat Clark al even horen dat hij de blues wel degelijk in zijn vingers heeft en niet zo’n beetje ook. Vanaf 4:51 gaat het dan echt gebeuren: spierballenrollerij van de bovenste plank totdat het nummer drie minuten later pas eindigt.

Oké, dat soort ellenlange solo’s zijn niet aan iedereen besteed, maar wat mij betreft heeft Clark alle reden ze te spelen. Hij is virtuoos, creatief, heeft een eigenzinnige techniek en ook qua sound kiest hij zijn eigen weg. Zijn gitaarwerk is dan ook wat me makkelijk door de rest van de plaat heen sleept. Daar klinkt al een negatieve ondertoon in, want de rest van het album roept bij mij namelijk nogal wat vraagtekens op. Het vliegt werkelijk alle kanten op, van rauwe blues tot gladde R&B en van doodeenvoudige rock ’n roll tot zwoele soul. Dat was prima geweest als daartussen ergens een rode draad te ontdekken was, maar ik heb ‘m nog niet kunnen vinden.

blak-and-blu-extralarge-1348257169916-1349471616Eigenwijze alleskunner

In een interview vertelt Clark dat zijn platenlabel hem wat wilde temperen in zijn afwisselingsdrift, maar dat hij daar niets van wilde weten. Het zorgt ervoor dat er op de plaat momenten voorbijkomen die ik direct wil skippen. Daartegenover staan weer eerbiedig gebruikte samples van Gil Scott-Heron, schaamteloos lange jams als intro en een eerbetoon aan Jimi Hendrix’ ‘Third Stone From The Sun’ waar je u tegen zegt. Soms denk ik dat een strenge producer Clark wellicht tot een solide plaat had kunnen dwingen die écht indruk maakt. Maar tegelijkertijd vraag ik me af of de hoogtepunten van Blak And Blu dan net zo euforisch waren geweest. Ik zet al peinzend, ergerend en tegelijkertijd verwonderend de plaat nog maar eens op.

Tags: , , , , , ,

-->