nummer van 17/02/2013 door Jeroen Houben

‘Maybe I’m Amazed’ van Paul McCartney

Wie het vorige gastblog van Jeroen Houben las, kon misschien al raden dat we hem een keertje terug zouden gaan vragen. Dit keer leert hij ons álles over de solocarrière van Paul McCartney, evenals de wondere wereld van thuisopnamen. Smullen!

Wings/Paul McCartney – Maybe I'm Amazed (HQ)

Het is hét muziekcliché van de 21e eeuw: de tijd van de studio ligt achter ons. Muziek wordt tegenwoordig op laptops gemaakt, met Pro Tools en een midi-controller, in een hotelkamer of een treincoupé, of terwijl je de hond uitlaat. Al decennia voordat artiesten als Bon Iver en Kate Nash hun albums opnamen op een pruttelend macbookje was het Paul McCartney die, toen al één van de meest gevierde muzikanten ter wereld, albums in zijn eigen schuur opnam.

Ja ja, Paul McCartney. De zogenaamde ‘lieve’ Beatle. “De pretty boy” hoor ik u denken. “Die met dat meisjesgezicht, en die onschuldige bambi-ogen”. Ja, “die gast die zoete liefdesliedjes schreef terwijl John Lennon op een acid trip even de muziekgeschiedenis onder handen nam.” Tegen die bambi-ogen kan ik ook weinig inbrengen, maar dat laatste is mogelijk één van de grootste misvattingen uit de popgeschiedenis. Niets ten nadele van Lennon, een onmisbare spil binnen The Beatles, maar het was niet de innovatieve mastermind waarvoor hij vaak wordt gehouden. Lennon was een rock&roll-man. Ja, de man van geëngageerde teksten en rauwe randjes, maar ook die van conventionele songstructuren. Het was McCartney die muzikaal onderlegd was, die liedjes schreef met vooruitstrevende akkoordenschema’s en invloeden meenam uit andere muziekgenres. Die mix maakte The Beatles tot wat ze waren. Toen de band in 1970 uiteenviel waren de heren voor het eerst op zichzelf aangewezen.

Heart of the country

Het is moeilijk voor te stellen, maar toen één van de succesvolste bands ter wereld haar einde naderde was Paul McCartney zo goed als platzak. Verwikkeld in tal van gerechtelijke conflicten met managers en zijn oude bandmaatjes, werden er geen royalties uitbetaald en was McCartney’s banksaldo bevroren. Als gevolg woonde hij enige tijd met zijn gezin op een boerderij in Schotland, waar hij het buitenleven omarmde. De McCartneys hielden schapen en paarden en verbouwden hun eigen groenten.

Paul McCartney – Heart Of The Country

Door alle persoonlijke malaise, evenals het naderende einde van The Beatles, raakte McCartney in een depressie en greep naar de fles. Het was zijn vrouw Linda die hem er uiteindelijk bovenop hielp, en hem enthousiasmeerde om een nieuw project te beginnen. Van Linda’s spaargeld kocht Paul een Studer sporenrecorder en één microfoon, en begon op lo-fi wijze liedjes op te nemen. Alle instrumenten (bas, gitaar, piano, drums) nam hij voor eigen rekening. Hij schreef “Maybe I’m Amazed” als eerbetoon aan Linda die hem uit deze barre
situatie wist te redden.

Studer vier sporen recorder

Studer vier sporen recorder

Paul was in elk geval de eerste Beatle met zijn solodebuut: slechts een week (!) na de break-up volgde zijn album, simpelweg getiteld ‘McCartney’ – een naam die tot voor kort altijd met een schuine streep ertussen verbonden was aan die van Lennon. Het album behoort zeker niet tot zijn beste, maar heeft sprankelende momenten (met ‘Maybe I’m Amazed’ als onmiskenbaar hoogtepunt). Het is een verzameling van onafgemaakt Beatlesmateriaal (‘Junk’, ‘Teddy Boy’, ‘Every Night’) aangevuld met snel geschreven liedjes. Openingstrack ‘The Lovely Linda’ was zelfs niet meer dan een ter plekke verzonnen jam die diende als soundcheck voor zijn geluidsapparatuur. Het album is daarmee vooral een openhartig kijkje in het hoofd van een songwriter alswel in het hart van een opnameproces.

They were almost throwaways, you know? But that’s why they were included. That was the whole idea of the album: all the normal things that you record that are great and have all this atmosphere but aren’t that good as recording or production jobs. Normally that stuff ends up with the rest of your demos, but all that stuff is often stuff I love.
– Paul McCartney

McCartney II

Het eerste échte album volgde een jaar later in 1971: het veelgeprezen RAM. Niet lang daarop werd de band Wings gevormd, en het zou tot 1980 duren voordat McCartney opnieuw een solo-album zou opnemen, effectief getiteld McCartney II. Net zoals op McCartney werden alle instrumenten (in dit geval vooral synths en drumcomputers) door Paul zelf opgenomen, eveneens op een Studer recorder. Waar McCartney zich liet kenmerken door basic gitaarliedjes, staat McCartney II vol met elektronische composities. De een wat maffer dan de ander. Wie goed naar zijn vermaarde kersthit luistert, hoort dat ook dit een productie van thuismakelij is.

Paul McCartney – Wonderful Christmas Time

Een McCartney III is er tot op heden niet verschenen, al zijn albums als Chaos and Creation in the Backyard (2005) en Electric Arguments (2008) wel voor het overgrote deel alleen door McCartney ingespeeld, en wordt ook daar het experiment niet geschuwd. Wederom is de boodschap dat je met weinig middelen en een paar goede ideeën een heel end komt.

Tags: , , , , ,

-->