nummer van 16/02/2013 door

‘(You caught me) Smilin” van Sly and the family Stone

Een inbraak in Sly’s huis

(You Caught Me) Smilin' Sly & The Family Stone

Een plaat opzetten die onder hevige invloed opgenomen is voelt op de een of andere manier een beetje als inbreken in iemands huis. De rottende rock van John Frusciante‘s album Niandra Lades and usually just a T-shirt (in combinatie met de beelden van de VPRO documentaire uit 1994) is net zo ongemakkelijk als fascinerend om naar te luisteren; zo ongeremd, zo ver, zo vals, en soms ook zo mooi dat het moeilijk is de kamer waarin hij als een schim van zichzelf de partijen speelt te verlaten. There’s a riot goin’ on (1971) is Sly Stone’s drugshuis. Sly, nooit meer zonder vioolkoffer vol drugs te zien, was inmiddels diep in zijn verslavingen gezonken, maar hij zat vast aan contractuele verplichtingen met het label Epic. There’s a riot goin’ on werd een legendarisch soul/funk-album waar het label met hits als ‘Family affair‘ niet over kon klagen, maar het is ook een donkere werkelijkheid. Het ongelofelijk warme geluid van het album, te danken aan Sly’s opnametechniek van eindeloze overdubs, wordt benauwend als je aan zijn vioolkoffer denkt. ‘(You caught me) Smilin” is Sly op z’n warmst: het is zijn ode aan high worden.

‘Smilin” begint met een lijntje van bijna valse noten dat als een soort grappige intro de warme klanken die komen gaan inluidt. Binnen vier seconden domineert de diepe baslijn die de zanglijn van de koortjes verklapt, en meteen beginnen de koortjes zelf: “You caught me smilin’…again.” Gerry Gibson speelt de drums in (terwijl op de andere nummers op Riot een drumcomputer gebruikt werd) en we horen Sly’s zus Rose die lief en zacht een tedere liefde bezingt. Sly’s gelukzaligheid is fysiek. Zijn eerste kreet (0:23) is geweldig, en ze worden alleen maar beter. De zang overstuurt iedere keer dat hij zijn hoofd nog net iets verder naar achteren gooit als er een rilling van genot van zijn onderrug tot aan zijn kruin gaat. Het nummer duurt nog geen drie minuten, maar meer heeft het niet nodig om je mee te nemen in Sly’s wereld waar, dankzij de blazerspartijen en funky tussenstukken, soms nog een beetje verse lucht binnenkomt. Op het volgende nummer van het album, ‘Time’, is Sly al niet meer te verstaan.

https://youtube.com/devicesupport

Sly nam voor Riot bijna alle instrumenten zelf op in de studio die hij voor zichzelf liet bouwen in de Record Plant studio in New York.[1] Hij installeerde er een bed, gaf zijn instrumenten een plek, en daarna zijn vioolkoffer. Het voelt bijna te intiem om samen met Sly in die studio te zitten. Te bedenken hoe hij, liggend op zijn bed, de ene hand met zijn draadloze microfoon tegen zijn lippen aan, de andere onder zijn hoofd, met zijn ogen dicht, nummers als ‘Smilin” inzong. Hoe hij zonder remmen de ongelofelijk soulvolle grommen en lijntjes van het nummer op band zette bij alle coupletten van dit nummer. Juist dit nummer, waarop hij niet een vrouw maar zijn favoriete substantie toezingt. Hoe hoog zou hij gevlogen hebben? “I ain’t down” (1:35) is waarschijnlijk zijn beste schatting.

  1. [1]De Record Plant studio’s waren de eerste studio’s die de mogelijkheid gaven aan artiesten zich letterlijk thuis te voelen door de klinische inrichtingen die de norm waren in de jaren 60/70 in te ruilen voor woonkamer-achtige settings.

Tags: , , , , , , , ,

-->