nummer van 14/02/2013 door

‘Carry On’ van Crosby, Stills, Nash & Young

Mooie samenzang in een van rock’s beste liedjes

Crosby Stills Nash – Carry On / Questions

De samenzang van Crosby, Stills, Nash & Young; vind ik die beter dan die van The Band? Ik heb al heel wat uren over deze vraag getobd en de conclusie is dat ik die van The Band gaver vind. Dat komt omdat die samenzang unieker is, meer op zichzelf staand, ruiger en ook minder één geluid dan bij CSN&Y. Maar dat neemt niet weg dat ‘Carry On’ een van de allerbeste nummers ooit is.

‘Carry On’ is het openingsnummer van de hitplaat Déjà Vu (1970). De plaat is het tweede wapenfeit, nadat David Crosby, Stephen Stills en Graham Nash elkaar eind jaren zestig vinden na hun avonturen in The Byrds, The Hollies en Buffalo Springfield. In 1969 ziet het eerste album, Crosby, Stills & Nash, het daglicht. Nog zonder Neil Young, die zich snel na het debuut bij het trio voegt. En daarna ook net zo snel weer weg is, om af en toe weer eens in het gezelschap van de drie anderen op te duiken.

Déjà Vu geldt als een van de belangrijkste popplaten ooit en vooral de singles ‘Our House’ en ‘Woodstock’ scoorden destijds hoog in de parades. Maar voor mij zitten de twee hoogtepunten van de plaat al in het begin. In het eerste nummer ‘Carry On’ dus.

CSN&Y in 1969, zonder Crosby op de foto, maar wel in het midden de nog piepjonge Greg Reeves op bas.

CSN&Y in 1969, zonder Crosby op de foto, maar wel in het midden de nog piepjonge Greg Reeves op bas.

Rafelrandjes

Het nummer opent met een dwingende akoestische gitaar en al snel begint iedereen te zingen (wie er allemaal precies zingen, weet ik niet). Na een seconde of veertig komt er een gitaarsolo, die de deur opengooit voor wat lichte percussie en een heerlijk baslijntje. Langzaam gaan de zangers ook iets meer variëren op de samenzang. Iemand gooit er een ‘aaaaaah’ uit, de ander probeert iets minder in de pas te lopen, waardoor het geheel wat rafelrandjes krijgt en de spanning wordt opgebouwd. Nog meer overstuurde gitaar en dan komt 1:54.

Op dat moment valt het hele nummer stil en blijft er een bijna perfecte close harmony van de (vier?) rockers over: “Carry on, love is coming, love is coming to us all.” Schitterend! En dat vervolg, iets totaal anders dan voor het a capella-stukje. De bij Motown weggeplukte bassist Greg Reeves is op zijn zwoelst en mag laten horen waarom hij al op twaalfjarige leeftijd bij het gerenommeerde label aan de slag mocht. Het verhaal gaat dat hij pas vijftien was tijdens de opnames van Déjà Vu. En dan komt bovenop de zwoele baslijn, het elektrisch gitaartje en de orgel, mijn persoonlijke hoogtepunt van de plaat: 2:44. De mannen zetten weer aan en het klinkt zo perfect: “Where are you going now my love?”

Twijfel

Eerlijk is eerlijk: The Band vind ik uiteindelijk gaver. Maar dit nummer was dé reden om voor mezelf de vraag te beantwoorden over wie ik toffer samen vind zingen. En dan toch steeds weer eventjes die twijfel als ik ‘Carry On’ luister.

Tags: , , , , , , , , , , , , ,

-->