nummer van 07/02/2013 door

‘Caught Somewhere In Time’ van Iron Maiden

Dacht die vent dat hij in een soort opera zat?

Iron Maiden – Caught Somewhere in Time

Dat moet wel echt een harde band zijn, was het allereerste wat er door mijn hoofd schoot. Ik had nog maar net mijn fiets de tuin uitgereden en mijn buurjongen Willy hield mij staande. Hij was een jaar of zestien, zo’n vijf jaar ouder dan ik was. Willy testte met zijn vingers de spanning van de band van mijn voorwiel en ging er op zitten. “Dus jij houdt ook van hardrock?”, vroeg hij. Zijn vieze, vette en lange krullen dwarrelden om zijn gezicht. Met zijn met smeer vervuilde vingers hield hij de lokken uit zijn ogen. “Ja”, stamelde ik. Die zomer had ik in navolging van mijn beste vriendje kennisgemaakt met Anthrax en Slayer. Ik had mijn haar iets laten groeien en bij de lokale kleermaker een Anthrax-print op een zwart T-shirt laten strijken. Maar terwijl Willy me vroeg hoe dat zo gekomen was, kon ik mijn ogen niet van zijn shirt afhouden. Afgeragd met gaten, inmiddels grijs, maar goed te zien dat het ooit zwart was. Daarop prijkte de monsterachtige mascotte waarvan ik later de naam zou leren, Eddie, met een met bloed besmeurde bijl in zijn handen. In hoekige en agressieve letters stond er Iron Maiden boven. Een bijna angstaanjagend tafereel. Precies goed, dacht ik, dat moet wel een harde band zijn.

Dit shirtje dus.

Dit shirtje dus.

Teleurstelling

De teleurstelling was dan ook groot toen ik niet veel later voor het eerst naar Iron Maiden luisterde. De cd had ik bij de bibliotheek moeten lenen, omdat Willy ondanks zijn toezeggingen nooit over de brug kwam met een goedgevulde TDK-90. Het enige Iron Maiden-album dat de kleine dorpsbieb in de bakken had staan, was Somewhere In Time (1986 en voor een groot deel opgenomen in Nederland in de Wisseloord Studios in Hilversum). En daar moesten we het dan maar mee doen.

“Zo hard is dit niet”, zeiden mijn beste vriendje en ik tegen elkaar nadat het eerste nummer was afgelopen. Het Slayer-bandje met daarop Reign In Blood (1986) hadden we inmiddels grijsgedraaid en we hoopten dat Iron Maiden ons net zo hard (of harder) in het gezicht zou raken. Maar nee. De gitaarlijntjes vonden we wel erg braaf, het tempo te langzaam en die zang. Dacht die vent dat hij in een soort opera zat, of wat?

Vonk

In die tijd was het stug doorluisteren. Zo veel nieuwe muziek was er niet voor handen, dus je moest roeien met de riemen die je had. Dat betekende bandjes uitentreuren draaien, net zolang tot de tape op sommige plekken begon te slijten of dusdanig uitrekte dat het te horen was door de boxen. Maar er was niks anders, dus liet je de muziek net zolang op je inwerken, totdat de vonk oversloeg. Of niet en dat was dan balen vanwege alle tijd die je er in stak en het geld dat je bij elkaar had moeten schrapen om de cd te lenen en de cassette te kopen. Maar in dit geval was het geen verspilde moeite en geld. De vonk sloeg over.

Zag er toch wel indrukwekkend uit toen ik een jaar of 10/11 was.

Zag er toch wel indrukwekkend uit toen ik een jaar of 10/11 was.

De reactie op het eerste nummer ‘Caught Somewhere In Time’ veranderde van spot in bewondering. Het was toch wel een mooie melodie eigenlijk en de zang zorgde er juist voor dat de tekst goed was te verstaan. Een paar dagen nadat we de cd op bandje hadden gezet, zongen we te pas en te onpas dat we ‘caught’ waren, ‘somewhere in time’. We probeerden onze stem mee omhoog te buigen op de ‘some’ en omlaag bij ‘time’.

En het tempo. Dat was toch wel de grootste troef van het nummer. Na de spannende openingsmelodieën van beide gitaristen, eerst alleen en dan begeleidt door de band, vat het liedje zo ergens op de 52 seconde ineens vlam. Het tempo verandert van dat typische heavy metal-gallopritme in een snijdend stukje muziek dat de weg effent voor zanger Bruce Dickinson. “Hard”, zeiden we. Het enige dat ons beiden nog restte, was zo snel mogelijk dat shirt op de kop tikken dat Willy aanhad.

Tags: , , , , , ,

-->