nummer van 05/02/2013 door

‘Here Come Those Tears Again’ van Jackson Browne

Dit jaar Jackson, echt waar

Jackson Browne – Here Come Those Tears Again + lyrics

Ik weet niet of meer mensen er last van hebben, maar ik heb een paar artiesten die ik steeds weer tegenkom, maar waar ik me nooit écht in verdiep. Van die artiesten waarvan je eigenlijk weet dat er nog een schatkamer aan materiaal ligt om te verkennen, maar wat op een of andere manier maar niet meer wordt dan een geruststellend idee dat je bewaart voor een andere keer. Als een soort vergeten spaarrekening met een paar honderd euro waar je niets mee doet totdat je het een keer echt nodig hebt. Nu is het niet zo dat het moment van muzikale armoede bij mij is aangebroken, maar dit jaar wordt het voor mij echt eens tijd om Jackson Browne de aandacht te gaan geven die hij verdient. Mijn enige voornemen voor 2013 is dan ook dat op 31 december alle studioalbums van Browne hier in de kast staan.

Nu lijkt het misschien alsof ik Browne tot nu toe links heb laten liggen, maar dat is ook niet helemaal zo. Het is meer dat ik hem al jarenlang voor lief neem. Ik wist natuurlijk best dat The Eagles die eerste hit nooit had gehad als Browne zijn onafgemaakte versie niet aan Glenn Frey had gegeven. En Running On Empty was ook al jaren een van die cd’s die ik bijna altijd bij me had in de auto. Zijn stem had zich ongemerkt ook al in mijn systeem verankerd, want toen ik zijn gastbijdrage hoorde op het nummer ‘Fire Away’ van Dawes herkende ik die ook wel. Afgelopen weekend hoorde ik ‘Doctor My Eyes’ weer eens voorbijkomen en besloot ik op Spotify ook eens het latere werk van Browne te beluisteren; ik kon er geen zwak moment in ontdekken. Er was dan ook geen enkele reden te bedenken waarom ik niet beter bekend was met het oeuvre van de man. Sterker, ik ontdekte alleen maar meer redenen waarom dat allang wel zo had moeten zijn.

Jackson BrowneVroegbloeier

Zo was Jackson Browne al vroeg in zijn leven een opmerkelijk talent. Hij speelde op zijn achttiende bijvoorbeeld al in een eerste versie van de Nitty Gritty Dirt Band, ondertussen een van de langst bestaande country- en folkbands in de Amerikaanse geschiedenis. Kort daarna tekende hij een contract als songschrijver bij Nina Music, de publishingtak van Elektra Records. Het zou nog zeker tot 1972 duren voor zijn eerste eigen plaat uitkwam, maar tot die tijd werkte hij zeer verdienstelijk als songschrijver voor anderen. Onder de afnemers van zijn werk waren onder meer The Hour Glass (wat later The Allman Brothers Band zou worden), Tony Bennet, The Byrds en Nico. Mocht je benieuwd zijn waar hij allemaal de hand in heeft gehad, kijk dan voor de grap eens op allmusic.com. Het lijstje met platen waar hij op een of andere manier aan heeft bijgedragen telt maar liefst 1.217 releases.

Een debuut met grote gevolgen

Hoewel Jackson Browne als schrijver van andermans muziek al best succesvol was, lukte het hem aanvankelijk niet om werk onder zijn eigen naam uit te brengen. De tegenwoordige mediagigant David Geffen was destijds de agent die Brownes demo aan platenmaatschappijen probeerde te slijten, zonder succes. Ten einde raad besloot hij daarom zelf maar een label op te richten, waarop hij later artiesten als The Eagles, Joni Mitchell en Bob Dylan uit zou brengen. Zijn eerste release was Brownes self-titled debuutalbum, waarmee een indrukwekkende blauwdruk voor zijn latere werk werd gelegd. Zijn feilloze gevoel voor pakkende, energieke melodieën kwam natuurlijk perfect samen in zijn eerste hit ‘Doctor My Eyes’ terwijl zijn gave om aangrijpende verhalen te vertellen weer blijkt uit een nummer als ‘Song For Adam’. Dat talent zou later op ironische wijze tot één van de meest persoonlijke en hartverscheurende nummers uit zijn carrière leiden.

Jackson Browne The PretenderIngehaald door de werkelijkheid

Nadat zijn relatie met Joni Mitchell was geëindigd, kwam hij ergens in 1971 in de Troubadour in Hollywood model Phyllis Major tegen. Die trok niet alleen Brownes aandacht, maar ook van een acteur met wie Browne uiteindelijk zelfs nog op de vuist zou gaan. De knokpartij verloor hij, maar het meisje won hij, zoals bezongen in ‘Ready Or Not’. Ze trouwden in 1975 en enkele maanden later zou Browne het album The Pretender uitbrengen. Helaas werd het geen plaat waarop hij zielsgelukkig hun huwelijk zou bezingen, maar een bitter en cynisch album vol verdriet. Op 25 maart 1976 werd Phyllis Major namelijk dood gevonden in hun huis in de heuvels van Hollywood, een overdosis slaappillen was haar fataal geworden. Wrang genoeg was Browne voor haar dood aan de slag gegaan met een nummer dat haar moeder Nancy Farnsworth al voor een deel geschreven had. ‘Here Come The Tears Again’ was aanvankelijk bedoeld als nummer over een weggelopen liefde, maar bleek ineens pijnlijk toepasselijk op het verlies wat Jackson Browne en Nancy Farnsworth onverwacht te verwerken kregen. Een bizarre wending, die het nummer in een heel ander daglicht zet. Het is ook een verhaal dat nieuwsgierig maakt naar Brownes verdere achtergronden. Ik heb nog heel wat te ontdekken het komende jaar.

Tags: , , , , , , , , , ,

-->