nummer van 04/02/2013 door

‘Sote Sote Adhi Rat’ van Sapan Jagmohan

Bangladesh, Big Apple en Bollywood

https://youtube.com/devicesupport

Mijn allereerste reis naar Amerika staat me nog heel goed bij. Ik was eenentwintig en was nog niet verder van huis geweest dan Spanje, maar Amerikageil en opportunistisch als ik was, moest en zou ik er die zomer in mijn eentje een maand gaan rondreizen. Zat herinneringen natuurlijk. Ik heb een kopstoot gekregen in de legendarische club CBGB’s en heb een keer twaalf uur aan een stuk door Niemandsland New Jersey gewandeld op zoek naar een concertzaal. Nooit gevonden natuurlijk. Maar toch is er één verhaal over die reis dat steevast terugkomt en dat ik vaker vertel dan alle andere, en dat verhaal gaat niet over mijn belevenissen in Amerika, maar over de vlucht er naartoe.

(Tijd)reis

Ik had de goedkoopste vlucht gekozen. Biman Bangladesh bood een retourtje naar the Big Apple aan vanuit Brussel voor maar driehonderd euro.

En toch blijf ik er bij dat de muren ook een bloemmotief hadden!

En toch blijf ik er bij dat de muren ook een bloemmotief hadden!

Het was toen trouwens nog het pre-9/11-tijdperk, dus in een vliegtuig stappen waarin voor take-off Allah bedankt en geprezen werd, had toen nog niet de lading die het een jaar later zou krijgen. Maar goed, dat dankwoord aan de Allerhoogste was de tweede keer dat ik met mijn neus op het feit gedrukt werd dat ik niet met KLM of Ryan Air vloog. Eerder, toen ik het vliegtuig instapte, maakte ik een kleine reis terug in de tijd. Het interieur van het vliegtuig leek wel een woonkamer uit de jaren vijftig. Heel zeker weet ik het niet meer, maar in mijn herinnering hadden de muren zelfs bloemetjesbehang.

Nu was het niet alleen maar kommer en kwel hoor. Als vergeetachtige vegetariër heb ik vaak genoeg amper wat kunnen eten tijdens mijn vlucht omdat ik weer maar eens vergeten was vooraf te vragen naar een vleesvrije maaltijd. Bij Biman Bangladesh was dat geen probleem. Toen ik te kennen gaf dat ik vis noch kip at, werd er onmiddellijk een vegetarische curry voor mijn neus gezet. Tot op de dag van vandaag is het de beste maaltijd die ik op een vliegreis heb gegeten.

Steevast sluit ik mijn relaas over deze bizarre vlucht af met het verhaal over het in-flight entertainment. Centraal voorin rolde één groot scherm naar beneden. De mensen op de eerste en laatste rijen zullen ongetwijfeld niet blij geweest zijn dat er geen meerdere kleinere schermen waren. En ik had het natuurlijk kunnen verwachten … We kregen niet de nieuwste Hollywoodproductie te zien die pas enkele maanden later in Europa uit zou komen, maar een film uit de lokale filmindustrie en zo te zien kwam die ook uit de jaren vijftig. Heel even zette ik de hoofdtelefoon op, maar er werd geen Engels gesproken. Dat mocht de pret echter niet drukken. Ik heb me echt heel de film lang vermaakt met het extreme overacteren en de belachelijke close-ups nadat iemand blijkbaar iets belangrijks had gezegd.

Naalden in een gigantische hooiberg

Finders Keepers helpt avontuurlijke luisteraars op weg.

Finders Keepers helpt avontuurlijke luisteraars op weg.

Als ik toen had geweten dat ik dertien jaar later de deuren naar de rijke geschiedenis van Bollywoodsoundtracks (zonder het zeker te weten, ga ik er gemakkelijkheidshalve vanuit dat ik toen Bollywoodfilm zag) op een kier had gezet, dan had ik destijds misschien wel wat meer moeite genomen om te luisteren. Sinds ik verzamelaars zoals Psych Funk Sa-Re-Ga en Bollywood Bloodbath heb leren kennen, weet ik wel beter; het is niet omdat je de film niet de moeite vindt, dat van de soundtrack automatisch hetzelfde gezegd moet worden. Net zoals bij blaxploitationfilms, zijn het bij Indische films ook vaak grote namen zoals Bappi Lahiri, RD Burman en Laxmikant Pyarelal die zich volledig uitleven met de mogelijkheden die de vaak kitscherige films hen geven. En die kansen grepen ze veelvuldig. De drie bovenstaande componisten zouden samen meer dan duizend soundtracks geschreven hebben. Kom er maar eens doorheen. Ik koop zelf geregeld een Indische soundtrack wanneer ik ze op vinyl tegenkom, maar heb nog maar weinig succes gehad. Gelukkig heeft Andy Votel, eigenaar van het uitmuntende Finders Keepers Records, al een hoop werk voor je gedaan. Bollywood Bloodbath is een even spannende verzamelaar als de titel doet vermoeden en Hindi Horrorcore, een vijftig minuten-durende mix van Votel die je op Soundcloud kan horen, is dat ook. Kies je niet graag voor de gemakkelijke weg, dan moet je misschien maar op zoek naar de beste honderd Bollywood soundtracks.

Tags: , , , , ,

-->