nummer van 03/02/2013 door Marc Lochs

‘Bug Eyes’ van Dredg

De magie is nooit verdwenen

Copywriter Marc Lochs was zo vriendelijk om ons te delen in zijn liefde voor Dredg, middels een mooi nostalgisch gastblog. Marc omschrijft zichzelf als “Houdt van verhalen van de straat, afkomstig uit het cassettetijdperk, eerste optreden: 1986, The Instigators in De Boerderij in Geleen.” Een man naar ons hart.

Dredg – Bug Eyes

In Nederland genieten ze nauwelijks bekendheid. Zelf begrijp ik daar geen snars van; de mensen die ik op Dredg heb gewezen zijn er van gaan houden. Vooral de oudere albums El Cielo, Leitmotif en Catch Without Arms. En ja, Dredg heeft inmiddels al eens op Pinkpop en in de Melkweg gestaan, doch veel reuring heeft dat niet gebracht. Zo gaat dat met smaak, je kunt er geen vinger opleggen.

El Cielo

Ik hoorde voor het eerst van de band tijdens de uitgekauwde Amerikaanse alternatieve-post-emo-metalgolf zo rond het millennium. In het kielzog van pioniers als Deftones, Will Haven en Far. Dat wil zeggen, ik had van de bandnaam gehoord, de muziek van Dredg kende ik niet. Ik luisterde destijds louter naar albums die ik kocht, optredens die ik bezocht of albums die ik leende. Dredg maakte daar door keuzestress geen deel van uit.

Door persoonlijke omstandigheden belandde ik in het najaar van 2005 een dag of 10 in de buurt van San Francisco. Elke dag reed ik vanuit het kustdorpje Pacifica richting San Francisco, over de heuvels door de mist via de Cabrillo Highway. Ik luisterde veel naar de radio. College radio is in de VS een mooie bron voor nieuwe muziek, wist ik.

Leitmotif

Leitmotif

In mijn kop knoopten zich allerlei zaken samen: Dredg komt uit het plaatsje Los Gatos, een uurtje zuidelijk van San Francisco. Tel daarbij wat ik me nog kon herinneren uit een interview met de band dat ik ooit had gelezen. Plus een recensie van hun debuut Leitmotif. Ergo: Dredg.Ik weet nog aan welk stoplicht ik stilstond toen de dj van KUSF Radio het nummer ‘Bug Eyes’ opzette. Het was de kruising 20th Avenue met Junipera Serra Boulevard, een paar mijl zuidelijk van Golden Gate Park. Hij kondigde het nummer niet aan, hij zette het gewoon op. Er gebeurde iets vreemds. Een stemmetje in mijn achterhoofd vertelde me dat ik naar Dredg luisterde. Ik voelde een stroomstootje.

Bug Eyes werd afgekondigd met: “There it is folks, the new single from local heroes Dredg.” Voor een moment was ik ondersteboven. Ik herkende de muziek van de band die ik nog nooit had gehoord.

Vervolgens ben ik direct naar Stonestown Shopping Galleria gereden, bij de eerste de beste platenzaak naar binnengelopen en heb ik de cd gekocht. “You’ll love it”, zei de verkoopster nog. “I know”, zei ik. In de zes dagen in San Francisco die volgden heb ik Catch Without Arms – hun derde album – in mijn huurautootje keer na keer na keer beluisterd.

Catch Without Arms

Catch Without Arms

Zoals vaak met kunst het geval is wil je helemaal niet uitleggen waarom het je raakt. Het is zoals het is. Het is de fase waarin je leven zich bevindt in combinatie met de emotie van het moment en de plek waar je op dat moment toevallig bent. ‘Bug Eyes’ bleek na beluisteren van de rest van de cd niet eens het beste nummer. En nadat ik hun tweede album El Cielo had gekocht bleek Catch Without Arms niet eens hun beste album te zijn.

Ik leerde de muziek van Dredg in omgekeerde volgorde kennen en ontdekte dat de muziek en teksten mij veel ruimte voor interpretatie boden. Daar ligt het geheim van de relatie. Soms wil je graven in muziek, je best ervoor doen. Een band biedt je niets meer dan een omlijning die je zelf mag invullen. Dat is wat Dredg mij bracht. De magie die het opleverde is niet meer verdwenen.

Tags: , , , ,

-->